Atos 12

Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ká ɓil sewke ku na, mbay *Eroɗ tii sa̰w ɗáa nun nzoɓ mbika law ha̰nɛri tuɔ síe.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 Ka ha ri i Zak yṵ Za̰a ɓáy maamii.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Zaɗkaʼa kɔ fe ɗáa ɓe na rii law Ziɓri ɓamba báyḭi lɛ, ka ha ri mgba Piyɛr nda̰w. (Ɓa *nam suoriya maapa ká i ɗaa taŋ fe hew fe na.)
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Falɛ káʼa mgba Piyɛr na báyḭi lɛ, ka vǎa ɗaa ni ɓo hul sal, a ha̰ nzoɓ yṵmri ɓa niŋ niŋ kɔrɔ ni í suo kḭ ɓáy namri riw bele. Ka ker ɓay tína ni ká nun nzoɓri ká fal *nam suoriya tḭ́i saa ɓil koy ɓay kúŋ ɓay ɓo tul-e.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Ɓe ze í kɔrɔ Piyɛr na ká ɓil hul sal, roo lɛ, nzoɓ mbika lawri ká i mbṵ tul kḭ na i ɗaa nzaa ɓay kere ŋgɔ-ŋgɔŋ ɓaŋguɔ ɓay tul-e.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Nam ká Eroɗ ker ɓay tína ni ká nun nzoɓri na, ká ɓil suŋke ku na Piyɛr ká i siŋ ni ɓáy sal lari na, na-nam ká sakra nzoɓ kɔ́rɔ niri ká siɗi na. Nzoɓ yṵmri ɗo faa hul ká kɛlɛ í kɔrɔ ni nda̰w.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 Báyḭi lɛ, zaɗɛ ku hɔy leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛmbay ká nulue tḭi kpeɗere a ha̰ zaɗ hie kaɗ kaɗ ká ɓil hul sal na. Lɛɛ, leɗ nzaapeɗ ká nulue na laŋ ni a tuma ni a ɓaa ha̰ ni mii: «Úru siya ɓa vaa!» Báyḭi lɛ, sal lariri ká i síŋke nduo-ɛri na nzuma yoroŋ zuɔ siri.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Lɛɛ, leɗ nzaapeɗ ká nulue na ɓaa ha̰ ni mii: «Mu siŋ sal huɔ ɓil-a, a mú nda dikɔn ɓo ɗo ɓal-a.» Lɛɛ, Piyɛr na ɗaa munu. Leɗ nzaapeɗ ká nulue ɓaa ha̰ ni na rɔɓay mii: «Mu nduo maagari ɓo ká yururu na a mú vi fal-i.»
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Báyḭi lɛ, Piyɛr tḭi saa hul sal a se fal-ɛ. Fe ká leɗ nzaapeɗ ká nulue ɗaa ziŋ ni na, nun-ɛ mgbuɗa ká ɗi ya ɓáy, a kɔ ɓa fe ká tina nun ha̰ ni hɔy.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 I kal nzoɓ yṵm ká ɗo titire ɗɛkrɛ, rɔɓay i kal nzoɓ ndeke ɗi siɗike í tḭi faa kɔ̀kɔ dudu ká i ɗaa ɓáy lari na, lɛ, faa na mgbuɗa sùo-ɛ hɔy ɓoloŋ ká pol-ri ha ri tḭi. Zaɗka i tḭi í se faa ká se ɓa ɓil puɔ na báyḭi lɛ, zaɗɛ ku hɔy, leɗ nzaapeɗ ká nulue na pɔŋ ni ká ɗi a zɔl.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Zaɗka nun Piyɛr taŋ ká tul fe ká kal na, ka ɓaa mii: «Timbɛɗɛ key na mì kɔ ro: ɓa Ŋgɛrɛmbay kḭ ze pie leɗ nzaapeɗ ɓe ha̰ ni ví tina mì saa nduo Eroɗ, ɓáy fe ka̰ayari riw bele ká Ziɓri giyaŋ ɓay ɗáa ziŋ mì na.»
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Zaɗka nun Piyɛr taŋ ká tul sùo-ɛ na, ka zɔl a se ɓa puo Mari máa Za̰a ká i ɗi ni ɓa Marki. Ɓa zaɗ ká nzoɓri mbṵ kḭ ruɔ ɓamba í ɗo ɗáa nzaa ɓay kere ká ɗi.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Ka nda faa hul ká kɛlɛ, lɛ, leɗ káw mbḭw ká ɓa má̰y nzoɓ ká riŋ-ɛ ɓa Rod soro a se ɓay kɔ́kɔ.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Lɛɛ, ka laa kusol Piyɛr ha̰ sùo-ɛ rii ni ŋgḭi ɓamba tasiri, a pɔŋ mgbúɗa faa na, a ɗuu a vǎa ɓaa ha nzoɓri mii: «Piyɛr ɗo faa hul ká kɛlɛ ɗi ku!»
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Báyḭi lɛ, i ɓaa ha̰ ni mii: «Ɓala ze ɗáa mù lɛ woo?» Lɛɛ, ka geɗe a ɓaa ha ri mii: «Ɓa sùo ɓe kḭ.» I yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Munu lɛ, ɓa wṵru ɓe zu.»
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Báyḭi lɛ, Piyɛr nda faa hul na ɓaŋguɔ. Zaɗka i ví mgbuɗa faa hul í kɔ ɓa ɓe na báyḭi lɛ, tuku ri riw bele.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Ro, Piyɛr ura nduo-ɛ a laŋ ɓay haŋa ri pɔŋ rɔɗ nzaa, rɔɔ a kḭi fal fe ká Ŋgɛrɛmbay ɗaa a tínake ni saa hul sal na ha ri laa. A yḭ̀i a ɓaa ha ri mii: «Ì vǎa ɓaa ɓayke ha̰ Zak ɓáy yṵ naari ha ri laa.» Falɛ ku lɛ, ka tḭi a se zaɗ kḭ.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Nzaaruo sil na báyḭi lɛ, nzoɓ yṵmri se tul kḭ hali hali ɓay kɔ́kɔ zaɗ ká Piyɛr na tḭi ɓa ɓaɗi.
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Eroɗ hɔy kara ha ri nzaara ni kpṵy í ziŋ ni ya. Falɛ káʼa vbi nzoɓ yṵmri ká i kɔrɔ Piyɛr na báyḭi lɛ, ka mbi nzi-ɛ ha̰ nzoɓ yṵm ɓeri i ɓari nzoɓ kɔ́rɔ faa hul sal na. Ro, a zɔl saa kuɗu zaɗ ká Zude a se ŋgɛrɛpuo Sezare ɓay káw ɗi ndḭi.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Báyḭi lɛ, law *Eroɗ na zoŋ ká tul nzoɓri ká Tir ɓáy Sido̰n. Lɛɛ, i tuɗ tul kḭ í mbṵ nzaa-ri mbḭw hɔy ɓay zíŋ ni. Falɛ ká i vǎa ziŋ Balatus ká ɓa nzoɓ kɔ́rɔ ɓil puo Mbay Eroɗ í leke ɓay ziŋ ni na báyḭi lɛ, í vǎa vbi Eroɗ ɓay haŋa ɗɛkɛkɛ ka ɗo sakra ɓari, ɓay ḭi lɛ, ɓáy faa puoruo ɓe rɔɔ, i zíŋke fe sṵm í sṵ ɓáy.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Nam ká Eroɗ tuu ha ri na vi báyḭi lɛ, ka nduo gari mbay ɓe a kaw tul kariŋgaw mbay a baka ri ɓay.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Lɛɛ, ruɔ nzoɓri sìi gay ɓe ɓáy nzaa-ri gɔ̌m í ɓaa mii: «Ɓa nzoɓ ze ɓaa ɓay ku ya, roo lɛ, ɓa wṵru!»
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Ká zaɗɛ ku hɔy leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛmbay ká nulue nda ni riɓ ɓo siri, ɓay ḭi lɛ, mbay ká ɗo ɓay ɗáa ɓo tul Ŋgɛrɛwṵru na, ka ɗaa ɓo tul-e ɓe kḭ sùo-ɛ. Ze kayri sṵ ɓil-e ha̰ ni hu.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Ɓe nu ku ro, Ɓay Ŋgɛrɛwṵru na ya̰a zaɗ ɓa pola pola, ha̰ nzoɓ mbika lawri ŋgḭi ɓa pola pola.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 A Barnabas ɓáy Sol na lɛ, zaɗka peɗ ɓari ká i pie ri ɓay haŋa ri vǎa ɗaa ká Zuruzalɛm na ɔ báyḭi lɛ, i yḭ̀i í se Antiyos, a í ɗaa Za̰a ká i ɗi ni ɓa Marki na ɓo fal-ri ha̰ ni se ziŋ ri mbḭw hɔy.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.