Atos 15
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs ARA
1 Nãskaifono feronãfakefo Judea anoax Antioquía ano fonifo. Mã nokokaxõ a Jesús Ifofamisfo ato yoinifo iskafakakĩ: “Moisés noko yoini iskafakĩ: ‘Foshki repa xateyamax nõ Nios ano katiroma,’ ixõ noko yoini. Nãskakẽ nã Moisés noko yoini keskai nõ askamis,” ixõ ato yoinifo.
1 Alguns indivíduos que desceram da Judeia ensinavam aos irmãos: Se não vos circuncidardes segundo o costume de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Ato askafaifãfe nikakĩ Pablo feta Bernabé, “Maa, askarakaima. Fanĩrira mã yoi,” ato fakanax ato fe feratenãnifo. Ato askafaifono Pablo yafi Bernabé a Jesús Ifofamisfo fetsafori ato katokaxõ Jerusalén ari ato nĩchinifo a Jesúsxõ ãfe meka ato yoimisfoya a Nios Ifofaafo ato kexemisfo ato yõkatanõfo chanĩmamakĩ.
2 Tendo havido, da parte de Paulo e Barnabé, contenda e não pequena discussão com eles, resolveram que esses dois e alguns outros dentre eles subissem a Jerusalém, aos apóstolos e presbíteros, com respeito a esta questão.
3 Nã Nios Ifofaafãfe Antioquía anoxõ ato nĩchiafo fokakĩ, Finicia yafi Samãria finõfãikakĩ ato yoifainifo: “A judeofofãfema Nios Ifofakakĩ mã ãto chaka xateafora,” ixõ ato yoiaifono nikakani a Nios Ifofaafo inimakõinifo.
3 Enviados, pois, e até certo ponto acompanhados pela igreja, atravessaram as províncias da Fenícia e Samaria e, narrando a conversão dos gentios, causaram grande alegria a todos os irmãos.
4 Mã Pablo fe Bernabé Jerusalén ano nokoafono, a Jesús Ifofaafo feta a Jesúsxõ ãfe meka yoimisfo feta a ato kexemisfofãferi ato ifinifo, ato iskafayanã: “Aicho, mã nokoki osharakĩ,” ixõ ato yoiyanã. Ato askafaifono anoxõ ato yoinifo a Niosxõ afama mĩshtifofamisfo.
4 Tendo eles chegado a Jerusalém, foram bem-recebidos pela igreja, pelos apóstolos e pelos presbíteros e relataram tudo o que Deus fizera com eles.
5 Ato askafaifono nikaxõ fariseofãfe Jesús Ifofakaxõ ato iskafanifo: “Judeo yamafikaxõ Nios Ifofakaxõ ãto foshki repa xatetirofo Moisés yoini keskafakĩ,” ixõ ato yoinifo.
5 Insurgiram-se, entretanto, alguns da seita dos fariseus que haviam crido, dizendo: É necessário circuncidá-los e determinar-lhes que observem a lei de Moisés.
6 Nãskaifono a Jesúsxõ ãfe meka ato yoimisfo fe ato kexemisfo fe ichanãnifo tãpixikakĩ a yoiaifo keskara.
6 Então, se reuniram os apóstolos e os presbíteros para examinar a questão.
7 Mã ichapa yoinãfono Pedro fininãkafã ato yoini iskafakĩ: “Efe yora mĩshtichi, mã mã ea tãpia afetĩama Niospa ea katoni, mato mẽranoa ãfe meka shara a judeofoma ẽ ato yoinõ, akairi chanĩmara fakanax afe ĩpaxanõfo.
7 Havendo grande debate, Pedro tomou a palavra e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que, desde há muito, Deus me escolheu dentre vós para que, por meu intermédio, ouvissem os gentios a palavra do evangelho e cressem.
8 Niospa a shinãifo keskara tãpikõia. Nãato ato tãpimani afe yora inõfo. Nãskaxõ ãfe Yõshi Shara ato mẽra nanei, a nõmẽra naneni keskafakĩ. Nãskakẽ keyokõichi tãpitirofo Niospa ato ifiaito.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, lhes deu testemunho, concedendo o Espírito Santo a eles, como também a nós nos concedera.
9 Niospa atoya yora fetsa keskara noko õima, nã yora fisti keskara noko õi. Nã noko ani keskafakĩ ãto chakari mã ato soaxona chanĩmara faifono.
9 E não estabeleceu distinção alguma entre nós e eles, purificando-lhes pela fé o coração.
10 Akka mãto xinifãfe a Moisés yoini keskara nikakõipaonifoma. Nãskarifiakĩ mãri mã nikakõimisma. Akka a Moisés yoini keskara nikakõiyamafikatsaxakĩ, ¿afeskakĩ a judeofoma Jesús Ifofafiafono a Moisés yoini keskara nikakõikãfe mã ato famismẽ? Nãskakẽ afãferi nikakõitirofoma. Akka Jesús fistichi noko nimafitirono, ¿afeskakĩ mã chanĩmara faimamẽ?
10 Agora, pois, por que tentais a Deus, pondo sobre a cerviz dos discípulos um jugo que nem nossos pais puderam suportar, nem nós?
11 Akka Moisés yoini keskarato noko nimatirora ixõ mã shinãmis. Akka nõko Ifo Jesús nõ chanĩmara faito, noko noikõixõ noko ifitiro afe nõ ĩpaxanõ. Nãskarifiakĩ a judeofoma ato ifitiro chanĩmara faifono,” ixõ Pedro ato yoini.
11 Mas cremos que fomos salvos pela graça do Senhor Jesus, como também aqueles o foram.
12 Nãskakẽ anã tsoa tooxinima, ato nikakani. Akka Pablo feta Bernabé ato yoinifo a Niospa atoõxõ afama mĩshtifo faa, judeofoma mẽraxõ.
12 E toda a multidão silenciou, passando a ouvir a Barnabé e a Paulo, que contavam quantos sinais e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Mã yoikĩ xateafono, Santiagori ato yoini iskafakĩ: “Efe yora mĩshtichi, eari nikakapo ẽ mato yoinõ.
13 Depois que eles terminaram, falou Tiago, dizendo: Irmãos, atentai nas minhas palavras:
14 Simón Pedro noko yoiyamea Epa Niospa a judeofoma ato noikĩ mã ato katoa ãfe yorafo inõfo ixõ noko yoiyamea.
14 expôs Simão como Deus, primeiramente, visitou os gentios, a fim de constituir dentre eles um povo para o seu nome.
15 Nãnorikõi a inõpokoai yoikakĩ a Niosnoa yoimisfãfe kenenifo. Iskafakĩ yoinifo na kirika keneano:
15 Conferem com isto as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Nãskata ẽ anã oxii a David ãfe kaifãfe ea anã shinãtama chaka shinãifono, ato chaka soaxoxiki. Ato õiti fepeaxosharayanã isharakõinõfo ea anã Ifofakanax.
16 Cumpridas estas coisas, voltarei e reedificarei o tabernáculo caído de Davi; e, levantando-o de suas ruínas, restaurá-lo-ei.
17 Ea õikakĩ fetsafãferi ea fenanõfo nã maitio ikafo feta nã ẽ ato katoafãfe ixõ Epa Niospa yoini.
17 Para que os demais homens busquem o Senhor, e também todos os gentios sobre os quais tem sido invocado o meu nome,
18 Nõko Ifãfe afetĩama afama mĩshti tãpiyoni,
18 diz o Senhor, que faz estas coisas conhecidas desde séculos.
19 “Nãskakẽ ẽ shinãkĩ iskafai, nõko kaifãfema Nios Ifofapaiyaifono nõ ato afara fetsa kerexkai amatiroma.
19 Pelo que, julgo eu, não devemos perturbar aqueles que, dentre os gentios, se convertem a Deus,
20 Askatamaroko nõ ato kirika kenexõ fomanõ iskafaki yoikĩ:
20 mas escrever-lhes que se abstenham das contaminações dos ídolos, bem como das relações sexuais ilícitas, da carne de animais sufocados e do sangue.
21 Nã taeyoi ato yoipaonifo keskafakĩ, iskaratĩari pexefo anoxõ a Moisés ato yoipaoni keskafakĩ ato yoikani. Mẽxotaima ichanãti pexe mẽraxõ pena tenetitĩa nã kirika anemisfo.”
21 Porque Moisés tem, em cada cidade, desde tempos antigos, os que o pregam nas sinagogas, onde é lido todos os sábados.
22 Nãskakata a Jesúsxõ ato yoimisfãfe a ato kexemisfãferi a Nios Ifofaafãferi shinãnifo a Nios Ifofaa fetsafo katoxikakĩ, Antioquía ano ato nĩchixikakĩ Pablo fe Bernabé foaifono. Judas yafi Silas ifinifo, nã Judaspa ãfe ane fetsa Barsabás ipaoni. Na feronãfake rafe isharakõiafo a Nios Ifofaafãfe ato fapaonifo.
22 Então, pareceu bem aos apóstolos e aos presbíteros, com toda a igreja, tendo elegido homens dentre eles, enviá-los, juntamente com Paulo e Barnabé, a Antioquia: foram Judas, chamado Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos,
23 Nãskakaxõ mã foaifono ato kirika keneni inãnifo ato foxotanõfo, iskafakĩ ato yoikaxõ:
23 escrevendo, por mão deles: Os irmãos, tanto os apóstolos como os presbíteros, aos irmãos de entre os gentios em Antioquia, Síria e Cilícia, saudações.
24 Mã nõ tãpia yora fetsafo nonoax foitafo nõ ato nĩchiyamafiano, mã foitaxakakĩ mato yoikakĩ ãto mekapa mato fekaxtefakani, fanĩrira mato yoikakĩ nõ ato anori yoiyamafekẽ fanĩrira mato yoiaifono mã ato tãpipai.
24 Visto sabermos que alguns [que saíram] de entre nós, sem nenhuma autorização, vos têm perturbado com palavras, transtornando a vossa alma,
25 Nãskakẽ ichanãxõ nõ shinã feronãfake fetsafo katoxiki noko anoax fokaxõ mato õitanõfo. A nõ ato noiai Bernabé yafi Pablo nõ katoa.
25 pareceu-nos bem, chegados a pleno acordo, eleger alguns homens e enviá-los a vós outros com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 Nã Bernabé feta Pablo nõko Ifo Jesucristoõnoa ato yoipaifiaifono ato retepaimisfo ato nikakaspakakĩ.
26 homens que têm exposto a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Nãskakẽ Judas yafi Silas nõ nĩchia mã fokaxõ mato yoisharakõinõfo nã nõ mato kenexona keskafakĩ.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas, os quais pessoalmente vos dirão também estas coisas.
28 Nã Niospa Yõshi Sharapa shinãi keskafakĩ nãnorikõi nõ shinãi. Afaa fetsa nõ mato yoipaima. Akka nã sharafinakõia nõ mato yoipai mã nikanõ:
28 Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor maior encargo além destas coisas essenciais:
29 Na nõko niosra ikaxõ afara onifakaxõ yoinã retexõ inãfo piyamakãfe. Askatari ãfe imi ayayamakãfe. Yoinã ina fakaxõ tetoxakafo ãfe imi foyamaito piyamakãfe. Askatari mãto ãfima chotayamakãfe, kẽrofãferi ãto fenema chotamayamanõfo. Akka nã nõ mato yoiai anori mã nikasharakõiax, mã isharakõikai. Nã tii nõ mato yoi na kirikaki kenexõ,
29 que vos abstenhais das coisas sacrificadas a ídolos, bem como do sangue, da carne de animais sufocados e das relações sexuais ilícitas; destas coisas fareis bem se vos guardardes. Saúde.
30 Nãskakaxõ Jerusalén anoxõ ato nĩchiafono Antioquía ano fonifo. Mã fokaxõ a Nios Ifofaafo ato ichanãfakaxõ kirika kenea ato inãnifo.
30 Os que foram enviados desceram logo para Antioquia e, tendo reunido a comunidade, entregaram a epístola.
31 A Nios Ifofaafãfe kirika anexõ õikani, inimaifinakõinifo, “Aicho, noko kirika kenexõ manamakakĩ noko inimamasharakõikani,” ikanax.
31 Quando a leram, sobremaneira se alegraram pelo conforto recebido.
32 Judas yafi Silas Niospa ato shinãmanaino Niospa meka tãpikaxõ Niosnoa meka shara ato yoikakĩ ato inimakõiyanã ato nikamasharakõinifo ãto mekapa a Nios Ifofaafo.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, consolaram os irmãos com muitos conselhos e os fortaleceram.
33 Nã Antioquía ano ato fe iyopaonifo. Nãno ato fe ikafono nã Nios Ifofaafãfe ato nĩchinifo iskafakĩ ato yoiyanã: “Tanaima fosharatakãfe,” ato faifono, tanaimakõi fosharakõinifo a anoxõ ato nĩchiameafo ano.
33 Tendo-se demorado ali por algum tempo, os irmãos os deixaram voltar em paz aos que os enviaram.
34 Akka Silas anã Jerusalén ano kanima nãno ato fe nẽteni. Judas fisti kani.
34 [Mas pareceu bem a Silas permanecer ali.]
35 Akka Pablo fe Bernabéri fonifoma, Antioquía ano nẽtenifo anoxõ fetsafo feta nõko Ifoõnoa meka shara yoixikakĩ.
35 Paulo e Barnabé demoraram-se em Antioquia, ensinando e pregando, com muitos outros, a palavra do Senhor.
36 Mã askakãta Pablo Bernabé yoini iskafakĩ: “A Nios Ifofaafo nõ anã ato õikanõ fokãfe pexe rasi anoafo a nõko Ifoõnoa meka shara nõ ato yoikĩ taefaniano afeskax ikafomãki.”
36 Alguns dias depois, disse Paulo a Barnabé: Voltemos, agora, para visitar os irmãos por todas as cidades nas quais anunciamos a palavra do Senhor, para ver como passam.
37 Bernabé Juan iyopaini ato fe kanõ, nã Juan ãfe ane fetsa Marcos ipaoni.
37 E Barnabé queria levar também a João, chamado Marcos.
38 Akka Pablo iyokaspani. Nã Marcosmãi Panfilia anoax ato makinoax nẽteyameano, ato feta yonokaspakĩ.
38 Mas Paulo não achava justo levarem aquele que se afastara desde a Panfília, não os acompanhando no trabalho.
39 Askai feratenãkanax anoax paxkanãfainifo. Bernabé Marcos Chipre ano iyoikai kanõanãfãnẽ nanekaini.
39 Houve entre eles tal desavença, que vieram a separar-se. Então, Barnabé, levando consigo a Marcos, navegou para Chipre.
40 Akka Pablo Silas ifini afe kaxiki, afeta Niospa meka shara ato yoi axiki. Askaito õikakĩ a Jesús Ifofamisfãfe ato Nios kĩfixonifo fosharakõitanõfo Niospa ato kexesharanõ.
40 Mas Paulo, tendo escolhido a Silas, partiu encomendado pelos irmãos à graça do Senhor.
41 Mã fokakĩ Siria yafi Cilicia anoafo Jesúsnoa meka shara ato yoifofãsafanifo, a Nios Ifofaafãfe Jesúsnoa tãpisharakõinõfo inimasharaxikakĩ.
41 E passou pela Síria e Cilícia, confirmando as igrejas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.