Gênesis 43

Tutu ii - Kaꞌan ia Dios nuu ndiꞌi ñayiu (XTN) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Te nii ñuu oo ndevaꞌa tnundoꞌo soko,
1 A fome continuava muito grande em Canaã.
2 te nuu ni ndiꞌi triu ja ni ka jaa de ja ni ka jinkiꞌin de Egipto, te jiñaꞌa tata de:
2 Quando as famílias de Jacó e dos seus filhos comeram todo o mantimento que tinha sido trazido do Egito, Jacó disse aos filhos: — Voltem ao Egito e comprem mais um pouco de alimento para nós.
3 Te ni kaꞌan Judá, jiñaꞌa de:
3 Mas Judá lembrou: — Aquele homem deixou bem claro que, se o nosso irmão não fosse junto com a gente, ele não nos receberia.
4 Su nuu ja tetniuu ni ñani san Benjamín ja kiꞌinkuei san jin, saa te kuu ja kiꞌinkuei san, te vi kuaan san joo ja vi kokao.
4 Se o senhor deixar que ele vá, nós iremos comprar mantimentos para o senhor.
5 Su nuu ja ma tetniuu ni jin, te ma kuu ja kiꞌinkuei san, chi vi ni kaꞌan kaji tee yun ja vi ma kuni nuu ka ña de ja kiꞌinkuei san nuu ja tu na ñani san kuaꞌankuei jin san.
5 Se o senhor não deixar, não iremos. Aquele homem disse assim: “Eu só os receberei se vocês trouxerem o seu irmão mais novo.”
6 Yun te jiñaꞌa Israel:
6 Jacó disse: — Por que vocês fizeram cair tamanha desgraça sobre mim? Por que foram dizer ao tal homem que tinham outro irmão?
7 Te ka jiñaꞌa de:
7 Eles responderam: — Aquele homem fez muitas perguntas a respeito de nós e da nossa família. Ele perguntou: “O pai de vocês ainda está vivo? Vocês têm mais um irmão?” Nós tivemos de responder às perguntas dele. Por acaso podíamos adivinhar que ele ia pedir que levássemos o nosso irmão?
8 Yun te jiñaꞌa Judá nuu tata de Israel:
8 Aí Judá disse ao pai: — Deixe o rapaz por minha conta. Nós partiremos agora mesmo, e assim ninguém morrerá: nem nós, nem o senhor, nem os nossos filhinhos.
9 Te maa san guaa kuiso siki san jin, te nuu maa san guaa ndakantnoꞌo ni jin, te nuu ja ma ndajaa san jin ja ndakani san jin nuu ni, te kotavi kuechi san nuu ni nikuii nikani ni.
9 Eu fico responsável por Benjamim. Se eu não o trouxer de volta são e salvo, o senhor poderá pôr a culpa em mim. Serei culpado diante do senhor pelo resto da minha vida.
10 Chi nuu ja suaꞌa te tu ni ka junkuiin san, vaa vatu ni ja ni kuu uu jichi ka ndajiokuiin san ―jiñaꞌa de.
10 Se não tivéssemos demorado tanto, já teríamos ido e voltado duas vezes.
11 Yun te jiñaꞌa tata de Israel:
11 Então o pai disse: — Já que não existe outro jeito, façam o seguinte: ponham nos sacos alguns presentes para aquele homem. Levem os melhores produtos desta terra: um pouco de bálsamo, um pouco de mel,
12 Te vi kiꞌin xuꞌun ja ndajiokuiin nuꞌni yuꞌu itni jian axi saa vatu ni ni ka naa ini de, te mandii xuꞌun jian vi suni vi kindaꞌa siin ka ron xuꞌun jian.
12 Levem também o dinheiro em dobro, pois vocês precisam devolver a quantia que foi encontrada na boca dos sacos de mantimentos que vocês trouxeram. Deve ter havido algum engano.
13 Te vi ndajiokuiin nuu tee yun kuaꞌankuei jin ñani xetnu ron.
13 Levem o irmão de vocês e vão depressa encontrar-se outra vez com aquele homem.
14 Te maa Dios kaꞌnu, ja ndiꞌi ni ja kuu saꞌa ya, na kundaꞌu ini ña ya jin nuu tee yun, te na siaa de ñani ron vi Benjamín yaꞌa, te nuu ja skiꞌin rin seyii rin, te saa na kokuu ―jiñaꞌa de.
14 Que o Deus Todo-Poderoso faça com que ele tenha pena de vocês e deixe que o seu outro irmão e Benjamim voltem para casa. Quanto a mim, se tenho de perder os meus filhos, o que é que eu posso fazer?
15 Yun te ni ka kiꞌin de ja vi skutaꞌu de vi xuꞌun ja vi tniuyaꞌu de uu jichi, te ni ka jaka de Benjamín, te kuaꞌankuei de jin Egipto, te ni jinokuei de nuu José.
15 Assim, os filhos de Jacó pegaram os presentes e o dinheiro em dobro e foram para o Egito, levando Benjamim. Logo que chegaram, foram falar com José.
16 Te nuu ni jini ña José jin Benjamín ja kuaꞌankuei jin de, te jiñaꞌa de nuu tee jito veꞌe de:
16 Quando José viu que Benjamim estava com eles, disse ao funcionário administrador da sua casa: — Leve esses homens até a minha casa. Mate um animal e prepare tudo, pois eles vão almoçar comigo hoje, ao meio-dia.
17 Te saa ni saꞌa tee yun nagua ni tatnuni José, te ni jaka ña de veꞌe José.
17 O administrador cumpriu a ordem e levou os irmãos até a casa de José.
18 Yun te ni ka yuꞌu tee yun nuu kuaꞌankuei de veꞌe José, te ni ka ndatnoꞌo tnaꞌa de:
18 Quando chegaram lá, eles ficaram com medo e disseram uns aos outros: — Trouxeram a gente para cá por causa do dinheiro que da outra vez foi colocado de volta nos sacos de mantimentos. Com certeza eles vão nos atacar, vão tomar de nós os nossos jumentos e obrigar a gente a trabalhar como escravos.
19 Te ni ka jintnaꞌa ña de jin tee jito veꞌe José, te ni ka kaꞌan de yeꞌe nuu ndiukuei veꞌe yun.
19 Assim que chegaram à porta da casa, disseram ao administrador:
20 Te ka jiñaꞌa de:
20 — Por favor, senhor! Já viemos aqui uma vez para comprar mantimentos.
21 Te nuu kuanoꞌokuei san, te ni jinokuei san in veꞌe nuu ka nuꞌni kiti ja vi ndoo san. Te yun ni ka ndajin san itni san, te ka nuꞌni mamaa xuꞌun san yuꞌu itni ja ka ñuꞌu triu san ka oo ndiꞌi xuꞌun ja ka nee san, te ni ka ndajiokuiin jin san inka jichi ka nee san vitna.
21 Porém, quando chegamos ao lugar onde íamos passar a noite, abrimos os sacos de mantimentos, e na boca dos sacos cada um encontrou o seu dinheiro, sem faltar nada. Trouxemos esse dinheiro de volta
22 Te suni ka nee siin san xuꞌun ja vi kuaan san joo ja vi kokaa san, te tu ka jini san na ni ndatnaa xuꞌun san yuꞌu nuu itni ja ka nee san ―ka jiñaꞌa de.
22 e também temos mais dinheiro aqui para comprar mantimentos. Nós não sabemos quem colocou o dinheiro nos sacos de mantimentos.
23 Te jiñaꞌa tee jito veꞌe yun:
23 Aí o administrador respondeu: — Fiquem tranquilos, não tenham medo. O Deus de vocês e do seu pai deve ter posto o dinheiro nos sacos de mantimentos para vocês, pois eu recebi o dinheiro que pagaram. O administrador trouxe Simeão ao lugar onde eles estavam.
24 Te ni jaka ña de jin tee yun veꞌe José, te ni jiñaꞌa de ndute ja ni ka ndakate tee yun siꞌin de, vi ni jiñaꞌa de ja ni ka jaa mentu tee yun.
24 Depois os levou para dentro da casa, deu água para lavarem os pés e também deu de comer aos jumentos.
25 Te ni ka savaꞌa tee yun ja vi skutaꞌu de José nini ja ndajino de nuu sau nduu, chi ni ka onini de ja yun vi kaxeꞌin de.
25 Os irmãos prepararam os presentes que iam entregar a José quando ele viesse ao meio-dia, pois já sabiam que iam almoçar ali.
26 Te nuu ni ndajino José veꞌe de, te ni ka jiñaꞌa tee yun nagua ka nee de ja vi skutaꞌu ña de, te ni ka jinkindei de nuu José vi guaa ndee nuu ñuꞌu.
26 Quando José chegou à sua casa, eles lhe entregaram os presentes que haviam trazido, se ajoelharam na frente dele e encostaram o rosto no chão.
27 Yun te ni jikan tnoꞌo José:
27 José perguntou como iam passando e depois disse: — E como vai o pai de vocês, aquele velho de quem me falaram? Ele ainda vive?
28 Te ka jiñaꞌa tee yun:
28 Eles responderam: — O seu humilde criado, o nosso pai, ainda está vivo e vai passando bem.
29 Te ni ndanenuu José, te ni jini de ñani de Benjamín seyii nana siꞌi maa de, te jiñaꞌa de:
29 José olhou em volta e, quando viu Benjamim, o seu irmão por parte de pai e mãe, disse: — É esse o irmão mais moço de vocês, de quem me falaram? Que Deus o abençoe, meu filho!
30 Yun te ñama kuiti ni kee José ja ni nduku de ndenu ndaꞌi de, chi vi ndee yiki kaji de ni tnaꞌu ini de ja jaꞌa ñani de, te ni ndiuu de veꞌe nuu ndatatu de, te yun ni ndaꞌi de.
30 Ao ver o seu irmão, José ficou tão emocionado, que teve vontade de chorar. Então foi para o seu quarto e ali chorou.
31 Yun te ni kitinuu de, te ni ndee de, te ni saꞌa ndendee ni de anu de, te jiñaꞌa de:
31 Quando conseguiu se controlar, lavou o rosto e saiu. E disse: — Sirvam o almoço.
32 Te ni ka jiñaꞌa siin ja kaa maa de, te suni ni ka jiñaꞌa siin ja vi kaa ñani de, te suni siin ni ka junkuiin ja vi kaa maa ñayiu Egipto ja ka jaa jin de, chi ma kuu ja vi kaa in ni ñayiu Egipto xtaa jin ñayiu hebreo, chi in jakueꞌe ndevaꞌa kuu nuu ñayiu Egipto.
32 Serviram o almoço a José numa mesa e aos seus irmãos em outra. E havia ainda outra mesa para os egípcios que estavam ali, pois estes, por motivos religiosos, eram proibidos de comer junto com os israelitas.
33 Te ni ka jinkoo ñani José nuu de tee kaꞌnu ka xtnañuꞌu, te vi saa vi saa ndee sandiꞌi ni ka suchi xetnu. Te vi ni ka saꞌu kuii kuiti ini de ka ndiaꞌa de nuu in in de, ja siun ni jintaa yukun ña José.
33 Os irmãos se sentaram de frente para José. Eles foram colocados por ordem de idade, desde o mais velho até o mais moço. Quando viram isso, eles começaram a olhar uns para os outros, muito admirados.
34 Te ni jaꞌnde José ndei ja kaa maa de vi ja vi kaa ñani de, su ja kaa Benjamín, chi vi uꞌun jichi kuaꞌa ka ni jiñaꞌa de saa nuu ndiꞌi ñani de. Te ni ka jaa ni ka jiꞌi de vi ni ka osii ini de jin ñani de.
34 Serviram a eles da mesma comida que foi servida a José e deram a Benjamim cinco vezes mais comida do que aos outros. E eles beberam com José até ficarem alegres.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 43, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.