Lucas 15
Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs ARA
1 Ndɨkɨu ndɨñuu n‑ka xo xeꞌen se n‑ka xo xijan tvini nandajan gobierno xiꞌin dava ka ñayiu yo ka kida kuechi nuu n‑xo tuu Jesús xa kunini koio‑i xa n‑xo jaꞌan‑ia.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Se fariseu xiꞌin se ka tuꞌa vaꞌa tnuꞌu n‑chidotnuni Moisés, kuiꞌa n‑ka jaꞌan‑s Jesús. Ka xiaꞌan tnaꞌa‑s:
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Xijan kuu xa n‑jaꞌan‑ia tnuꞌu yaꞌa nuu‑s. Xiaꞌan‑ia:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 —Ñayiu io ɨɨn cientu tkachi te na kuita ɨɨn‑tɨ yuku, dandoo‑i koon diko xaun koon kɨtɨ ndeka‑i, te jɨn nunduku‑i kɨtɨ n‑xita jan. Xaxeꞌe xa n‑xita‑tɨ ma kande ini‑i‑tɨ.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Na naniꞌi‑i‑tɨ, te kadoko‑i‑tɨ nuꞌu veꞌe‑i, te yo kuvete‑i.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Na naxee‑i veꞌe‑i, te nadataka‑i ñayiu ka kumani xiꞌin‑i xiꞌin ñayiu io yatni xiꞌin‑i. Jaꞌan‑i nuu‑i: “Kuvete‑da chi n‑naniꞌi‑da tkachi‑da n‑xita”, xa na kuvete koio‑i tuku.
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Daa ka kudɨ ini ia xtuu andɨu. Yo kudɨ ini ka‑ia hora natu ini ɨɨn ñayiu xa n‑ka kida‑i kuechi dada xaxeꞌe koon diko xaun koon ñayiu kida xavaꞌa chi ña tuu nax n‑ka kida‑i xa ku natu ini‑i.
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ʼNux io uxi tvini kaa ɨɨn ñadɨꞌɨ te dakuita‑ña ɨɨn, natnuu‑ña candil te tɨꞌu‑ña veꞌe‑ña. Vii nene nanduku‑ña,
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 te hora na naniꞌi‑ña, nadataka‑ña ñayiu kumani xiꞌin‑ña xiꞌin ñayiu io yatni xiꞌin‑ña veꞌe‑ña, te jaꞌan‑ña nuu‑i: “Kuvete‑da chi n‑naniꞌi‑da tvini kaa n‑xita.” Duꞌa jaꞌan‑ña nuu‑i xa na kuvete koio‑i tuku.
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Daa ka kudɨ ini ángel, ia ka xinokuechi nuu Ianyuux, hora natu ini ɨɨn ñayiu xa n‑kida‑i kuechi.
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 ʼN‑xio ɨɨn se n‑xio uu daꞌya yɨɨ.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 N‑jaꞌan seluchi ka nuu taa‑s: “Taa‑ro, kaꞌnde dava‑n xaxii‑n xa taxi‑n taꞌu‑da.” Te n‑xiaꞌan taa‑s dava xaxii‑s, dava ñuꞌu‑s.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Nu n‑kuu jeen kɨu, te n‑diko seluchi ka jan ñuꞌu‑s xiꞌin xaxii‑s, te niꞌi‑s tvini xa n‑diko‑s ñuꞌu jan xiꞌin xaxii‑s, te juaꞌan‑s ñuu xika. Ijan n‑xetniu‑s ntdaa tvini‑s. N‑datɨu‑s tvini‑s xa n‑xeen‑s davaꞌa nga xa n‑kukajan ini‑s.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nu n‑dandɨꞌɨ‑s tvini‑s, te n‑kuu tnama ñuu ijan, te n‑ndoñuꞌu xa kaxi‑s.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 N‑xe kajan‑s tniu nuu ɨɨn se ñuteyu ijan, te n‑tundaꞌa ñaꞌa‑s nde nuu xetata‑s kuchi xa junuu‑s‑tɨ.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Yo n‑kuu anu‑s xa kaxi‑s doo ndichi ka xaxi kuchi jan xa na xikojuiin xa kojon‑s, ko ñayo n‑xiaꞌan.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Ijan dada vaꞌa n‑najani ini‑s, te n‑jaꞌan mee n‑jaꞌan ɨɨn‑s: “Diko tunga io xa kaxi ntdaa se xinokuechi nuu taa‑ro, te yaꞌa xiꞌi‑ro doko.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Na nangondita‑ro. Na nuꞌu‑ro veꞌe taa‑ro, te juñaꞌa‑ro: Taa‑ro, n‑kida‑da kuechi chi n‑kuxee ini‑da nuu Ianyuux, te n‑kuxee ini‑da nuu ndixi.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Vaꞌa ka nux maxku jaꞌan daꞌya ñaꞌa ka‑n. Na nduu‑da se xinokuechi nuu‑n”, kuu‑s, n‑xani ini‑s.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 ʼN‑ndojuiin‑s. N‑tnɨɨ‑s ichi. Juan nuꞌu‑s veꞌe taa‑s. Nu n‑nduyatni‑s nuu ñuꞌu taa‑s, te xika ka juan nuꞌu‑s, te n‑xini ñaꞌa taa‑s. N‑kundaꞌu ini ñaꞌa‑s. N‑kendava‑s. N‑xetnaꞌa ñaꞌa‑s, te n‑nundee ñaꞌa‑s. N‑teyuꞌu ñaꞌa‑s.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Te n‑jaꞌan‑s nuu taa‑s: “Taa‑ro, n‑kida‑da kuechi chi n‑kuxe ini‑da nuu Ianyuux. N‑kuxe ini‑da nuu ndixi. Vaꞌa ka maxku jaꞌan daꞌya ñaꞌa ka‑n”, kuu‑s, xiaꞌan‑s nuu taa‑s.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Te n‑jaꞌan taa‑s nuu se ka xinokuechi nuu‑s: “Juan jeꞌen koio dijun vaꞌa ka, te dandukutu koio‑n‑sɨ. Tnaa koio‑n deꞌe dɨkɨ ndaꞌa‑s. Chiꞌi koio‑n‑sɨ ndixa.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Te nkueka koio‑n nserru kandee ka. Kaꞌni koio‑n‑tɨ xa na kaxi‑ro‑t. Na koo‑ro xadɨ ini
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 chi daꞌya yɨɨ‑r yaꞌa, kuenda kɨu ndɨyɨ n‑kuu‑s, te vitna n‑nandoto‑s. Ña n‑xini‑ro nuu nde n‑xeꞌen‑s, te n‑naniꞌi‑ro‑s”, kuu taa‑s, xiaꞌan‑s. Te n‑xio xadɨ ini.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 ʼDaꞌya yɨɨ‑s, se xaꞌnu jan, n‑xiko‑s. Juan nuꞌu‑s veꞌe‑s xa n‑ñutuu‑s nuu ñuꞌu‑s. Nu n‑nduyatni‑s veꞌe‑s, te n‑teku‑s xa ka tɨu música. N‑teku‑s xa ka xataxeꞌe ñayiu xiti veꞌe taa‑s.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 N‑kana‑s ɨɨn se xinokuechi nuu taa‑s, te n‑xijan tnuꞌu‑s nuu nax kuu veꞌe taa‑s.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Te n‑jaꞌan se xinokuechi jan: “N‑nxee ñani‑n, Dito. N‑nxee vaꞌa‑s, n‑nxee ndito‑s. Xijan kuu xa n‑ka xaꞌni‑s ncerru io ndee ka.”
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 N‑kiti ini daꞌya yɨɨ xaꞌnu ka se ijan, te ña n‑juini‑s xa ndɨu‑s veꞌe taa‑s. Te n‑xe nukueka ñaꞌa taa‑s. Vivii n‑jaꞌan‑s nuu‑s xa na ndɨu‑s.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 N‑jaꞌan‑s nuu taa‑s: “Mee‑da, kuia n‑kuu xinokuechi‑da nuu‑n. Te ni ɨɨn vuelta ña kuxe ini‑da nuu‑n, ko ta taxi ka‑n juini nga ɨɨn daꞌya nchiva xa kaxdɨɨ‑da xiꞌin ñayiu ka kumani xiꞌin‑da.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Se kuu daꞌya‑n n‑nxee, n‑xaxi‑s tvini‑n. N‑chiyaꞌu‑s ñadɨꞌɨ n‑kaa xiꞌin‑s, te xaxeꞌe‑s n‑xaꞌni‑n ncerru kandee ka”, kuu‑s.
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Te xiaꞌan taa‑s nuu‑s: “Mee‑n, ntdantuꞌu kɨu tuu‑ro, te ntdaa xa nevaꞌa‑r kuu xaxii‑n.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Io vaꞌa xa kida‑r viko, te io xadɨ ini chi se kuu ñani‑n kuenda kɨu ndɨyɨ n‑kuu‑s, te n‑nandoto‑s. Ña n‑xini‑ro nuu nde n‑xeꞌen‑s, te n‑naniꞌi‑ro‑s”, kuu‑s, n‑xiaꞌan‑s.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.