Atos 13
Niospa meka fena Jesucristoõnoa (YAANT) vs NVI
1 Antioquía ano Jesús Ifofamisfo inifo, a Niosnoa ato yoipaonifori ano ato fe inifo. A Jesús Ifofaax afeskax isharatirofomãkĩ ixõ ato tãpimamisfori ano ato fe inifo. Bernabé ikaino, Simón ãfe ane fetsa Nã Fisora fapaonifo ikaino, Lucio a Cirene anoa ikaino, Manaén xanĩfo Herodes fe yosini ikaino, nã Saulori ato fe ini.
1 Na igreja de Antioquia havia profetas e mestres: Barnabé, Simeão, chamado Níger, Lúcio de Cirene, Manaém, que fora criado com Herodes, o tetrarca, e Saulo.
2 Akka pena fetsa foni teneyanã nõko Ifo kĩfiaifono Epa Niospa Yõshi Sharapa ato yoini iskafakĩ: “Bernabé yafi Saulo ato paxkanãfakãfe ẽ ato katoaki eõxõ yononõfo,” ato fani.
2 Enquanto adoravam ao Senhor e jejuavam, disse o Espírito Santo: "Separem-me Barnabé e Saulo para a obra a que os tenho chamado".
3 Nãskata foni teneyanã mã Epa Nios kĩfikaxõ Bernabé yafi Saulo ato mĩfi mãmãkaxõ Epa Nios ato kĩfixoyanã, ato nĩchinifo fetsafo ari fokaxõ Epa Niospa meka shara ato yoitanõfo.
3 Assim, depois de jejuar e orar, impuseram-lhes as mãos e os enviaram.
4 Mã Niospa Yõshi Sharapa ato nĩchia fokanax Bernabé fe Saulo Seleucia ano fonifo. Nãnoax kanõanãfãnẽ nanefainifo Chipre ano fokani. Nã ĩamãfã fakafã nakirafe mai toomãfã ano fokani.
4 Enviados pelo Espírito Santo, desceram a Selêucia e dali navegaram para Chipre.
5 Mã fokanax pexe rasi Salamina ano nokokaxõ judeofãfe ãto ichanãti pexe mẽraxõ Niospa meka sharaõnoa ato yoikĩ taefanifo. Juanri ato fe kani afara fetsa ato axoxii.
5 Chegando em Salamina, proclamaram a palavra de Deus nas sinagogas judaicas. João estava com eles como auxiliar.
6 Nã ĩamãfã nakirafe mai toomãfã anoa ato yoikãta, Pafos ano fonifo. Nãnoa judeo yõfe fichinifo ãfe ane Barjesús. Nã chanĩkõi ipaoni ẽ Niosxõ yoira iki.
6 Viajaram por toda a ilha, até que chegaram a Pafos. Ali encontraram um judeu, chamado Barjesus, que praticava magia e era falso profeta.
7 Nã yõfe Barjesús xanĩfo Sergio Paulo fe ipaoni. Nã xanĩfãfe tãpisharakõia ini. Nãskaxõ Bernabé yafi Saulo kenamani, Niospa meka shara nikapaikõiki.
7 Ele era assessor do procônsul Sérgio Paulo. O procônsul, sendo homem culto, mandou chamar Barnabé e Saulo, porque queria ouvir a palavra de Deus.
8 Akka nã yõfemã ãfe ane fetsa griego mekapa Elimas fapaonifo. Nãato ãfe xanĩfo yoini: “Ato nikayamafe mia pãrakani kiki,” fani, ea nikanõra ixõ.
8 Mas Elimas, o mágico ( esse é o significado do seu nome ) opôs-se a eles e tentava desviar da fé o procônsul.
9 Nãskakẽ Saulo ãfe ane fetsa Pablo ini. Niospa Yõshi Shara a mẽra nanekõia. Nãato aas õini.
9 Então Saulo, também chamado Paulo, cheio do Espírito Santo, olhou firmemente para Elimas e disse:
10 Nãskaxõ yoini iskafakĩ: “Chanĩchakapa nĩafaka fake, nã sharafo mĩ noikaspamis. Mĩ chanĩmis ato pãrapaiyanã nõko Ifãfe mẽstekõi ato yoifimisno, akka anorima mĩ ato yoimis. ¿Afeskai mĩ xateimamẽ?
10 "Filho do diabo e inimigo de tudo o que é justo! Você está cheio de toda espécie de engano e maldade. Quando é que vai parar de perverter os retos caminhos do Senhor?
11 Akka iskaratĩa nõko Ifãfe mia omiskõimani. Mĩ anã fẽro õima, xinĩ chaxafiaino mĩ anã fena õiyonakama,” fani.
11 Saiba agora que a mão do Senhor está contra você, e você ficará cego e incapaz de ver a luz do sol durante algum tempo". Imediatamente vieram sobre ele névoa e escuridão, e ele, tateando, procurava quem o guiasse pela mão.
12 Nãskaito õikĩ xanĩfãfe nõko Ifo chanĩmara fani. “Aira, Jesús afama mĩshti fatiro,” ixõ yoinifo.
12 O procônsul, vendo o que havia acontecido, creu, profundamente impressionado com o ensino do Senhor.
13 Pablo afe rafeafo fe Pafos anoax kanõanãfãnẽ nanefainifo pexe rasi Perge ano fokani. Nã Perge Panfilia mai ano ini. Nãnoax Juan anã ato fe kanima. Nãno nẽteax anã oni, Jerusalén ano.
13 De Pafos, Paulo e seus companheiros navegaram para Perge, na Panfília. João os deixou ali e voltou para Jerusalém.
14 Nã Perge anoxõ Antioquía finõfainifo, Antioquía anoxõ shinã Pisidia chaima ini. Nãriax pena tenetitĩa ichanãti pexe mẽra ikifaikanax tsaonifo.
14 De Perge prosseguiram até Antioquia da Pisídia. No sábado, entraram na sinagoga e se assentaram.
15 A Moisés Niospa meka yoikĩ kirikaki keneni yafi a Niospa ato shinãmanaino yoipaonifo keskara anekãta, a ichanãti pexe kexemisfo xanĩfofofãfe Pablo yafi Bernabé ato yoini iskafakakĩ: “Nõko kaifo rafeta mã noko afara yoipaimãkai noko yoikãfe, noko inimamaxikakĩ,” ixõ ato yoinifo.
15 Depois da leitura da Lei e dos Profetas, os chefes da sinagoga lhes mandaram dizer: "Irmãos, se vocês têm uma mensagem de encorajamento para o povo, falem".
16 Ato askafaifono Pablo niinãkafã atokiri mẽshainãkafã mekayamakãfe ato fani. Nãskaxõ ato yoini iskafakĩ: “Ea nikakãfe ẽfe kaifo israelifãfe yora fetsafo feta mã nofeta Epa Nios kĩfipaimãkai ẽ mato yoisharanõ.
16 Pondo-se de pé, Paulo fez sinal com a mão e disse: "Israelitas e gentios que temem a Deus, ouçam-me!
17 Israelifãfe ãto Niospa taefakĩ nõko xinifo katoni afe yora inõfo. Nãskakẽ Egipto anoax kainifo yora fetsafo mẽra iyokanax Ejipto mai anoax. Nãskakẽ chipo Epa Niospa ãfe kerex sharaõxõ Ejipto anoa ato iyoni.
17 O Deus do povo de Israel escolheu nossos antepassados, e exaltou o povo durante a sua permanência no Egito; com grande poder os fez sair daquele país
18 Nãskakẽ Niospa meka tsõa nikasharayamafiaifono, Niospa ato kexepaoni cuarenta xinia tsõa istoma anoxõ.
18 e os aturou no deserto durante cerca de quarenta anos.
19 Nãskata Niospa Canaán mai anoxõ siete faxõ mani fetsafo ato potani, nõko xinifo a mai ato inãxiki.
19 Ele destruiu sete nações em Canaã e deu a terra delas como herança ao seu povo.
20 Nãskakẽ cuatrocientos cincuenta xinia ayonifo. Fena Canaán mai ano fonifoma. Mã cuatrocientos cincuenta xinia finõta xanĩfoya inõfo Niospa ato yoini.
20 Tudo isso levou cerca de quatrocentos e cinqüenta anos. "Depois disso, ele lhes deu juízes até o tempo do profeta Samuel.
21 Nãskakẽ, ‘Xanĩfo finakõia nõ fichipai noko ĩkinõ,’ ixõ yoinifo. Nãskakẽ Niospa Saúl cuarenta xinia imani xanĩfokĩ. Akka nã Saúl ãfe apa Cis ini, Benjamín ãfe kaifo.
21 Então o povo pediu um rei, e Deus lhes deu Saul, filho de Quis, da tribo de Benjamim, que reinou quarenta anos.
22 Nãskata Epa Niospa Saúl tsekani anã xanĩfo iyamanõ. Akka Epa Niospa David xanĩfo inõ imani. Nãskaxõ yoini iskafakĩ: ‘Isaí ãfe fãke David mã ea inimamakõi nã ẽ apaiyai keskafaki nãato akõini,’ ixõ yoini.
22 Depois de rejeitar Saul, levantou-lhes Davi como rei, sobre quem testemunhou: ‘Encontrei Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração; ele fará tudo o que for da minha vontade’.
23 Nã David ãfe fena ini Jesús. Epa Niospa nai mẽraxõ nãmã nĩchini israelifo ato ifipakexanõ nã yoiyoni keskafakĩ.
23 "Da descendência desse homem Deus trouxe a Israel o Salvador Jesus, como prometera.
24 Askatari Jesús oyoamano israelifo Juan Jesúsnoa meka shara ato yoini iskafakĩ: ‘Mãto chaka xatexõ Nios Ifofakãfe maotisaxakakĩ fetsafãfe tãpinõfo mã mãto chaka mã xateano,’ ixõ ato yoini.
24 Antes da vinda de Jesus, João pregou um batismo de arrependimento para todo o povo de Israel.
25 Askata mã Juan chaima nakĩ, ato yoini: ‘¿Mã shinãimẽ ẽ Cristokẽ? Maa, ẽkai aama. Akka a Cristo samama oi a nõ manai nõko xanĩfo ikiyoi. Akai ea keskarama. Ato afama mĩshti tãpia. Atokai afaa chakafamisma,’ ixõ ato yoini.
25 Quando estava completando sua carreira, João disse: ‘Quem vocês pensam que eu sou? Não sou quem vocês pensam. Mas eis que vem depois de mim aquele cujas sandálias não sou digno nem de desamarrar’.
26 “Ẽfe kaifo mĩshtichi, mãfi Abraham fenafokĩ, ea nikakapo a ẽfe kaifomafo feta ẽ mato yoinõ. Mãfi Epa Nios chanĩmara fapaikai. Nã meka sharaõnoa nikakãfe Epa Niospa ãfe Fake nĩchiniki noko ifipakexanõ.
26 "Irmãos, filhos de Abraão, e gentios que temem a Deus, a nós foi enviada esta mensagem de salvação.
27 Nã Jerusalén ano ikafãfe ãto xanĩfofo feta tãpinifoma Jesús tsoamãki. A inõpokoai yoikĩ aõnoa kirika kenenifori tsõa tãpiyameama, pena tenetitĩa ichanãti pexe mẽraxõ anefikakĩ. Nãskakaxõ reteyameafo nã aõnoa yoikĩ kenenifo keskakõifakĩ.
27 O povo de Jerusalém e seus governantes não reconheceram Jesus, mas, ao condená-lo, cumpriram as palavras dos profetas, que são lidas todos os sábados.
28 Afaa chakafaito õiyamafikakĩ retepaikakĩ. ‘Ato retemafe,’ yorafãfe Pilato fanifo.
28 Mesmo não achando motivo legal para uma sentença de morte, pediram a Pilatos que o mandasse executar.
29 Nãskakẽ nã aõnoa yoikĩ kirika kenenifo keskakõifakĩ, mã askafayameafo retekaxõ ifi cruz ikakinoa fotomapakefofãkaxõ mafa kini mẽra maifanifo.
29 Tendo cumprido tudo o que estava escrito a respeito dele, tiraram-no do madeiro e o colocaram num sepulcro.
30 Akka mã mafa kini mẽra maifafiafono Epa Niospa otofayamea.
30 Mas Deus o ressuscitou dos mortos,
31 Mã oxa ranãta a Galilea anoax Jerusalén ano afe foitafãfe atoki nokoaito õiyameafo. Nãfãfe judeofo Jesúsnoa ato yoikani.
31 e, por muitos dias, foi visto por aqueles que tinham ido com ele da Galiléia para Jerusalém. Eles agora são testemunhas dele para o povo.
32 — ausente —
32 "Nós lhes anunciamos as boas novas: o que Deus prometeu a nossos antepassados
33 — ausente —
33 ele cumpriu para nós, seus filhos, ressuscitando Jesus, como está escrito no Salmo segundo: ‘Tu és meu filho; eu hoje te gerei’.
34 Niospa afetĩama yoiyoni iskafakĩ:
34 O fato de que Deus o ressuscitou dos mortos, para que nunca entrasse em decomposição, é declarado nestas palavras: ‘Eu lhes dou as santas e fiéis bênçãos prometidas a Davi’.
35 Nãskakẽ ana aõnoa yoikĩ yõra keneni iskafakĩ:
35 Assim ele diz noutra passagem: ‘Não permitirás que o teu Santo sofra decomposição’.
36 Chanĩma, David nayoxoma ato ĩkiyopaoni, Niospa yoiaino. Nãskax chipo nani ãfe xinifo nãpa keskai, nã ãfe xinifo mai anori David maifanifo. Anoax ãfe yora pisini.
36 "Tendo, pois, Davi servido ao propósito de Deus em sua geração, adormeceu, foi sepultado com os seus antepassados e seu corpo se decompôs.
37 Akka Jesús mã nafiakẽ Epa Niospa otoani. Ato ãfe yora pisinima.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou não sofreu decomposição.
38 — ausente —
38 "Portanto, meus irmãos, quero que saibam que mediante Jesus lhes é proclamado o perdão dos pecados.
39 — ausente —
39 Por meio dele, todo aquele que crê é justificado de todas as coisas das quais não podiam ser justificados pela lei de Moisés.
40 Kexemesharakãfe a inõpokoai yoikĩ Niospa meka yoimisfãfe kenenifo keskai mã askatiroki. Iskafakĩ yoinifo:
40 Cuidem para que não lhes aconteça o que disseram os profetas:
41 Akka ẽ yoiaito mã ea nikakaspai, ekeki kaxemetsamayanã. Nãskakẽ ẽ afarafo akaito õiax rateyanã mã nai iskarafo nõ õimisma ikax. Nãskakẽ mã chanĩmara famisma, fetsafãfe mato yoifiaifono,
41 ‘Olhem, escarnecedores, admirem-se e pereçam; pois nos dias de vocês farei algo que vocês jamais creriam se alguém lhes contasse! ’"
42 Mã Pablo afe rafeafo fe judeofãfe ãto ichanãti pexe mẽranoax tsekefainaifono, nã judeofofãfema ato iskafanifo: “Mã noko yoia keskafakĩ pena teneti fetsatĩa noko anã yoifaixakãfe,” ixõ ato yoinifo.
42 Quando Paulo e Barnabé estavam saindo da sinagoga, o povo os convidou a falar mais a respeito dessas coisas no sábado seguinte.
43 Mã ichanãti pexe anoax ichanãi xateafono, judeofo feta yora fetsafãfe a Epa Nios Ifofaafo keskafakĩ akairi Epa Nios Ifofapaikani ato fe fonifo, Pablo fe Bernabé foaifono. ato fe foaifono ato iskafanifo: “Nofe yora mĩshtichi, Niospa mato yoiai anori tãpisharakãfe. Niospa mato afara sharafaxõfai keskara shinãkãfe inimayanã,” ato fanifo.
43 Despedida a congregação, muitos dos judeus e estrangeiros piedosos convertidos ao judaísmo seguiram Paulo e Barnabé. Estes conversavam com eles, recomendando-lhes que continuassem na graça de Deus.
44 Nãskata afianã pena fetsa pena tenetitĩa, pexe rasi anoax yora ichapakõifo ichanãnifo nõko Ifãfe ãfe meka shara nikakani.
44 No sábado seguinte, quase toda a cidade se reuniu para ouvir a palavra do Senhor.
45 Nãskaifono judeofãfe ato õinifo yõrafã rasichi Pablo yafi Bernabé ato nikaifono. Nãskakẽ õitifishkikõinifo. Nãskaifono judeofo Pabloki õitifishkiyanã mekafakĩ chakafayanã ĩchanifo.
45 Quando os judeus viram a multidão, ficaram cheios de inveja e, blasfemando, contradiziam o que Paulo estava dizendo.
46 Ato askafaifono Pablo feta Bernabé mesetama ato kemanifo ato iskafakakĩ: “Nõ mato Niospa meka sharaõnoa yoikĩ taefafiaino, mã nikakaspamis. Nikakaspaxkai mã Epa Nios fe ĩpanakama. Nãskakẽ nã judeofoma nõ ato yoikai.
46 Então Paulo e Barnabé lhes responderam corajosamente: "Era necessário anunciar primeiro a vocês a palavra de Deus; uma vez que a rejeitam e não se julgam dignos da vida eterna, agora nos voltamos para os gentios.
47 Nãskakẽ nõko Ifãfe noko nĩchini iskafakĩ yoiyanã:
47 Pois assim o Senhor nos ordenou: ‘Eu fiz de você luz para os gentios, para que você leve a salvação até aos confins da terra’ ".
48 Ato askafaifono nikakani, a judeofoma inimakõinifo. Nãskaxõ yoinifo iskafakakĩ: “Nõko Ifãfe ãfe meka sharakõi,” fanifo. Nãfãfe chanĩmara fakõinifo a Niospa ato katoafo afe ipanakafora ikaxõ.
48 Ouvindo isso, os gentios alegraram-se e bendisseram a palavra do Senhor; e creram todos os que haviam sido designados para a vida eterna.
49 Nãskakẽ nã mai anoafo, nõko Ifãfe ãfe meka sharaõnoa ato yoifofãsafanifo.
49 A palavra do Senhor se espalhava por toda a região.
50 Ato askafaifono judeofo nã kẽrofo isharakõimisfo fe mekanifo, a pexe rasi anoa xanĩfofo feri inifo. Nãskakaxõ ato yoinifo Pablo yafi Bernabé ato chakafakĩ ato omiskõimata a mai anoxõ ato potanõfo.
50 Mas os judeus incitaram as mulheres piedosas de elevada posição e os principais da cidade. E, provocando perseguição contra Paulo e Barnabé, os expulsaram do seu território.
51 Ato askafaifono Pablo feta Bernabé ãto sapato tsekakaxõ taatakanifo yorafãfe ato tãpinõfo. Nãskanax Pablo fe Bernabé Iconio ari fonifo.
51 Estes sacudiram o pó dos seus pés em protesto contra eles e foram para Icônio.
52 Akka nã Nios Ifofaafo inimakõinifo, Epa Niospa Yõshi Shara ato fe ikano, mã Pablo fe Bernabé foaifono.
52 Os discípulos continuavam cheios de alegria e do Espírito Santo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.