Atos 22
Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs ARIB
1 «Ɓaarì yṵ-iri ɓáy bǎari, ì laa ɓay ɓi ká mì ɓáa ha rì timbɛɗɛ key ɓay ya̰aŋake sùo-i na.»
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Zaɗka ruɔ nzoɓri laa mii, ka ɓaa ɓay ɓáy nzaa eboro na báyḭi lɛ, zaɗ ɗo kṵnunu. Ro, Pol mbi ɓay a ɓaa ha ri mii:
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 «Ɓi na, mì ɓa Ziɓ ká i mbóŋ mì ká Tars ká tusiri Silisi. Roo lɛ, i hɔl mì ká Zuruzalɛm key, a mí kaw sa̰w ɓal *Gamaliyɛl ha̰ ni fere mì *bol kusol bulu naari na ɓáy zaɗɛ ŋgiɗ bele. Mì pɔŋ sùo-i ɓáy kér ɓay ɓi riw bele ha̰ Ŋgɛrɛwṵru munu ká ɓaarì riw bele ká vuri key nda̰w.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Mì ɗaa nun nzoɓri ká i mbi Faa Ŋgɛrɛmbay Zezu tuɔ síe ha ri hu, mí mgba wa̰rari ɓáy má̰yri, mí siŋ ri mí ɗaa ri zuɔ hul sal.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Ŋgɛrɛnzoɓ *fe poy luye ɓáy *nzoɓ kúŋ sal ɓay luyeri riw bele kara, i naa hoɗo ɓay ɓi mii, mì ɓaa sùo ɓay. Mì ya̰a mbeɗe ká nduo-ri ɓay séke ha̰ yṵ ɓaarì Ziɓri ká Damas, a mí se ɗi ɓay mgbaka nzoɓ mbika lawri ɓay síŋ ri ɓáy sal lari, ɓay fá̰a ri ɓay víke ri Zuruzalɛm ɓay ɗáa ri sɛ-sɛ.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 «Munu ká mì se faa kɔɓ rɔɓay, a mí ɗo ɗi ya deɓ ɓáy Damas, ɓáy síe ká ɗo law tul na báyḭi lɛ, zaɗɛ ku hɔy zaɗ hie gbɛrɛrɛ saa nulue a kiri mì gbuk.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Mì lie raɗ ɓo siri, lɛ, mì laa kusol nzoɓ ká ɗi mì mii: “Sol! Sol woo! Ɓay ḭi nda̰w rɔɔ, mù ɗaa nun-i tuɔ síe munu lɛ?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Lɛɛ, mì yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: “Mbay, wa̰a, mù ɓa ve lɛ?” Báyḭi lɛ, ka yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ mì mii: “Mì ɓa Zezu ká Nazarɛɗ ká mù ɗaa nun-i tuɔ síe na zu.”
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Nzoɓri ká i ɗo ziŋ mì na, i kɔ zaɗ ká hie, roo lɛ, kusol nzoɓ ká ɓaa ɓay ziŋ mì na i laa ya.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Báyḭi lɛ, mì vbi ni mii: “Mbay, wa̰a, mì ɗáa mina ro zey lɛ?” Lɛɛ, ka yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ mì mii: “Úru siya mú se Damas, lɛ, i kíɛ mù feri riw bele ká mì leke ɓay haŋa mù vǎa ɗaa na ɓáy.”
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Munu ká mì kɔ zaɗ ya ɓay tul zaɗ ká hie gbereŋ ká nun-i na, bǎw seɗ ɓiri mgba nduo-i mgba rɔɔ í kuɔ mì í séke Damas na ɓáy.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 «Lɛɛ, nzoɓ mbḭw ɗo Damas ku riŋ-ɛ ɓa Ananiyas, ka ɓa nzoɓ hḭ́ɛ Ŋgɛrɛwṵru, a ɗaa vu mbom ɓo tul bol kusol naari ɓáy zaɗɛ ŋgiɗ bele, ha̰ Ziɓri riw bele ká Damas ɓaa ɓay ɓe ɓáy kere.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ka ví ziŋ mì a ɓaa ha̰ mì mii: “Yṵ-i Sol, mu mgbúɗa nun-a mú kɔ-kɔ́m.” Zaɗɛ ku hɔy mì ura nun-i mí mgbuɗa, lɛ, mì kɔ zaɗ a mí kɔ ni.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Báyḭi lɛ, ka ɓaa ha̰ mì mii: “Ŋgɛrɛwṵru bulu naari na náa mù piɛɗ lew hɔy ɗo ɓoɗ, ɓay haŋa mù kɔ law hiiya ɓe, ɓo mú kɔ Zezu, ká ɓe huo-ɛ hɔy ɓa nzoɓ fe ɗáa ɓáy zaɗɛ nzɛɗɛm na, ɓay haŋa mù laa ɓay ká nzi-ɛ.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Tusuɛke lɛ, mù ɓá nzoɓ nasi ɓay ɓe ɓay ka-káa ɓay feri ká mù kɔ ɓáy nun-a, a mú laa ɓáy suk-a na ká nun nzoɓri riw bele.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 A timbɛɗɛ key na wa̰a, ha̰ ḭi rɔɔ mù giyaŋ ɓáy lɛ? Mu úru siya mu ɗi riŋ Ŋgɛrɛmbay ha ri ɗaa tul-a nduo mbii ha̰ Ŋgɛrɛmbay ka wáa feya̰a ɓori riw bele ká ɓil law-a ha̰ mù.”
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 «Falɛ ká bole ɗi maa fe na báyḭi lɛ, mì yḭ̀i mí se Zuruzalɛm. Zaɗka mì se ɓil *hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru, a mí ɗo ɗáa nzaa ɓay kere na, fe tina nun ha̰ mì.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Mì kɔ Ŋgɛrɛmbay, lɛ, ka ɓaa ha̰ mì mii: “Mu úru ɓa vaa mú tḭi saa ɓil ŋgɛrɛpuo ká Zuruzalɛm key, ɓay ḭi lɛ, ɓay ká mù ɓaa se tul-i na, nzoɓkeri ti ya̰aŋa ya.”
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Lɛɛ, mì yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: “Mbay, ɓari na i kɔ ta-taŋ, ɓa ɓi kḭ ze mì se ɓil *hul mbṵ́ kḭ ɓariri, mí mgba nzoɓri ká i ɗaa law-ri ɓo tul-a, mí ɗaa ri zuɔ hul sal, a mí nda ri nda̰w.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Zaɗka i mgba Etḭɛn ká ɓa nzoɓ nasi ɓay ɓo, í i ni na kara mì ɗo zaɗɛ, mí hii ɓayke ziŋ ri, a mí kɔrɔ gari ɓari nzoɓ ika niri na.”
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Báyḭi lɛ, Ŋgɛrɛmbay ɓaa ha̰ mì mii: “Úru siya mú se, ɓay ḭi lɛ, ɓa ɓi kḭ ze, mì pie mù ɗi ɗi se luo nzoɓri ká i ɓa Ziɓ ya.”»
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Ruɔ nzoɓri te suku-ri kpṵru, í laa ɓay ká tḭi ká nzi-ɛ káʼa ɓaa mii, Ŋgɛrɛwṵru pie ɓeri ɓa luo nzoɓri ká i ɓa Ziɓ ya. Ɓe nu ku ro, i tii sa̰w ɓáa ɓay ɓáy nzaa-ri riw bele gbaw mii: «Nzoɓ ká mini na, ndaɗ ɓay haŋa ni ka ti tusiri key ya! Mgba ni í i ni, ka maa ɓay káw kumnun ya!»
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Ro, í yḭw fe í nan gari ɓari í vbuku ɓa siya, rɔɔ í fa̰a siri í mii ɓa tul-ri nda̰w.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Ɓe ze ha̰ ŋgɛrɛ tul nzoɓ yṵmri na mbi nzi-ɛ ɓay haŋa ri mgba Pol í séke ni ɓil hul káw nzoɓ yṵmri ká ɗo siya kávbaw nda̰w rɔɔ, ɓay vbika ni ɓay ɓáy ndoy ɓay kɔ́kɔ sa̰w fe ká ruɔ nzoɓri gúuke fe mini ká tul-e na.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Roo lɛ, zaɗka i mgba Pol í siŋ ni ɓay ndáka ni na báyḭi lɛ, ka vbi ŋgɛrɛ tul nzoɓ yṵmri ká ɗo pol-e na mii: «Nzoɓ ká nzoɓ réke tul puo ká Rɔm kɔ ni ɓa leɗ ɓil puɔ na wa̰a, ɓaarì ɗo ɓáy faa ɓay ndáka ni taŋ ɓay ká i ɗaa ɓo tul-e hɔy lɛ?»
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Zaɗka ŋgɛrɛ tul nzoɓ yṵmri laa ɓay ká Pol ɓaa munu na báyḭi lɛ, ka ɗuu a se luo ŋgɛrɛ tul-e a baka ni mii: «Mu ɗáa mina ɓáy sùo-ɔ key lɛ? Leɗban na, i kɔ ni ɓa leɗ ɓil puɔ ká Rɔm!»
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Lɛɛ, zaɗɛ ku hɔy ŋgɛrɛ tul nzoɓke na uru a vi luo Pol, a vbi ni ɓay mii: «Mu ɓaa ha̰ mi laa! Wa̰a, mù ɓa leɗ ɓil puɔ ká Rɔm kḭ lɛ?» Pol yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Ṵ́-uu, ɓe kḭ zu.»
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Báyḭi lɛ, ŋgɛrɛ tul nzoɓ yṵmri na mbi ɓay a ɓaa ha̰ ni mii: «Ɓi na, mì fa̰a lari ŋgḭ-ŋgḭi mí puo nda̰w rɔɔ, ha ri kɔ mì ɓa leɗ ɓil puɔ ká Rɔm ɓáy.» Lɛɛ, Pol yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Ɓi lɛ, ɓáy mboŋa ɓi hɔy, i kɔ mì ɓa leɗ ɓil puɔ ká Rɔm.»
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Zaɗɛ ku hɔy nzoɓri ká i hii ɓay vbika ni ɓay ɓáy ndoy na, i naa sùo-ri ká lakun-ɛ. A ŋgɛrɛ tul nzoɓ yṵmri na, zaɗkaʼa kɔ Pol ɓa leɗ ɓil puɔ ká Rɔm na báyḭi lɛ, hḭɛ ɗaa ni ŋgḭi ɓamba, ɓay ḭi lɛ, ka ha ri mgba ni í siŋ ni ɓáy sal lari.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Ŋgɛrɛ tul nzoɓ yṵmri na hii ɓay kɔ́kɔ, ɓay ḭi kḭ rɔɔ Ziɓri ɗáake ɓay ɓo tul Pol lɛ! Sa̰wke mini ze, nzaaruoke na báyḭi lɛ, ka ha ri hina sal lari ká i síŋke ni, a mbi nzi-ɛ ha̰ *ŋgɛrɛnzoɓ fe poyri ɓáy *nzoɓ kúŋ sal ɓay luyeri riw bele ha ri mbṵ kḭ. Falɛ ku rɔɔ, a sùu Pol a víke ni a ɗaa ni ɗo pol-ri.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.