Atos 15
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs VC
1 Nãskaifono feronãfakefo Judea anoax Antioquía ano fonifo. Mã nokokaxõ a Jesús Ifofamisfo ato yoinifo iskafakakĩ: “Moisés noko yoini iskafakĩ: ‘Foshki repa xateyamax nõ Nios ano katiroma,’ ixõ noko yoini. Nãskakẽ nã Moisés noko yoini keskai nõ askamis,” ixõ ato yoinifo.
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Ato askafaifãfe nikakĩ Pablo feta Bernabé, “Maa, askarakaima. Fanĩrira mã yoi,” ato fakanax ato fe feratenãnifo. Ato askafaifono Pablo yafi Bernabé a Jesús Ifofamisfo fetsafori ato katokaxõ Jerusalén ari ato nĩchinifo a Jesúsxõ ãfe meka ato yoimisfoya a Nios Ifofaafo ato kexemisfo ato yõkatanõfo chanĩmamakĩ.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Nã Nios Ifofaafãfe Antioquía anoxõ ato nĩchiafo fokakĩ, Finicia yafi Samãria finõfãikakĩ ato yoifainifo: “A judeofofãfema Nios Ifofakakĩ mã ãto chaka xateafora,” ixõ ato yoiaifono nikakani a Nios Ifofaafo inimakõinifo.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Mã Pablo fe Bernabé Jerusalén ano nokoafono, a Jesús Ifofaafo feta a Jesúsxõ ãfe meka yoimisfo feta a ato kexemisfofãferi ato ifinifo, ato iskafayanã: “Aicho, mã nokoki osharakĩ,” ixõ ato yoiyanã. Ato askafaifono anoxõ ato yoinifo a Niosxõ afama mĩshtifofamisfo.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Ato askafaifono nikaxõ fariseofãfe Jesús Ifofakaxõ ato iskafanifo: “Judeo yamafikaxõ Nios Ifofakaxõ ãto foshki repa xatetirofo Moisés yoini keskafakĩ,” ixõ ato yoinifo.
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Nãskaifono a Jesúsxõ ãfe meka ato yoimisfo fe ato kexemisfo fe ichanãnifo tãpixikakĩ a yoiaifo keskara.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Mã ichapa yoinãfono Pedro fininãkafã ato yoini iskafakĩ: “Efe yora mĩshtichi, mã mã ea tãpia afetĩama Niospa ea katoni, mato mẽranoa ãfe meka shara a judeofoma ẽ ato yoinõ, akairi chanĩmara fakanax afe ĩpaxanõfo.
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Niospa a shinãifo keskara tãpikõia. Nãato ato tãpimani afe yora inõfo. Nãskaxõ ãfe Yõshi Shara ato mẽra nanei, a nõmẽra naneni keskafakĩ. Nãskakẽ keyokõichi tãpitirofo Niospa ato ifiaito.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 Niospa atoya yora fetsa keskara noko õima, nã yora fisti keskara noko õi. Nã noko ani keskafakĩ ãto chakari mã ato soaxona chanĩmara faifono.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Akka mãto xinifãfe a Moisés yoini keskara nikakõipaonifoma. Nãskarifiakĩ mãri mã nikakõimisma. Akka a Moisés yoini keskara nikakõiyamafikatsaxakĩ, ¿afeskakĩ a judeofoma Jesús Ifofafiafono a Moisés yoini keskara nikakõikãfe mã ato famismẽ? Nãskakẽ afãferi nikakõitirofoma. Akka Jesús fistichi noko nimafitirono, ¿afeskakĩ mã chanĩmara faimamẽ?
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Akka Moisés yoini keskarato noko nimatirora ixõ mã shinãmis. Akka nõko Ifo Jesús nõ chanĩmara faito, noko noikõixõ noko ifitiro afe nõ ĩpaxanõ. Nãskarifiakĩ a judeofoma ato ifitiro chanĩmara faifono,” ixõ Pedro ato yoini.
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Nãskakẽ anã tsoa tooxinima, ato nikakani. Akka Pablo feta Bernabé ato yoinifo a Niospa atoõxõ afama mĩshtifo faa, judeofoma mẽraxõ.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Mã yoikĩ xateafono, Santiagori ato yoini iskafakĩ: “Efe yora mĩshtichi, eari nikakapo ẽ mato yoinõ.
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Simón Pedro noko yoiyamea Epa Niospa a judeofoma ato noikĩ mã ato katoa ãfe yorafo inõfo ixõ noko yoiyamea.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Nãnorikõi a inõpokoai yoikakĩ a Niosnoa yoimisfãfe kenenifo. Iskafakĩ yoinifo na kirika keneano:
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Nãskata ẽ anã oxii a David ãfe kaifãfe ea anã shinãtama chaka shinãifono, ato chaka soaxoxiki. Ato õiti fepeaxosharayanã isharakõinõfo ea anã Ifofakanax.
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 Ea õikakĩ fetsafãferi ea fenanõfo nã maitio ikafo feta nã ẽ ato katoafãfe ixõ Epa Niospa yoini.
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 Nõko Ifãfe afetĩama afama mĩshti tãpiyoni,
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 “Nãskakẽ ẽ shinãkĩ iskafai, nõko kaifãfema Nios Ifofapaiyaifono nõ ato afara fetsa kerexkai amatiroma.
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 Askatamaroko nõ ato kirika kenexõ fomanõ iskafaki yoikĩ:
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 Nã taeyoi ato yoipaonifo keskafakĩ, iskaratĩari pexefo anoxõ a Moisés ato yoipaoni keskafakĩ ato yoikani. Mẽxotaima ichanãti pexe mẽraxõ pena tenetitĩa nã kirika anemisfo.”
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 Nãskakata a Jesúsxõ ato yoimisfãfe a ato kexemisfãferi a Nios Ifofaafãferi shinãnifo a Nios Ifofaa fetsafo katoxikakĩ, Antioquía ano ato nĩchixikakĩ Pablo fe Bernabé foaifono. Judas yafi Silas ifinifo, nã Judaspa ãfe ane fetsa Barsabás ipaoni. Na feronãfake rafe isharakõiafo a Nios Ifofaafãfe ato fapaonifo.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 Nãskakaxõ mã foaifono ato kirika keneni inãnifo ato foxotanõfo, iskafakĩ ato yoikaxõ:
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 Mã nõ tãpia yora fetsafo nonoax foitafo nõ ato nĩchiyamafiano, mã foitaxakakĩ mato yoikakĩ ãto mekapa mato fekaxtefakani, fanĩrira mato yoikakĩ nõ ato anori yoiyamafekẽ fanĩrira mato yoiaifono mã ato tãpipai.
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 Nãskakẽ ichanãxõ nõ shinã feronãfake fetsafo katoxiki noko anoax fokaxõ mato õitanõfo. A nõ ato noiai Bernabé yafi Pablo nõ katoa.
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Nã Bernabé feta Pablo nõko Ifo Jesucristoõnoa ato yoipaifiaifono ato retepaimisfo ato nikakaspakakĩ.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Nãskakẽ Judas yafi Silas nõ nĩchia mã fokaxõ mato yoisharakõinõfo nã nõ mato kenexona keskafakĩ.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Nã Niospa Yõshi Sharapa shinãi keskafakĩ nãnorikõi nõ shinãi. Afaa fetsa nõ mato yoipaima. Akka nã sharafinakõia nõ mato yoipai mã nikanõ:
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 Na nõko niosra ikaxõ afara onifakaxõ yoinã retexõ inãfo piyamakãfe. Askatari ãfe imi ayayamakãfe. Yoinã ina fakaxõ tetoxakafo ãfe imi foyamaito piyamakãfe. Askatari mãto ãfima chotayamakãfe, kẽrofãferi ãto fenema chotamayamanõfo. Akka nã nõ mato yoiai anori mã nikasharakõiax, mã isharakõikai. Nã tii nõ mato yoi na kirikaki kenexõ,
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Nãskakaxõ Jerusalén anoxõ ato nĩchiafono Antioquía ano fonifo. Mã fokaxõ a Nios Ifofaafo ato ichanãfakaxõ kirika kenea ato inãnifo.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 A Nios Ifofaafãfe kirika anexõ õikani, inimaifinakõinifo, “Aicho, noko kirika kenexõ manamakakĩ noko inimamasharakõikani,” ikanax.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Judas yafi Silas Niospa ato shinãmanaino Niospa meka tãpikaxõ Niosnoa meka shara ato yoikakĩ ato inimakõiyanã ato nikamasharakõinifo ãto mekapa a Nios Ifofaafo.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Nã Antioquía ano ato fe iyopaonifo. Nãno ato fe ikafono nã Nios Ifofaafãfe ato nĩchinifo iskafakĩ ato yoiyanã: “Tanaima fosharatakãfe,” ato faifono, tanaimakõi fosharakõinifo a anoxõ ato nĩchiameafo ano.
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 Akka Silas anã Jerusalén ano kanima nãno ato fe nẽteni. Judas fisti kani.
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 Akka Pablo fe Bernabéri fonifoma, Antioquía ano nẽtenifo anoxõ fetsafo feta nõko Ifoõnoa meka shara yoixikakĩ.
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Mã askakãta Pablo Bernabé yoini iskafakĩ: “A Nios Ifofaafo nõ anã ato õikanõ fokãfe pexe rasi anoafo a nõko Ifoõnoa meka shara nõ ato yoikĩ taefaniano afeskax ikafomãki.”
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Bernabé Juan iyopaini ato fe kanõ, nã Juan ãfe ane fetsa Marcos ipaoni.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Akka Pablo iyokaspani. Nã Marcosmãi Panfilia anoax ato makinoax nẽteyameano, ato feta yonokaspakĩ.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Askai feratenãkanax anoax paxkanãfainifo. Bernabé Marcos Chipre ano iyoikai kanõanãfãnẽ nanekaini.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Akka Pablo Silas ifini afe kaxiki, afeta Niospa meka shara ato yoi axiki. Askaito õikakĩ a Jesús Ifofamisfãfe ato Nios kĩfixonifo fosharakõitanõfo Niospa ato kexesharanõ.
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 Mã fokakĩ Siria yafi Cilicia anoafo Jesúsnoa meka shara ato yoifofãsafanifo, a Nios Ifofaafãfe Jesúsnoa tãpisharakõinõfo inimasharaxikakĩ.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.