Atos 16
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs NVI
1 Pablo fe Silas pexe rasi Derbe ano nokonifo, nãnoax Listra ano fonifo. Nãnoa Nios Ifofaa fetsa ãfe ane Timoteo fichinifo. Ãfe afa Judea kẽro ini, Nios Ifofa, akka ãfe apa griego ini.
1 Chegou a Derbe e depois a Listra, onde vivia um discípulo chamado Timóteo. Sua mãe era uma judia convertida e seu pai era grego.
2 Nã Nios Ifofaafãfe Listra anoxõ Iconio anoafãferi, “Na Timoteo feronãfake sharakõira,” fanifo.
2 Os irmãos de Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Pablo Timoteo iyopaini afe kanõ. Akka iyoyoxoma ãfe foshki repa xatemani, judeofãfe mekafayamanõfo, mãmãi tãpikaxõ Timoteo ãfe apamãi griegokẽ.
3 Paulo, querendo levá-lo na viagem, circuncidou-o por causa dos judeus que viviam naquela região, pois todos sabiam que seu pai era grego.
4 Askata mã fokakĩ a pexe rasi anoafo a Jesús Ifofamisfo ato yoifainifo, nã Jesúsxõ ãfe meka yoimisfo feta, a Jesús Ifofamisfo ato kexemisfãfe Jerusalén anoxõ ato yoitafo anori.
4 Nas cidades por onde passavam, transmitiam as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém, para que fossem obedecidas.
5 Ato yoiaifãfe nikakani a Jesús Ifofamisfãfe Jesús chanĩmara fakĩ finasharakõinifo. Askatari a Jesús Ifofaifo ichapakõi kainifo pena tii.
5 Assim as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número cada dia.
6 Akka Niospa Yõshi Sharapa, Asia mai ari ato nĩchikaspani, arixõ Jesúsnoa meka shara ato yoipaifiaifono. Nãskakẽ Frigia yafi Galacia finõfainifo.
6 Paulo e seus companheiros viajaram pela região da Frígia e da Galácia, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Fokanax Misia mai xatea ano nokonifo. Nãnoxõ Bitinia ano fopaikakĩ shinãnifo, ari fopaiyaifono Jesús ãfe Yõshi Sharapa ato nĩchikaspani.
7 Quando chegaram à fronteira da Mísia, tentaram entrar na Bitínia, mas o Espírito de Jesus os impediu.
8 Nãskakẽ Misia finõfaini fokanax Troas ano nokonifo.
8 Então, contornaram a Mísia e desceram a Trôade.
9 Nãnoxõ Pablo fakishi namakẽ õia fani, feronãfake Macedonia anoato nĩxõ yoikĩ iskafaito: “Nono Macedonia ano ofe noko tãpimaxiki,” ixõ yoiaito õini.
9 Durante a noite Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe suplicava: "Passe à Macedônia e ajude-nos".
10 Nãskara õixõ Pablo ato yoini iskafakĩ: “Itipinĩkãfe nõ Macedonia ano kanõ, Niospa ari noko nĩchipai kiki arixõ Jesúsnoa meka shara nõ ato yoinõ,” noko fani.
10 Depois que Paulo teve essa visão, preparamo-nos imediatamente para partir para a Macedônia, concluindo que Deus nos tinha chamado para lhes pregar o evangelho.
11 Nã Troas anoax nõ kanõanãfãnẽ nanekaini ĩamãfã nakirafe mai toomãfã ano kai ãfe ane Samotracia ano. Nãnoax kaax pena fetsa Neápolis ano nõ nokoni.
11 Partindo de Trôade, navegamos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis.
12 Nãnoax nõ anã kani Filipos ano. Nã Filipos ano romanõ xanĩfokõifo ipaonifo nãnoa ãto pexe rasi sharafinakõia ini, nã Macedonia mai ano. Nãno nõ oxa ranãyoni.
12 Dali partimos para Filipos, na Macedônia, que é colônia romana e a principal cidade daquele distrito. Ali ficamos vários dias.
13 Nãnoax pena tenetitĩa pexe rasi anoax nõ tsekekainikax faka ketokonõ nõ kani, nõ shinã anoxõ judeofãfe Nios kĩfikanira ixõ. Nãno tsaoxõ Niosnoa meka shara kẽrofo nõ yoini ano ichanãfono.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com as mulheres que se haviam reunido ali.
14 Nãnoa fetsa ãfe ane Lidia ini pexe rasi Tiatira anoa. Nã kẽromã sama fexta nana sharakõi ato minimis ini. Askatari Nios shinãkõimis. Nãskaxõ Pablo Jesúsnoa yoiaito nikakõisharaito õikĩ nõko Ifãfe ãfe õiti fepeaxosharakõini.
14 Uma das que ouviam era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, vendedora de tecido de púrpura, da cidade de Tiatira. O Senhor abriu seu coração para atender à mensagem de Paulo.
15 Nãskaito õikĩ afe yorafoya maotisafanifo faka mẽra ikimakĩ. Nãskaxõ noko yoini iskafakĩ: “Mã ea iskafaikai, mĩ nõko Ifo ifofaki mã ea faikai, ẽfe pexe ano oxai fekãfe,” noko fani. Noko askafaino nõ nẽteyoni.
15 Tendo sido batizada, bem como os de sua casa, ela nos convidou, dizendo: "Se os senhores me consideram uma crente no Senhor, venham ficar em minha casa". E nos convenceu.
16 Nãskata pena fetsa a Nios kĩfimisfo ano nõ kaino nãno nokoki xomaya nokoni niafaka chaka a mẽra naneano. Nãato ato õnãxomis ini. Ãto inakõima ini, ãa ato onãxomis. Aõxõ kori ichapa fimisfo ini.
16 Certo dia, indo nós para o lugar de oração, encontramos uma escrava que tinha um espírito pelo qual predizia o futuro. Ela ganhava muito dinheiro para os seus senhores com adivinhações.
17 Nã xomayato noko chĩfafaini Pablo fe nõ kaino fãsikõi mekayanã noko yoifoni iskafakĩ: “Na feronãfakefofi Nios nã keyokõi finõato ãfe inakõifoki. Afeskax nõ Nios fe ipaxatiromãki noko yoi feafo,” ixõ yoini.
17 Essa moça seguia a Paulo e a nós, gritando: "Estes homens são servos do Deus Altíssimo e lhes anunciam o caminho da salvação".
18 Pena tii noko askafafofãsa fani. Noko askafaito Pablo mã fekaxtexõ anã teneyamakĩ, ifiakekafã nã niafaka yõshi chaka xomaya mẽra nanekẽ iskafani: “Jesucristoõxõ ẽ mia yoikai na xomaya makinoax tsekekaitãfe,” fani. Askafaino a makinoax niafaka chaka tsekekaini.
18 Ela continuou fazendo isso por muitos dias. Finalmente, Paulo ficou indignado, voltou-se e disse ao espírito: "Em nome de Jesus Cristo eu lhe ordeno que saia dela! " No mesmo instante o espírito a deixou.
19 Pablo askafaito õikakĩ, akka a xomayato ãfe ifofãfe shinãchakakõinifo anã afaakema, anãkairoko aõxõ kori fikani. Nãskakaxõ akiki õitifishkikakĩ Pablo yafi Silas achikaxõ xanĩfo finakõia ano iyonifo.
19 Percebendo que a sua esperança de lucro tinha se acabado, os donos da escrava agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça principal, diante das autoridades.
20 Nãskakaxõ xanĩfofo ano ato iyokaxõ iskafakĩ ato yoinifo: “Na judeo rafeta nõko pexe rasi anoa ato chakafakĩ mekafakani.
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: "Estes homens são judeus e estão perturbando a nossa cidade,
21 Nõ mato yoisharaira ikaxõ nã imisfo keskapaikĩ anori ato yoipaikani. Akka nõa nõ chanĩpaima, askara yoikĩ nõ feyafaima nõmãi romanõfoxõ,” ixõ ato xanĩfofo yoinifo.
21 propagando costumes que a nós, romanos, não é permitido aceitar nem praticar".
22 Ato askafaifãfe nikakani yorafã rasi atoki õitifishkinifo Pablo yafi Silaski. Nãskakaxõ ãto xanĩfofofafẽ ato yoinifo ato rapati fĩakaxõ ato chati koshanõfo.
22 A multidão ajuntou-se contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que se lhes tirassem as roupas e fossem açoitados.
23 Ato koshakĩ finakaxõ karaxa mẽra ato ikimanifo. Nãskakaxõ a karaxa kexea yoinifo ato kexesharakõinõ tsekeyamanõfo.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu instrução para vigiá-los com cuidado.
24 Yoikĩ askafaifãfe nikakĩ, a karaxa kexemisto oke mẽra chaikõi ato ikimaxõ tafara rafe oyatamaxõ ato tsãoni.
24 Tendo recebido tais ordens, ele os lançou no cárcere interior e lhes prendeu os pés no tronco.
25 Ato askafafono Pablo fe Silas yamenakekafanaino Epa Nios kĩfiyanã fanãinifo. Askaifono a ato fe karaxa mẽra ikafãfe ato nikanifo.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus; os outros presos os ouviam.
26 Nãskaifono fãsikõi mai naya naya ikĩ, nã karaxa pexe simĩto posa posa akõini. Nãskafaino ãfe fepotifo fepekemei fetseni. Nãskaino a karaxa mẽra ikafo cadenãs mepekemei fetsenifo.
26 De repente, houve um terremoto tão violento que os alicerces da prisão foram abalados. Imediatamente todas as portas se abriram, e as correntes de todos se soltaram.
27 Askaino a karaxa kexea moinãkafã õia mã karaxa ãfe fepoti fepekemei fetsea õini. Askaito ãfe espada tsekata ãa retemepaini, mã tsekeafora ixõ shinãi.
27 O carcereiro acordou e, vendo abertas as portas da prisão, desembainhou sua espada para se matar, porque pensava que os presos tivessem fugido.
28 Askaito Pablo fãsikõi yoini iskafakĩ: “Mĩa retemeyamafe. Nõ faki kaamaki,” faito nikakĩ.
28 Mas Paulo gritou: "Não faça isso! Estamos todos aqui! "
29 A karaxa kexeato ãfe soraro fẽtsa, “Ea kirosĩ otaxõ fexõfe,” fani. Mã fexoano koshikõi ichoni choayanã ratei, nãskax Pablo fe Silas niafono ato nãmã ratokonõ mai chachipakefofãni.
29 O carcereiro pediu luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 Nãskata fininãkãfe mã ato kaimaxõ ato yõkani iskafakĩ: “¿Afeskaxõ ẽfe chaka ẽ soatiromẽ Nios fe ipaxakĩ?” ixõ ato yõkani.
30 Então levou-os para fora e perguntou: "Senhores, que devo fazer para ser salvo? "
31 Ato askafaito nikakakĩ kemanifo iskafakakĩ: “Nõko Ifo Jesucristo chanĩmara fafe Ifokõi faax mefe yorafo fe mĩ afe nĩpanakakĩ,” fanifo.
31 Eles responderam: "Creia no Senhor Jesus, e serão salvos, você e os de sua casa".
32 Nãskakaxõ nõko Ifoõnoa meka shara yoinifo, a afe ikafori ãfe pexe mẽranoa ato yoinifo.
32 E pregaram a palavra de Deus, a ele e a todos os de sua casa.
33 Ato askafaifono nã fakish fistichi nã karaxa kexemisto a ato koshafo ano ato fãka chokani. Ato askafaino ãfe ãfiyafi ãfe fakefoya ato maotisafanifo, ato faka mẽra ikimapakekakĩ Jesús chanĩmara faifono.
33 Naquela mesma hora da noite o carcereiro lavou as feridas deles; em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Nãskaxõ ãfe pexe ari ato iyoxõ ato pimani. Nãskax ãfe ãfi fe ãfe fakefo fe inimakõini Nios chanĩmara fakõikanax.
34 Então os levou para a sua casa, serviu-lhes uma refeição e com todos os de sua casa alegrou-se muito por haver crido em Deus.
35 Nãskata penama xanĩfofofãfe ãto sorarofo nĩchinifo a karaxa kexeafo ato yoitanõfo Pablo yafi Silas ato kãimanõfo.
35 Quando amanheceu, os magistrados mandaram os seus soldados ao carcereiro com esta ordem: "Solte estes homens".
36 Nã karaxa kexeato Pablo yoini iskafakĩ: “Xanĩfofofãfe ea yoiafo ẽ mato kãimanõ. Mã mã tanaima kasharatiro,” faino,
36 O carcereiro disse a Paulo: "Os magistrados deram ordens para que você e Silas sejam libertados. Agora podem sair. Vão em paz".
37 Pablo a ato kexeafo yoini iskafakĩ: “Nõri romanõfofiano noko koshaketsafo yorafãfe ferotaifi, noko yõkasharakaxoma. Nãskakaxõ noko karaxa mẽra ikimanafo. Akka, ¿afeskakĩ one mã noko kãimapaimẽ? Ãakõi noko kãimani fenõfo ato yoitakãfe,” Pablo ato fani.
37 Mas Paulo disse aos soldados: "Sendo nós cidadãos romanos, eles nos açoitaram publicamente sem processo formal e nos lançaram na prisão. E agora querem livrar-se de nós secretamente? Não! Venham eles mesmos e nos libertem".
38 Ato askafaito nikakakĩ mã fokaxõ sorarofãfe ato xanĩfofo yoinifo. Ato yoiaifono nikakani ratenifo: “Nõri romãnõfora,” ato faifãfe nikakanax.
38 Os soldados relataram isso aos magistrados, os quais, ouvindo que Paulo e Silas eram romanos, ficaram atemorizados.
39 Ato askafaifono xanĩfofo mã fokaxõ ato iskafanifo, Pablo yafi Silas: “Nõ mato tãpiama mãri romanõfo fekẽ nõ mato koshaketsaxõ karaxa mẽra nõ mato ikimanaki. Na karaxa mẽranoax kãikãfe, nõko pexe rasi anoax fõtaxikakĩ,” ato fanifo.
39 Vieram para se desculpar diante deles e, conduzindo-os para fora da prisão, pediram-lhes que saíssem da cidade.
40 Mã karaxa mẽranoax kãikanax Pablo fe Silas Lidia pexe ano fonifo. Nãnoxõ a Nios Ifofaafo Jesúsnoa meka shara ato yoikakĩ ato inimamakõinifo. Nãato yoikĩ askafakanax ato makinoax fonifo.
40 Depois de saírem da prisão, Paulo e Silas foram à casa de Lídia, onde se encontraram com os irmãos e os encorajaram. E então partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.