Atos 10

Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Nzoɓ mbḭw munu riŋ-ɛ ɓa Kɔrney kaw Sezare. Ka ɓa ŋgɛrɛnzoɓ yṵm ká puoruo Rɔm káʼa re tul nzoɓ yṵmri ɓa isɔɗ. Kuɗu nzoɓ yṵmkeri ku na i ɗi ri ɓa «nzoɓ yṵmri ká Itali.»
1 Morava em Cesareia um oficial do exército romano chamado Cornélio, capitão do Regimento Italiano.
2 Leɗbanke ku na ɓa nzoɓ ká hḭɛ Ŋgɛrɛwṵru a koɗ ni ɓáy nzoɓ ini ɓeri riw bele. Ka mgba ini ŋgḭi ɓamba ziŋ nzoɓ kṵkuri ká i ɓa Ziɓri, a ɗaa nzaa ɓay kere ha̰ Ŋgɛrɛwṵru ɓaŋguɔ kpaɗara.
2 Era um homem devoto e temente a Deus, como era também toda a sua família. Dava aos pobres esmolas generosas e sempre orava ao Senhor.
3 Nam mbḭw munu ká síe fɛrɛ sùo-ɛ na báyḭi lɛ, fe tina nun ha̰ ni kɔ leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru mbḭw munu ta-taŋ rìi tul-e ká hula a ɗi ni mii: «Kɔrney!»
3 Certa tarde, por volta das três horas, teve uma visão na qual viu um anjo de Deus vir em sua direção e dizer: “Cornélio!”.
4 Lɛɛ, Kɔrney kɔ leɗ nzaapeɗ na ɓáy hḭɛ a ɓaa ha̰ ni mii: «Mbay, mina lɛ?» Báyḭi lɛ, leɗ nzaapeɗ ká nulue na ɓaa ha̰ ni mii: «Nzaa ɓay kere ɓo ká mù ɗaa na, Ŋgɛrɛwṵru la-laa, a ini ká mù mgba ziŋ nzoɓ kṵkuri kara ka kɔ nda̰w, ze a kěrke se tul-a.
4 Temeroso, Cornélio olhou fixamente para o anjo e perguntou: “Que é, senhor?”. E o anjo respondeu: “Suas orações e esmolas subiram até Deus, e ele as guarda na memória.
5 Munu zu lɛ, timbɛɗɛ key na, mu pie wa̰rari ha ri se Zope í vǎa nzaa Simo̰n ká i ɗi ni ɓa Piyɛr na ha̰ ni vi.
5 Agora, envie alguns homens a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro.
6 Ka naa hul Simo̰n, ɓe káʼa ɓa nzoɓ gbáa huɔ na. Hul ɓe ɗo nzaa maambii lɛr.»
6 Ele está hospedado com Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar”.
7 Falɛ ká leɗ nzaapeɗ ká nulue ɓaa ɓayke ha̰ ni a zɔl na báyḭi lɛ, Kɔrney ɗi leɗ káw ɓeri ɓa siɗi, a ɗi nzoɓ yṵm mbḭw ká hḭɛ Ŋgɛrɛwṵru ká sakra ɓari ku káʼa kaw tul-ri na,
7 Assim que o anjo foi embora, Cornélio chamou dois servos de sua casa e um soldado devoto de seu grupo de auxiliares.
8 a kḭi fal feri ká kal na riw bele ha ri laa. Fal ɓayri káʼa kḭi na báyḭi lɛ, ka pie ri se Zope na.
8 Ele lhes contou o que havia acontecido e os enviou a Jope.
9 Nzaaruoke ká i se faa rɔɓay ká í tɔ̀ŋ ɗi ya deɓ ɓáy Zope na báyḭi lɛ, Piyɛr hil a ɗo tul hul siya ɓay ɗáa nzaa ɓay kere ɓáy síe ká ɗo law tul.
9 No dia seguinte, quando os mensageiros de Cornélio se aproximavam da cidade, Pedro subiu ao terraço para orar. Era cerca de meio-dia,
10 Lɛɛ, kɔn sɛ ni ha̰ ni hii ɓay sṵŋa fe. Zaɗka i ɗo ɗáa fe sṵm ɓay haŋa ni sṵ na báyḭi lɛ, ka kɔ fe tina nun ha̰ ni.
10 e ele estava com fome. Enquanto a refeição era preparada, entrou num êxtase.
11 Lɛɛ, ka kɔ nulue mgbuɗa ɗo hɔy gbɛrɛrɛ, ha̰ ni kɔ fe rìi gari a aa gboroŋ ká i siŋ sal ɗo tḭwke niŋ bele uru saa ɗi a ɓo siri.
11 Viu o céu aberto e algo semelhante a um grande lençol ser baixado por suas quatro pontas.
12 Ká ɓil feke ku na, kḭri nayri ɓoɗ ɓoɗ riw bele ɗo ɓil-e, nayri ká ɓal-ri niŋ niŋ nda̰w, feri ká i koro siri ɓáy ɓil-ri nda̰w, rɔɔ ɓáy kḭri nduyri ɓoɗ ɓoɗ nda̰w pi.
12 No lençol havia toda espécie de animais, répteis e aves.
13 Lɛɛ, ka laa kusol nzoɓ ɓaa ha̰ ni mii: «Piyɛr, úru siya ɓo mú i mú sṵ!»
13 Então uma voz lhe disse: “Levante-se, Pedro; mate e coma”.
14 Báyḭi lɛ, Piyɛr yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Úwaa! Mbay, fe ká Ziɓri haa sṵ́ŋake í kɔ ɓa fe ká ndaya, mase ɓa fe ḭ̌m ká mini key na, mì mbi ɓo nzaa-i ba mbḭw ya mgbaŋ.»
14 “De modo nenhum, Senhor!”, respondeu Pedro. “Jamais comi coisa alguma que fosse considerada impura e imprópria.”
15 Ndeke ɗi ba siɗike na, ka laa kusol nzoɓ ɓaa ha̰ ni mii: «Fe ká Ŋgɛrɛwṵru ɓaa ta-taŋ mii, ɓa fe kere na, kɔkɔ ká mu kɔ ɓa fe ḭ̌m.»
15 Mas a voz falou novamente: “Não chame de impuro o que Deus purificou”.
16 Feke ku na vi mini faa ɓal ba say, lɛ, ká zaɗɛ ku hɔy i kuɔ feke na i yḭ̌ike ɓa nulue ɓa kḭ.Fe tina nun ha̰ Piyɛr.|src="cn01945B.tif" size="span" loc="Acts 10.13-9.22" copy="David C. Cook" ref="10.16"
16 A mesma visão se repetiu três vezes. Então, subitamente, o lençol foi recolhido ao céu.
17 Zaɗka Piyɛr kaw a ker se tul sa̰w fe ká tina nun ha̰ ni na kpṵy báyḭi lɛ, nzoɓri ká Kɔrney pie ri na, i vbi faa ká se ɓa hul Simo̰n na kpṵru, i vǎa tḭi ɗi í ɗo faa hul,
17 Pedro ficou perplexo, pensando em qual seria o significado da visão. Nesse momento, os homens que Cornélio tinha enviado encontraram a casa de Simão. Eles se aproximaram do portão
18 í ɗi ɗiw í vbi ɓay mii: «Zaɗ ni key ze Simo̰n ká i ɗi ni ɓa Piyɛr na naa ɗi lɛ?»
18 e perguntaram se estava hospedado ali Simão, também chamado Pedro.
19 Lɛɛ, Piyɛr na ɗo kér ɓay sa̰w fe ká tina nun ha̰ ni na ɓaŋguɔ. Báyḭi lɛ, Tem Law Pie ɓaa ha̰ ni mii: «Á̰y, mu kɔ, nzoɓri ɓa say i ɗo key í vbi ɓay ɓo.
19 Enquanto Pedro ainda refletia sobre a visão, o Espírito lhe disse: “Três homens vieram procurá-lo.
20 Mu úru siya mú ɗì mú vǎa ziŋ ri ɓo, mú se zíŋ ri taŋ má̰y ɓay, ɓay ḭi lɛ, ɓa ɓi kḭ ze mì pie ri.»
20 Levante-se, desça e vá encontrar-se com eles. Não hesite em acompanhá-los, pois eu os enviei”.
21 Báyḭi lɛ, Piyɛr ɗì a ziŋ ri a ɓaa ha ri mii: «Nzoɓ ká ì nzaa ni na, ɓa ɓi zu. Wa̰a, sa̰wke mina rɔɔ ì vi key lɛ?»
21 Pedro desceu e disse aos homens: “Eu sou quem vocês procuram. Por que vieram?”.
22 Lɛɛ, i yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Kɔrney ká ɓa ŋgɛrɛnzoɓ yṵm na ze pie ɓuru vi luo-ɔ key. Ɓe na, ka ɓa nzoɓ fe ɗáa ɓáy zaɗɛ káʼa ruo Ŋgɛrɛwṵru, ká Ziɓri riw bele ɓaa ɓay ɓe ɓáy kere na. Ŋgɛrɛwṵru pie leɗ nzaapeɗ ɓe mbḭw saa nulue se luo-ɛ a ɓaa ɓay ziŋ ni. Ze a pie ɓuru ɓay haŋa mù se luo-ɛ ɓo, ɓay ká mù ɗǒke na, mu ɓaa ha̰ ni laa.»
22 Eles responderam: “Cornélio, um oficial romano, nos enviou. Ele é um homem devoto e temente a Deus, respeitado por todos os judeus. Um santo anjo o instruiu a chamar o senhor à casa dele para que ele ouça sua mensagem”.
23 Báyḭi lɛ, Piyɛr ha ri ví naa ziŋ ni. Nzaaruoke na, ka uru a se ziŋ ri. Yṵ-ɛ ha̰nɛri ká i ɓa nzoɓ mbika law ká i kaw Zope na, i su ni í se ziŋ ni nda̰w.
23 Então Pedro convidou os homens para se hospedarem ali aquela noite. No dia seguinte, foi com eles, acompanhado de alguns irmãos de Jope.
24 Ndeke ɗi nam siɗike na, i tḭi Sezare. Pola rɔɔ ɓay haŋa ri tḭi Sezare na, Kɔrney ɗi nzoɓ ini ɓeri ɓáy nzoɓ buɔ-ɛ ha̰yri ká i ɓa bǎw soro ɓe na ha ri kaw í giyaŋ ri.
24 Chegaram a Cesareia no dia seguinte. Cornélio os esperava e havia reunido seus parentes e amigos íntimos.
25 Zaɗka Piyɛr ɗo ríi ɓa hula na báyḭi lɛ, Kɔrney suɔ nun-ɛ a huku siri mgbṵu a ɗiŋ tul-e ká pol-e.
25 Quando Pedro chegou à casa, Cornélio veio ao seu encontro e prostrou-se diante dele, adorando-o.
26 Roo lɛ, Piyɛr ura ni ɗo siya a ɓaa ha̰ ni mii: «Mu ɗo ɓáy zaɗ gaŋa ɓo, ɓay ḭi lɛ, ɓi kara mì ɓa nzoɓ munu ká ɓo na nda̰w.»
26 Mas Pedro o levantou e disse: “Fique de pé! Eu sou apenas um homem como você”.
27 Lɛɛ, seɗ ɓari ɓa hula na, ka lo soro ziŋ ni, rɔɔ í tḭ́ike tul nzoɓ ruɔri ká i mbṵ kḭ na.
27 Os dois conversaram e depois entraram na casa, onde muitos outros estavam reunidos.
28 Báyḭi lɛ, ka ɓaa ha ri mii: «Ɓaarì na ì kɔ nda̰w, Ziɓ ha̰a ha̰a kara, i haa ni ɓay haŋa ni se luo nzoɓ ha̰yri ká i ɓa Ziɓ ya, mase ɓay ríi ɓil hul ɓari ya nda̰w. Roo lɛ, Ŋgɛrɛwṵru kiɛ mì ha̰ mì kɔ mii, ɗo nun haŋa mì kɔ nzoɓ mbḭw mini ɓa nzoɓ ká ndaya, mase ɓa nzoɓ ḭ̌m ya.
28 Pedro lhes disse: “Vocês sabem que nossas leis proíbem que um judeu entre num lar gentio como este ou se associe com os gentios. No entanto, Deus me mostrou que não devo mais considerar ninguém impuro ou impróprio.
29 Sa̰wke mini ze, zaɗka ì pie ha̰ mì na, mì vi taŋ má̰y ɓay. Timbɛɗɛ key na, mì hii ɓay kɔ́kɔ, wa̰a, ɓay ḭi nda̰w rɔɔ ì pie ha̰ mì vi lɛ?»
29 Por isso, vim assim que fui chamado, sem levantar objeções. Agora digam por que vocês mandaram me buscar”.
30 Lɛɛ, Kɔrney yḭiŋra ɓáy ɓay ha̰ ni mii: «Nam niŋ ro vuri, ká síe fɛrɛ sùo-ɛ a ɗo mini ká timbɛɗɛ key ká mì ɗo ɗáa nzaa ɓay kere ká ɓil hul ɓi na, nzoɓ mbḭw munu nduo gari ndṵy zḭriri zḭriri tḭi tul-i mbuɗa a ɓaa ha̰ mì mii:
30 Cornélio respondeu: “Quatro dias atrás, eu estava orando em casa por volta deste mesmo horário, às três da tarde. De repente, um homem vestido com roupas resplandecentes apareceu diante de mim.
31 “Kɔrney, nzaa ɓay kere ɓo ká mù ɗaa na, Ŋgɛrɛwṵru la-laa, a ini ká mù mgba ziŋ nzoɓ kṵkuri kara, ka kɔ nda̰w, ze a kěrke se tul-a.
31 Ele me disse: ‘Cornélio, Deus ouviu sua oração e se lembrou de suas esmolas.
32 Mu pie nzoɓri ha ri se Zope í vǎa nzaa Simo̰n ká i ɗi ni ɓa Piyɛr na ha̰ ni vi. Ka naa hul Simo̰n, ɓe káʼa ɓa nzoɓ gbáa huɔ ká hul ɓe ɗo nzaa maambii lɛr na.”
32 Agora, envie mensageiros a Jope e mande buscar Simão, também chamado Pedro. Ele está hospedado na casa de Simão, um homem que trabalha com couro e mora à beira do mar’.
33 Zaɗɛ ku hɔy mì pie nzoɓri vǎa nzáa mù, lɛ, mù ɗaa ɓáy kere mú vi na kḭ. Timbɛɗɛ key na, ɓuru riw bele ɓuru ɗo pol Ŋgɛrɛwṵru ɓay láa ɓayri riw bele ká Ŋgɛrɛmbay hii ɓay haŋa mù ɓaa ha̰ ɓuru laa na.»
33 Assim, mandei buscá-lo de imediato, e foi bom que tenha vindo. Agora estamos todos aqui, esperando diante de Deus para ouvir a mensagem que o Senhor mandou que você nos trouxesse”.
34 Báyḭi lɛ, Piyɛr mbi ɓay a ɓaa mii: «Ɓa tusuɛ, timbɛɗɛ key na mì kɔ lɛ, Ŋgɛrɛwṵru naa nun nzoɓ ya,
34 Então Pedro respondeu: “Vejo claramente que Deus não mostra nenhum favoritismo.
35 roo lɛ, sa̰w nzoɓ ha̰a ha̰a ká hḭɛ ni a ɗaa fe ɓáy zaɗɛ na, ka ya̰a ni ɓáy kere.
35 Em todas as nações ele aceita aqueles que o temem e fazem o que é certo.
36 Ɓe na, ka ha̰ nzoɓri vǎa ka-káa ɓay ɓe ha̰ leɗ Izarayɛlri. Ɓa Ɓay Kere ká se tul ɗɛkɛkɛ ká ɗo sakra ɓe ɓáy nzoɓri ɓáy faa Zezu *Krisi ká ɓa Ŋgɛrɛmbay tul nzoɓri riw bele.
36 Esta é a mensagem de boas-novas para o povo de Israel: Há paz com Deus por meio de Jesus Cristo, que é Senhor de todos.
37 Fal namri ká Za̰a ka-káa Ɓay Ŋgɛrɛwṵru a ɗaa tul nzoɓri nduo mbii na, fe ká tḭi ká kuɗu zaɗ ká Galele ɓáy Zude riw bele na, ɓa fe ká ɓaarì hɔy kara ì kɔ nda̰w.
37 Vocês sabem o que aconteceu em toda a Judeia, começando na Galileia, depois do batismo que João proclamou.
38 Ŋgɛrɛwṵru naa Zezu ká Nazarɛɗ ɗo ɓoɗ a ha̰ Tem Law Pie mbaa ɓil law-ɛ a ha̰ ni hṵrusuo. Ka se ɓáy zaɗ zaɗ a ɗaa fe kereri nda̰w, a vaa nzoɓ ha̰yri ká i ɗo ɓil koy ŋgɛrɛtemndaya riw bele nda̰w, ɓay ḭi lɛ, Ŋgɛrɛwṵru ɗo ziŋ ni.
38 Sabem também que Deus ungiu Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com poder. Então Jesus foi por toda parte fazendo o bem e curando todos os oprimidos pelo diabo, porque Deus estava com ele.
39 Ɓuru na, ɓuru ɓa nzoɓ nasi ɓay feri riw bele káʼa ɗaa ká puo Ziɓri ɓáy ŋgɛrɛpuo ká Zuruzalɛm. Ɓe na, i ɓer ni ɗo tul puu say huɗ í i ni.
39 “E nós somos testemunhas de tudo que ele fez em toda a Judeia e em Jerusalém, onde o mataram. Penduraram-no numa cruz,
40 Roo lɛ, ndeke ɗi nam sayke na, Ŋgɛrɛwṵru tina ni saa luɔ huɗ ha̰ ni kaw ɓáy kumnun. Ka kiɛ sùo-ɛ
40 mas Deus o ressuscitou no terceiro dia e permitiu que ele fosse visto,
41 ha̰ nzoɓri riw bele ya, roo lɛ, ka tḭi tul ɓuru ká Ŋgɛrɛwṵru naa ɓuru pola ɓa nzoɓ nasi ɓay fekeri na. Falɛ ká Ŋgɛrɛwṵru tina ni saa luɔ huɗ ha̰ ni kaw ɓáy kumnun na, ɓuru sṵ fe ziŋ ni nda̰w, a ɓúru nzɔ ziŋ ni nda̰w pi.
41 não por todo o povo, mas por nós que fomos escolhidos por Deus de antemão para sermos suas testemunhas. Nós fomos os que comemos e bebemos com ele depois que ele ressuscitou dos mortos.
42 Ɓe kḭ ze, ka mbi nzi-ɛ ha̰ ɓuru ɓay haŋa ɓuru ka-káa ɓay ha̰ nzoɓri mii, ɓa ɓeri kḭ ze, Ŋgɛrɛwṵru naa ɓeri a ɗaa ɓeri kaw ɓa nzoɓ kúŋ sal ɓay ká tul nzoɓ káw kumnunri ɓáy nzoɓ huɗeri.
42 E ele nos mandou anunciar sua mensagem em toda parte e testemunhar que Deus o designou juiz dos vivos e dos mortos.
43 Nzoɓ ya̰aŋa ɓayri saa nzaa Ŋgɛrɛwṵru riw bele i ɓaa nasi ɓay ɓe mii, nzoɓ ha̰a ha̰a ká ɗaa law-ɛ ɓo tul-e lɛ, ɓáy faa riŋ-ɛ na nda̰w rɔɔ, Ŋgɛrɛwṵru a ndákake buma ká tul feya̰a ɓe ziŋ ni ɓáy.»
43 É a respeito dele que todos os profetas dão testemunho, dizendo que todo o que nele crer receberá o perdão de seus pecados por meio de seu nome”.
44 Zaɗka Piyɛr ɗo ɓáa ɓay munu kɔɓ hɔy lɛ, Tem Law Pie ví ya̰a ɓil law nzoɓri riw bele ká i laa ɓay ɓe na.
44 Enquanto Pedro ainda falava, o Espírito Santo desceu sobre todos que ouviam a mensagem.
45 Feke ku na ɗaa ha̰ nzoɓ mbika lawri ká i ɓa sa̰w Ziɓ ká í se ziŋ Piyɛr na, tuku ri ɓay tul Tem Law Pie ká Ŋgɛrɛwṵru ha̰ ni ya̰a ɓil law nzoɓri ká i ɓa Ziɓ ya na,
45 Os discípulos judeus que acompanhavam Pedro ficaram admirados de que o dom do Espírito Santo também fosse derramado sobre os gentios,
46 ɓay ḭi lɛ, i laa ɓayri ká i ɓaa ɓáy nzaa ɓayri ɓoɗ ɓoɗ í písike Ŋgɛrɛwṵru. Báyḭi lɛ, Piyɛr mbi ɓay a ɓaa ha ri mii:
46 pois os ouviram falar em outras línguas e louvar a Deus. Pedro perguntou:
47 «Ɓaarì ká i ziŋ Tem Law Pie munu ká ɓuru Ziɓri key na wa̰a, nzoɓ ve ze a háa rì faa ká ɓay haŋa ri ɗaa tul-rì nduo mbii na ɓáy lɛ?»
47 “Pode alguém se opor a que eles sejam batizados agora que, como nós, também receberam o Espírito Santo?”.
48 Báyḭi lɛ, ka mbi nzi-ɛ ha ri ɓay haŋa ri ɗaa tul-ri nduo mbii ɓáy riŋ Zezu *Krisi. Falɛ lɛ, i koɗ ni ɓay haŋa ni ka káw zíŋ ri nam maa fe ndḭi rɔ.
48 Então ordenou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Depois, pediram que Pedro ficasse com eles alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.