Lucas 15

Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nzoɓ ya̰aŋa larimbuori ɓáy nzoɓ kḭri ká soro ɓay ɓari mgba ndaya i soro ɓa lakun Zezu riw bele ɓay láa ɓay ɓe káʼa ɗo ɓáake.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Lɛɛ, *Fariziri ɓáy *nzoɓ fére nzoɓri bol kusolri, i ŋgṵri ɓay ká sakra kḭ í ɓaa mii: «Leɗban ni key na, ka ya̰a nzoɓri ká soro ɓay ɓari mgba ndaya, a sṵ fe ziŋ ri!»
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Báyḭi lɛ, Zezu mbi law ɓay key a ɓaa ha ri mii:
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 «Nzoɓ ve ká sakra ɓaarì key ká ɗo ɓáy baɗu ɓa isɔɗ mbḭw, rɔɔ zee mbḭw ká sakrake lɛ, ka ti pɔ́ŋ ha̰yri ká síŋ tɔnɔ mbḭw pa̰rɛ tɔnɔ mbḭw na ɗo zaɗ ɗol ɓari ká ɓisuy, ɓay vǎa nzáa taa ha̰y ká zee na ku kpṵru, a ziŋ ni ya lɛ woo?
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 A zaɗkaʼa ziŋ ha̰y ká mbḭw ká zee na lɛ, ka mbi ni a ɗaa ni ɓo tul kpa̰a nduo-ɛ ɓáy suoriya a tḭ́ike puɔ.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Zaɗkaʼa tḭi puɔ na báyḭi lɛ, ka ɗi nzoɓ buɔ-ɛri ɓáy nzoɓ tul kpaŋ ɓeri a ɓaa ha ri mii: “Ì ɗaa suoriya ka zíŋ mì, ɓay ḭi lɛ, baɗu ɓi ká zee na mì ziŋ ni ro.”
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Ɗo faa mbḭw munu nda̰w, mì ɓaa ha rì: suoriya káʼa ɗoko nulue ɓay tul nzoɓ feya̰a mbḭw ká suo kér ɓay ɓe ká tul feya̰a ɓe na, a mbaka tul suoriya ɓay tul nzoɓri ká síŋ tɔnɔ mbḭw pa̰rɛ tɔnɔ mbḭw ká i kɔ sùo-ri ɓa nzoɓri ká i ɗaa fe ɓáy zaɗɛ, a í se síe súo kér ɓay ɓari ya na.»
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Mase, má̰y ha̰a ze ɗo ɓáy lari ɓa sak duɔ rɔɔ tɔɗɔ sak mbḭw a zee lɛ, ka ti ɗáa huu taa huu ndele, a fá̰ake ɓil hul ɓe ɗaka ɗaka a nzǎarake kpṵru a ziŋ ya lɛ woo?
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Zaɗkaʼa nzaara kpṵru a ziŋ na báyḭi lɛ, ka ɗi nzoɓ buɔ-ɛri ɓáy nzoɓ tul kpaŋ ɓeri a ɓaa ha ri mii: “Ì ɗaa suoriya ka zíŋ mì, ɓay ḭi lɛ, lari ɓi ká zee na mì ziŋ ro.”
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Munu zu lɛ, mì ɓaa ha rì: ɗo faa mbḭw munu ɓa má̰y ká ziŋ lari ɓe ká mbḭw káʼa ɗaa suoriya na, leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵruri ká nulue na i ɗaa suoriya ɓay tul nzoɓ feya̰a mbḭw ká suo kér ɓay ɓe ká tul feya̰a ɓe.»
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Zezu ɓaa na rɔɓay mii: «Nzoɓ mbḭw munu ɗo ɓáy leɗ wa̰rari ɓa siɗi.
11 Jesus continuou:
12 Lɛɛ, nzoɓ vbiele na ɓaa ha̰ bi-ɛ mii: “Bǎa, feziŋa ɓori káʼa ɗoko ɓay tul-i na mu wál taa ɓi ha̰ mì timbɛɗɛ key.” Báyḭi lɛ, bi-ɛ na wal feziŋa ɓeri na ha̰ ni ɓáy yṵ-ɛ siɗi bele.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Falɛ ku ɗaa nam ndḭi hɔy lɛ, nzoɓ vbiele na mbṵ fe ɓeri na ŋgiɗ bele a hie a zɔl se tusiri kḭ ká ɗi ɗi, a vǎa ɓiɛ larikeri na vɛɓ vɛɓ riw bele ɓay tul feri ká law-ɛ hii.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Falɛ káʼa ɓiɛ lari ɓeri na ɔ riw bele báyḭi lɛ, kɔn luye lie gbiɓ ɓo tusirike na ku riw bele ha̰ fe sṵm tii sa̰w púo nduo-ɛ.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Báyḭi lɛ, ka se a vǎa ziŋ nzoɓ mbḭw munu ká tusirike ku a nduo tul-e. Lɛɛ, nzoɓke na pie ni se wáa ɓeri ha̰ ni vǎa kɔrɔ mbel puɔri ká ɗi.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Ká zaɗɛ ku na, pa̰ra puuri ká mbelri sṵ na hɔy kara, ka rɛ sùo-ɛ ɓay sṵŋa mbaa ɓil-e, roo lɛ, nzoɓ mbḭw mini kara ha̰ ni sṵ ya.Ka rɛ sùo-ɛ ɓay sṵŋa pa̰ra puuri ká mbelri sṵ.|src="cn01759C.tif" size="span" loc="Luk 15.11-19" copy="David C. Cook" ref="15.16"
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Báyḭi lɛ, ka tii sa̰w kér ɓay ká ɓil law-ɛ a ɓaa mii: “Nzoɓ peɗ bǎari ɓa mina ze i kaw ɓil ndaɗi baɗak í sṵ fe, rɔɔ mì huka huɗ kɔn ká zaɗ ni key mgbum lɛ?
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Ɓi na mì yḭ́i ɓay séke luo bǎa, a mí vǎa ɓaa ha̰ ni mii: ‘Bǎa, mì ɗaa feya̰a ziŋ Ŋgɛrɛwṵru nda̰w, a mí ɗaa feya̰a ziŋ mù nda̰w.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Mì maa ɓay haŋa mù ɗí mì ɓa vu-ɔ mbǎa ro. Ze munu hɔy kara, mu ɗaa zíŋ mì munu ká mù ɗáake ziŋ nzoɓ peɗ ɓori na.’”
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 Ro, a uru siya a se ɓa luo bi-ɛ na.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Lɛɛ, vi-e na ɓaa ha̰ ni mii: “Bǎa, mì ɗaa feya̰a ziŋ Ŋgɛrɛwṵru, a mí ɗaa feya̰a ziŋ mù nda̰w. Mì maa ɓay haŋa mù ɗi mì ɓa vu-ɔ mbǎa ro.”
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Ro, bi-ɛ na ɓaa ha̰ leɗ káw ɓeri mii: “Ì se ɓa vaa ɓo, í vǎa mbi maagari kere ká pie yururu í vǎa nduo ni, í ɗaa ŋgama ka nduo nduo-ɛ, a í ɗaa dikɔn ka zúɔ ɓal-ɛ.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 Ì se í vǎa mgba vu nday ká ŋgɔɓ ndaɓ ndaɓ í ví i ha̰ ni. A ɓo, náa sṵ́ri náa ɗáakeri suoriya,
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 ɓay ḭi lɛ, vu-i key ká ɗo ɓa sondori nzoɓ huɗe na, ka yḭ̀i a ví ha̰ mì ziŋ ni ɓáy kumnun rɔɓay. Ɓe na, ka ze-zee, rɔɔ a yḭ̀i ha̰ mì ziŋ ni ɓa kḭ rɔɓay.” Báyḭi lɛ, i tii sa̰w záy sùo-ri.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 «Lɛɛ, ŋgɛrɛ leɗ na tɔ̀ŋ ɓa wáa kɔɓ rɔɓay. Zaɗkaʼa uru saa wáa a tɔ̀ŋ ɗi ya deɓ ɓáy puɔ na báyḭi lɛ, ka laa gire fe haŋri nda̰w, gire nday ká nzoɓri nda rǐŋma rǐŋma nda̰w pi.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Ro, a ɗi leɗ káw mbḭw munu ká sakra nzoɓ ha̰wri a vbi ni sa̰w feke.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Lɛɛ, ɓe na ka yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: “Yṵ-ɔ na ze yḭ̀i a vi ze, bǎa-ka i vu nday ká ŋgɔɓ ndaɓ ndaɓ, ɓay ḭi lɛ, ka ziŋ vi-e ká zee na ɓáy kere.”
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 Zaɗka ŋgɛrɛ ɓe na laa ɓayke na munu báyḭi lɛ, ka ɗaa hɛrɛ a hii ɓay ndúo se ɓil puo bi-ɛ na ya. Ro ze bi-ɛ na tḭi a ví koɗ ni ɓay haŋa ni ka se puɔ.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Lɛɛ, ka yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ bi-ɛ na mii: “Mu kɔ, mbiimbam ɓa mina mì kaw ziŋ mù key mí ɗaa peɗri ŋgḭi ɓamba ha̰ mù, a mí mba nzaa-a ba mbḭw ya mgbaŋ. Lɛɛ, ɓi na mǎa mù ha̰ mì vu vuy mbḭw mini kara, ɓay haŋa mì i ɓo ɓúru nzoɓ buɔ-iri, ɓúru ɗáake suoriya ya.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Roo lɛ, vu-ɔ ká ɗo key káʼa fa̰a feziŋa ɓori a vǎa ɓiɛ vɛɓ vɛɓ ɓay tul má̰y nun pieri, a yḭ̀i a vi lɛ, ɓe na mǎa mù i vu nday ká ŋgɔɓ ndaɓ ndaɓ ha̰ ni lɛ!”
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Lɛɛ, bi-ɛ na yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: “Vu-i, ɓo na mù kaw ziŋ mì ɓaŋguɔ tḭi vuri key. Ze feri riw bele ká mì ɗǒke na ɓa fe ɓo zu.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Roo lɛ, ɗo nun haŋa náa ɗáari suoriya, a náa záyri sùo naari, ɓay ḭi lɛ, yṵ-ɔ ká ɗo ɓa sondori nzoɓ huɗe na, ka yḭ̀i a vi ɓáy kumnun rɔɓay. Ɓe káʼa ze-zee na, ka yḭ̀i ha̰ mì ziŋ ni ɓa kḭ rɔɓay.”»«Yṵ-ɔ ká ɗo ɓa sondori nzoɓ huɗe na, ka yḭ̀i a vi ɓáy kumnun rɔɓay.»|src="cn01762C.tif" size="span" loc="Luk 15.25-16.1" copy="David C. Cook" ref="15.32"
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.