Lucas 20
Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs ACF
1 Nam mbḭw munu ká Zezu ɗo fére nzoɓri fe a ka-káa Ɓay Kere ká ɓil mgbaŋ ká *hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru ɗo ɗi na, *ŋgɛrɛnzoɓ fe poyri ɓáy *nzoɓ fére nzoɓri bol kusolri, rɔɔ ɓáy ŋgɛrɛ Ziɓri nda̰w na, i ví
1 E aconteceu num daqueles dias que, estando ele ensinando o povo no templo, e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 vbi ni ɓay mii: «Mu ɓaa ha̰ ɓuru laa, wa̰a, a ve ze mbi nzaa ha̰ mù nda̰w rɔɔ mù ɗáake fe niri key lɛ? Mase, nzoɓ ve ze ha̰ mù faa ɗáake lɛ?»
2 E falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes estas coisas? Ou, quem é que te deu esta autoridade?
3 Lɛɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha ri mii: «Ɓi kara, mì vbika rì ɓay mbḭw ɓay kɔ́kɔ. Ì ɓaa ha̰ mì laa:
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: Dizei-me pois:
4 ɗáa tul nzoɓri nduo mbii ká Za̰a ɗaa na wa̰a, uru saa luo Ŋgɛrɛwṵru mase, uru saa luo nzoɓri hɔy lɛ?»
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ro, í tii sa̰w má̰y ɓay ká sakra kḭ mii: «Náa ɓáari mina ro lɛ? Zaɗka náa yḭiŋrari ɓáy ɓay ha̰ ni mii, “uru saa luo Ŋgɛrɛwṵru” lɛ, a yḭ́i a vbi naari mii, ɓay ḭi nda̰w rɔɔ náa ɗáari law naari ɓo tul ɓay ká Za̰a ɓaa na ya lɛ?
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele nos dirá: Então por que o não crestes?
6 A zaɗka náa ɓaarì mii, “uru saa luo nzoɓri” lɛ, ruɔ nzoɓri riw bele na, i vbuku naari ɓáy tisaw ɓay ika naari, ɓay ḭi lɛ, ɓari na, i kɔ Za̰a ɓa nzoɓ ya̰aŋa ɓay saa nzaa Ŋgɛrɛwṵru.»
6 E se dissermos: Dos homens; todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Báyḭi lɛ, i yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ Zezu mii: «Ɗáa tul nduo mbii taa Za̰a na, ɓuru kɔ zaɗ ká uru saa ɗi ya.»
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 Lɛɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha ri mii: «Munu zu lɛ, nda-ndaɗ! Ɓi hɔy kara mì ti kíɛ rì nzoɓ ká mbi nzaa ha̰ mì ɗáake fe niri key na ya nda̰w.»
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Falɛ ku lɛ, Zezu mbi law ɓay key a tii sa̰w ɓáake ɓay ha̰ nzoɓri mii: «Nzoɓ mbḭw munu mgba wáa a maa pa̰ra puuri ɗo ɗi. Falɛ lɛ, ka pɔŋ peɗke zuɔ nduo nzoɓ peɗkeri káʼa fa̰a ri na, ɓay haŋa ɓo few hóro lere puu na vi lɛ, i wál taa ɓeri, a í pɔ́ŋ taa ɓari. Falɛ ku rɔɔ, a zɔl a se varu ɓay ɗáa nam ŋgḭ-ŋgḭi.
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra por muito tempo;
10 Zaɗka few hóro lereke na vi báyḭi lɛ, nzoɓ wáa na pie leɗ káw ɓe mbḭw se luo nzoɓ peɗkeri na ɓay haŋa ni ka vǎa ya̰a lereke ha̰nɛri ká ɗo ɓay tul ɓeri na a víke ha̰ ɓeri. Roo lɛ, nzoɓ peɗkeri na i ndaka leɗ káw ɓe na wɔɓ wɔɓ, a í nii ni zɔl nduo-ɛ hɔy soli taŋ haŋa ni fe.
10 E no tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 Lɛɛ, nzoɓ wáa na pie leɗ káw ɓe kḭ na rɔɓay. Lɛɛ, ɓe na kara, i mgba ni í ndaka ni wɔɓ wɔɓ nda̰w, í raɗ ni a í nii ni zɔl nduo-ɛ hɔy soli.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este, e afrontando-o, mandaram-no vazio.
12 Báyḭi lɛ, nzoɓ wáa na yḭ̀i a pie leɗ káw ɓe kḭ ndeke ɗi sayke. Lɛɛ, ɓe na, i ha̰ ni nṵɔ mgba̰rmi mgba̰rmi, a í nii ni tḭi kɛlɛ.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este, o expulsaram.
13 Báyḭi lɛ, nzoɓ wáa na ker ká ɓil law-ɛ a ɓaa mii: “Key wa̰a, mì ɗáa mina ro zey lɛ? Vu-i ká mì kɔ ni ɓa nzoɓ nun-i na, mì píe ni se luo-ri. Kɔ ya lɛ, i hḭ́ɛ ni.”
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez que, vendo, o respeitem.
14 Roo lɛ, zaɗka nzoɓ peɗkeri na i mbi nun-ri í kɔ vu nzoɓ wáa na báyḭi lɛ, i ɓaa ɓay ká sakra kḭ mii: “Ì kɔ, nzoɓ káʼa mgbaka fe pile na zu! Náa íri ni, a ɓo náa pɔ́ŋri fe pile na ɓa taa naari.”
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Ro í vǎa mbi ni í vbu ni mgbiriŋ ɓo fal wáa na a í i ni.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Kaʼa vǎa ika nzoɓ peɗri na, a ha̰ wáa na ha̰ nzoɓ kḭri.»
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isto, disseram: Não seja assim!
17 Roo lɛ, Zezu kɔ ri zii a ɓaa ha ri mii: «A munu ku wa̰a, ɓay ni ká ɗo ɓil mbeɗe Ŋgɛrɛwṵru na, má̰rake ɓaa mina lɛ?
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra, que os edificadores reprovaram, Essa foi feita cabeça da esquina.
18 Nzoɓ ha̰a ha̰a ká lie ɓo tul tisaw key na lɛ, a gur sùo-ɛ ruk ruk. A zaɗka tisaw na ze tɔɗɔ ɓo tul nzoɓ laa lɛ, a rɛ̰ŋ ni rɛ̰nɛnɛ.»
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Ká sa̰w síeke ku hɔy *ŋgɛrɛnzoɓ fe poyri ɓáy nzoɓ fére nzoɓri *bol kusol Ziɓri na, i nzaa faa ɓay mgbaka Zezu, ɓay ḭi lɛ, i kɔ nda̰w, law ɓay káʼa ɓaa na ka túŋke ri tuŋ. Roo lɛ, i hḭɛ ruɔ nzoɓri.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo; porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Ro ze, í tii sa̰w ŋga̰ŋa Zezu a í pie nzoɓri ká i ɗaa sùo-ri ɓa nzoɓ kereri ha ri se luo-ɛ ɓay vbika ni ɓay, ɓo zaɗka i ziŋ ɓay ha̰nɛ ɓoɗ ká nzi-ɛ lɛ, i pɔ́ŋ ni ɓo nduo nzoɓ réke tul puo ɓari ká ɗo ɓáy hṵrusuo ɓay ɗáake ɓay ɓo tul-e.
20 E, observando-o, mandaram espias, que se fingissem justos, para o apanharem nalguma palavra, e o entregarem à jurisdição e poder do presidente.
21 Ro, í vbi ni ɓay mii: «Mbay, ɓuru kɔ nda̰w, ɓay ɓori ká mù ɓaa, ɓáy fe fére ɓori ká mù fere nzoɓri na ɗo ɓáy zaɗɛ. Mù naa nun nzoɓ mbḭw ya, roo lɛ, mù fere nzoɓri tusuɛ ɓay ká se tul fe ɗáa ká rii law Ŋgɛrɛwṵru.
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Mu ɓaa ha̰ ɓuru laa. Wa̰a, bol kusol naari ha̰ faa ɓay haŋa nzoɓ puo larimbuo ha̰ Mbay Sezar mase, ha̰ faa ya lɛ?»
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Lɛɛ, Zezu kɔ kér ɓay ɓari ká i hii nzáake nzi-ɛ na a ɓaa ha ri mii:
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 «Ì mbi lari na mbḭw í kíɛ mì ha̰ mì kɔ.» Báyḭi lɛ, ka ɓaa mii: «Tul nzoɓ, ɓáy riŋ nzoɓ ká i vbie ɗo lari key na wa̰a, ɓa nzoɓ ve zu lɛ?» Lɛɛ, i yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Ɓa Mbay Sezar!»
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 Báyḭi lɛ, ka ɓaa ha ri mii: «Munu zu lɛ, nda-ndaɗ! Feri ká ɗo ɓay tul Mbay Sezar lɛ, ì ha̰ Sezar, a feri ká ɗo ɓay tul Ŋgɛrɛwṵru laa lɛ, ì ha̰ Ŋgɛrɛwṵru!»
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Ɓay káʼa ɓaa ká nun ruɔ nzoɓri na, i ziŋ ka̰aya mbḭw ká ɗi ká ɓay mgbáke nzi-ɛ ya. Roo lɛ, ɓay káʼa yḭiŋra na tuku ri riw bele ha ri kaw silili.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Sadusi ha̰nɛri soro í vi luo Zezu. Ɓa ɓari *Sadusiri na ze i ɓaa mii, nzoɓ hu lɛ, ti tḭ́i saa luɔ huɗ ya. Ro, í vbi Zezu ɓay
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 mii: «Mbay, *Moyze ɗaa *bol kusol ɗo ɓil mbeɗe ha̰ naari mii, nzoɓ ká ya̰a má̰y káʼa ɗo ɓáy yṵ-ɛ, rɔɔ a hu taŋ mboŋke nzoɓ lɛ, ndaɗ ɓay haŋa yṵ-ɛ na ka ya̰a má̰y pile na a mboŋke nzoɓ, a kɔ̌rɔke mḭiri yṵ-ɛ ká hu na.
28 Dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de algum falecer, tendo mulher, e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher, e suscite posteridade a seu irmão.
29 Ɓe ze, nzoɓ ɓáy yṵ-ɛri tul-ri tɔnɔ say, lɛ, ŋgɛrɛ leɗ na ya̰a má̰y a hu taŋ mboŋke nzoɓ.
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher, e morreu sem filhos;
30 Lɛɛ, tɔŋnɔ fal-ɛ nzoɓ ndeke ɗi siɗike ya̰a má̰y pile na a hu taŋ mboŋke nzoɓ.
30 E tomou-a o segundo por mulher, e ele morreu sem filhos.
31 A nzoɓ ndeke ɗi sayke na kara, ya̰a má̰y na nda̰w a hu taŋ mboŋke nzoɓ. Ɓari ká tul-ri tɔnɔ say na, i ya̰a má̰yke na ɓáy zaɗ ɓari riw bele, í hu taŋ mboŋke nzoɓ.
31 E tomou-a o terceiro, e igualmente também os sete; e morreram, e nào deixaram filhos.
32 A falɛ ku lɛ, má̰y na kara ví hu nda̰w.
32 E por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 A munu ku wa̰a, síeke ká nzoɓri tḭ́i saa luɔ huɗ na, nzoɓ ve ká sakra ɓari ká tul-ri tɔnɔ say ku na, má̰y key na a ɓá taa ɓe lɛ, ɓay ḭi lɛ, ɓari ká tul-ri tɔnɔ say na, i ya̰a ni ya̰a ɓáy zaɗ ɓari riw bele.»
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 Báyḭi lɛ, Zezu yḭiŋra ɓáy ɓay ha ri mii: «Nzoɓri ká timbɛɗɛ key na, má̰yri ɓáy wa̰rari i ya̰a kḭ.
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Roo lɛ, sew káʼa ví vuku na, nzoɓri ká Ŋgɛrɛwṵru kɔ ri maa ɓay haŋa ri tḭi saa luɔ huɗ í kaw ɓáy kumnun na, ya̰aŋa kḭ ti tiika mbǎa.
35 Mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 Ɓari na, i ti huka mbǎa; i máa kḭ gbǎ̰y ɓáy leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵruri ká nulue. I ɓa vu Ŋgɛrɛwṵruri, ɓay ḭi lɛ, ka tina ri saa ɓil huɗ ha ri kaw ɓáy kumnun.
36 Porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 A ɓay ká se tul tḭ́i saa luɔ huɗ na, Moyze kḭi fal ɓayke ká ɓil mbeɗe ɓe ta-taŋ ɓáy ɗol káʼa ɗo pol puu ká gbúɗa ká huu sɛ ɗi ká ɓil law kɔr na, a ɗi Ŋgɛrɛmbay mii, “Mì ɓa Ŋgɛrɛwṵru *Abaraham, Ŋgɛrɛwṵru Izak, a mí ɓa Ŋgɛrɛwṵru *Zakoɓ nda̰w.”
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Munu zu lɛ, Ŋgɛrɛwṵru na ɓa Ŋgɛrɛwṵru nzoɓ káw ɓáy kumnunri ɓo, ka ɓa Ŋgɛrɛwṵru nzoɓ huɗeri ya, ɓay ḭi lɛ, nzoɓ taa ɓeri riw bele ká i hu na, ka kɔ ri ɓa nzoɓri ká i kaw ɓáy kumnun ɓay tul-e.»
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele vivem todos.
39 Falɛ ku báyḭi lɛ, nzoɓ fére nzoɓri bol kusol ha̰nɛri mbi ɓay í ɓaa ha̰ ni mii: «Mbay, mu ɓaa ɓay ndaɗ ɓamba.»
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 I ɓaa munu, ɓay ḭi lɛ, i ziŋ faa ká ɓay vbika ni ɓay kḭri mbǎa.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Lɛɛ, Zezu vbi ri a ɓaa mii: «Ɗaa mina rɔɔ i ɓaa mii, *Krisi, nzoɓ ká Ŋgɛrɛwṵru waa ɓay píe ni ví ya̰a nzoɓri na, ka ɓa vu bulu Mbay *Daviɗ lɛ woo?
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 Mbay Daviɗ kḭ sùo-ɛ ɓaa ta-taŋ ká ɓil Mbeɗe Simri mii:
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o SENHOR ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 kpṵru maa ɓáy haŋa mì haw yṵm
43 Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 A zaɗka Mbay Daviɗ ɗi Krisike na ɓa Ŋgɛrɛmbay na wa̰a, ɗaa mina Krisi na a yḭ́i a ɓa vu bulu Mbay Daviɗ nda̰w lɛ woo?»
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Zaɗka ruɔ nzoɓri riw bele i ɗo í laa ɓay ká Zezu fere ri na báyḭi lɛ, Zezu ɓaa ha̰ leɗ nduoɓal-ɛri mii:
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 «Ì nzɛ ɓáy sùo-rì ɓay tul *nzoɓ fére nzoɓri bol kusolri ká i hii ɓay ndúo maagari ká pì-pie yul ɓay há̰arike ha̰ nzoɓri hii soko korma korma ha ri ká zaɗ ruɔ ká nun nzoɓri, í nzaa zaɗ káw riŋ ɗika ká ɗo pola ká ɓil hul mbṵ́ kḭri ɓáy zaɗ kaw ŋgɛrɛri ká nam fe sṵm suoriya ɓay kaw ɗi.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas; e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Ɓari na, i kɔ nun síe má̰y síeri ya, a í sṵ fe ɓari ká i ɗǒke na vɛɓ vɛɓ bele, rɔɔ í yḭ̀i í ɗaa nzaa ɓay kere pì-pie, í ɗǎɓke sùo-ri ká nun ruɔ nzoɓri. Ɓari na, sɛkɛ fe ká ɗo ɓay tul-ri na, a ŋgɔ́ŋ ɓamba tasiri kal tul nzoɓ ha̰wri.»
47 Que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.