Apocalipse 14
Mbeɗe sáka kuni fie (XUO) vs NTLH
1 Falɛ ku lɛ, mì kɔ-kɔ́m, lɛ, mì kɔ Vu Baɗu ká ɗo siya ká tul kuo *Sio̰n. Nzoɓri ká i ɗo ziŋ ni na i ɓa isɔɗ sɔɗ duɔ zaɗ isɔɗ ɓáy síŋ niŋ pa̰rɛ niŋ (144.000) ká i vbie riŋ-ɛ ɓáy riŋ bi-ɛ ɗo nzáa pol-ri.
1 Depois olhei e vi o Cordeiro em pé no monte Sião . Com ele estavam cento e quarenta e quatro mil pessoas que tinham o nome dele e o nome do Pai dele escritos na testa delas.
2 Lɛɛ, mì laa kusol mgba saa nulue rìi maambii ká so gbuu gbuu, mase rìi mbam ká yḭw kpǎ̰y. Kusol ká mì laa na, mgba rìi nzaŋa koloŋ ká nzoɓ haŋakeri haŋ.
2 Então ouvi uma voz do céu, que parecia o barulho de uma grande cachoeira ou o som de um forte trovão. A voz que ouvi era como a música de harpistas tocando as suas harpas .
3 Bawda ruɔ nzoɓkeri ku na, i ɗo siya ká pol kariŋgaw mbay ɓáy fe ɗoko ɓáy kumnunri ká niŋ, rɔɔ ɓáy *ŋgɛrɛ tul peɗri nda̰w na, i ɗi sim fie. Simke ku na, nzoɓ mbḭw maa ɓay fére ya, ɓa ɓari huo-ri kḭ hɔy ká i ɓa isɔɗ sɔɗ duɔ zaɗ isɔɗ ɓáy síŋ niŋ pa̰rɛ niŋ (144.000) ká Ŋgɛrɛwṵru puo mbɔl ká tul-ri ɓáy faa sím Vi-e ká tusiri key na ze, i maa ɓay fére.
3 Os cento e quarenta e quatro mil estavam diante do trono, e dos quatro seres vivos, e dos líderes e cantavam uma nova canção, que somente eles podiam aprender. De toda a humanidade eles eram os únicos que tinham sido comprados por Deus.
4 Ɓa ɓari ká i kɔrɔ sùo-ri *taŋ kaɗ kaɗ í zaa má̰yri ya, í se fal Vu Baɗu na ɓáy zaɗri riw bele káʼa se ɗi. I ɓa nzoɓri ká Ŋgɛrɛwṵru puo mbɔl ká tul-ri ká sakra nzoɓri ɓáy faa sím Vi-e ha ri vi ɓa taa ɓe ɓáy Vu Baɗu. Nzoɓkeri ku na, i ɗo munu ɓa titire tul fe pay ká i mbi ha̰ Ŋgɛrɛwṵru.
4 Eram os que se conservaram puros porque não haviam tido relações com mulheres . Seguem o Cordeiro aonde ele vai. Entre todos os seres humanos eles foram comprados e foram os primeiros a serem oferecidos a Deus e ao Cordeiro.
5 Kúɗ ɓay mbḭw kara tḭi saa nzaa-ri ya; i ɓa nzoɓri ká ɓay ti tul-ri ya.
5 Eles nunca mentiram, nem cometeram nenhuma falta.
6 Falɛ ku lɛ, mì kɔ leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru kḭ mbḭw zo a ha̰ari tumbam siya. Ka ɗo ɓáy Ɓay Kere ká ɗo ɓaŋguɔ ɓay ka-káake ha̰ nzoɓri ká tusiri key, ɓáy sa̰w puo ɓari ɓoɗ ɓoɗ riw bele nda̰w, sa̰w ka̰niri riw bele nda̰w, nzaa ɓayri riw bele nda̰w, rɔɔ ɓáy sa̰w nzoɓri riw bele nda̰w pi.
6 Então vi outro anjo voando muito alto, com uma mensagem eterna do evangelho para anunciar aos povos da terra, a todas as raças, tribos, línguas e nações.
7 Ka ɓaa ɓay mgba ɓeleŋ mii: «Ì hḭ́ɛ Ŋgɛrɛwṵru a í ɗaa riŋ ɗika ɓo tul-e, ɓay ḭi lɛ, nam káʼa kúŋ sal ɓay zuɔ tul nzoɓri na vi ro. Munu zu lɛ, ì ruo ni, ɓe ká ɗaa tumbam nda̰w, tusiri nda̰w, bawda maambii nda̰w, rɔɔ ɓáy faa luo mbiiri nda̰w pi.»
7 Ele disse com voz forte: —
8 Báyḭi lɛ, leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru ndeke ɗi siɗike tɔŋ fal leɗ nzaapeɗ titire na a ɓaa mii: «Ì kɔ, ŋgɛrɛpuo *Babilo̰n lie ro! Bawda ŋgɛrɛpuo key ká ɗaa ha̰ nzoɓri ká sa̰w puo ɓari ɓoɗ ɓoɗ riw bele nzɔ him ɓe, í pɔŋ sùo-ri yaklak ɓo ɓil fe ɗáa lɔrɔri na, lie kpukɗu kpukɗu ro!»
8 Um segundo anjo seguiu o primeiro, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia ! Ela embriagou todos os povos, dando-lhes o seu vinho, o vinho forte da sua terrível imoralidade!
9 Báyḭi lɛ, leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru ndeke ɗi sayke tɔŋ fal nzoɓ siɗikeri na, a ɓaa ɓay mgba ɓeleŋ mii: «Nzoɓ ká ruo fe mgbam ká ɗo yer ɓáy fe ká i mbuo rìi ni, a ha ri te surum riŋ-ɛ ɗo nzaa pol-e, mase fal nduo-ɛ lɛ,
9 Um terceiro anjo seguiu o segundo, dizendo com voz forte: — Aqueles que adorarem o monstro e a sua imagem e receberem o sinal na testa ou na mão
10 ɓe kḭ sùo-ɛ kara a nzɔkɔ him hɛrɛ Ŋgɛrɛwṵru káʼa kuna zuɔ ɓil tuŋguo hɛrɛ ɓe taŋ zukrike. Nzoɓke ku na, a kɔ́kɔ síe ká ɓil huu ká tisaw vuo huu ká ɗi a fṵ kpiri kpiri ká pol leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru ɓáy pol Vu Baɗu.
10 beberão o vinho de Deus, o vinho da sua ira , que ele derramou puro na taça do seu furor. Eles serão atormentados no fogo e no enxofre diante dos santos anjos e do Cordeiro.
11 Zuu huu ká ha ri kɔ síe na a tḭ́i ndururu mbiimbam ɓáy mbiimbam ɓaŋguɔ. Nzoɓ ká ruo fe mgbam na ɓáy fe ká i mbuo rìi ni, ɓáy nzoɓ ha̰a ha̰a ká ha ri te surum riŋ-ɛ ɗo sùo-ɛ na, ka ti mgbaka ta̰ram ya mgbaŋ, ɓil suŋ ya nda̰w, ɓisie ya nda̰w pi.»
11 A fumaça do fogo que os atormenta sobe para todo o sempre. Ali não há alívio, nem de dia nem de noite, para os que adoram o monstro e a sua imagem, nem para qualquer um que tenha o sinal do nome dele.
12 Ɓe ze ɓa sa̰w síe haŋa nzoɓ Ŋgɛrɛwṵruri ká i ɗaa vu mbom ɓo tul bol kusol-eri, a í ɗo tul ɓay Zezu na, i sṵu law-ri.
12 Isso exige que o povo de Deus aguente o sofrimento com paciência. Esse povo são aqueles que obedecem aos mandamentos de Deus e são fiéis a Jesus.
13 Falɛ ku lɛ, mì laa kusol ká mgba ká nulue mii: «Mu vbie ɓayri key ka ɗo mbeɗe: Tii sa̰wke saa vuri key na, nzoɓri ká i hu ká ɓil Ŋgɛrɛmbay na, suoriya ɓa taa ɓari.» Lɛɛ, Tem Ŋgɛrɛwṵru yḭiŋra ɓáy ɓayke mii: «Zaɗɛ zu, ɓa tusuɛ kḭ. I máa ɓay mgbaka ta̰ram sùo-ri ká tul peɗ ɓari ká i ɗaa, ɓay ḭi lɛ, fe kere ɓari ka i ɗaa na, Ŋgɛrɛwṵru ti yḭiŋra ya, a haŋa ri fe tunduoke ɓáy.»
13 Então ouvi uma voz do céu, que disse: — Escreva isto: felizes as pessoas que desde agora morrem no serviço do Senhor! — Sim, isso é verdade! — responde o Espírito de Deus. — Elas descansarão do seu duro trabalho porque levarão consigo o resultado dos seus serviços.
14 Falɛ ku lɛ, mì kɔ-kɔ́m na rɔɓay, lɛ, mì kɔ síi mbam pie. Ká tul síi mbamke ku na, nzoɓ rìi vu nzoɓ kaw ɗi; taguɓa mbay ká i ɗaa ɓáy lari ká ndṵy zḭriri zḭriri guɓa tul-e, a mgba ŋgahol ká nzi-ɛ uo pɛlɛm pɛlɛm ɗo nduo-ɛ.
14 Então olhei e vi uma nuvem branca, na qual estava sentado alguém que parecia um ser humano, com uma coroa de ouro na cabeça e uma foice afiada na mão.
15 Lɛɛ, leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru kḭ tḭi saa *hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru ká nulue a ɗaa fe ɓáy bawda kusol-e ɓeleŋ a ɓǎake ɓay ziŋ nzoɓ ká kaw tul síi mbam na mii: «Mu mbi ŋgahol ɓo na, a mú tii sa̰w vbieke fe pay na, ɓay ḭi lɛ, sa̰w síe vbíe fe pay na vi ro; fe pay ká tusiri na ŋgɔŋ ro.»
15 Outro anjo saiu do templo e gritou bem forte para aquele que estava sentado na nuvem: — Use a sua foice e faça a colheita porque já chegou a hora de colher. A terra está pronta para a colheita!
16 Báyḭi lɛ, nzoɓ ká kaw tul síi mbam na, mbi ŋgahol ɓe na a vbieke fe payri ká tusiri na.
16 Depois o que estava sentado na nuvem passou a foice sobre a terra e fez a colheita.
17 Báyḭi lɛ, leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru kḭ tḭi saa hul ka̰ni Ŋgɛrɛwṵru ká nulue; ɓe kara ka mgba ŋgahol ká nzi-ɛ uo pɛlɛm pɛlɛm na ɗo nduo-ɛ nda̰w.
17 Aí outro anjo saiu do templo que está no céu e ele também tinha uma foice afiada.
18 Leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru kḭ na rɔɓay ká ɗo ɓáy hṵrusuo ká tul huu na tḭi saa zaɗ *tutakra fe poy, a ɗaa fe ɓáy bawda kusol-e ɓeleŋ ziŋ nzoɓ ká mgba ŋgahol ká nzi-ɛ uo pɛlɛm pɛlɛm na mii: «Mu mbi ŋgahol ɓo ká nzi-ɛ uo pɛlɛm pɛlɛm na, a mú kúɗke lere puuri ká ɗo zúɓa zuɓa ká tusiri, ɓay ḭi lɛ, lerekeri na ŋgɔŋ ro.»
18 Depois outro anjo, que era o encarregado do fogo, saiu de perto do altar. Com voz forte ele gritou para o anjo que tinha a foice afiada: — Use a foice e corte os cachos de uvas da
19 Báyḭi lɛ, leɗ nzaapeɗ Ŋgɛrɛwṵru na mbi ŋgahol ɓe a kǔɗke lere puuri ká ɗo zúɓa zuɓa ká tusiri, a vbuku zuɔ zaɗ ɗuɔ mbii lere puu ká kiɛ hɛrɛ Ŋgɛrɛwṵru.
19 Então o anjo passou a foice sobre a terra, cortou os cachos de uvas da videira e os jogou no tanque da violenta ira de Deus, onde as uvas são pisadas.
20 I tɔɗ lere puuri ká zuɔ zaɗɛ na ká fal ŋgɛrɛpuo; lɛ, sím ká tḭi saa zaɗ ɗuɔ mbii lere puu na, hil kpṵru se kɛ̌ŋrɛŋ ká ɗo nzaa piriri. Símke ká uo na ya̰a zaɗ a maa sal faa isɔɗ sɔɗ sayri munu (300).
20 As uvas foram pisadas no tanque que ficava fora da cidade, e o rio de sangue que saiu desse tanque tinha trezentos quilômetros de comprimento por um metro e meio de fundura.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.