Lucas 15

Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ndɨkɨu ndɨñuu n‑ka xo xeꞌen se n‑ka xo xijan tvini nandajan gobierno xiꞌin dava ka ñayiu yo ka kida kuechi nuu n‑xo tuu Jesús xa kunini koio‑i xa n‑xo jaꞌan‑ia.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Se fariseu xiꞌin se ka tuꞌa vaꞌa tnuꞌu n‑chidotnuni Moisés, kuiꞌa n‑ka jaꞌan‑s Jesús. Ka xiaꞌan tnaꞌa‑s:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Xijan kuu xa n‑jaꞌan‑ia tnuꞌu yaꞌa nuu‑s. Xiaꞌan‑ia:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 —Ñayiu io ɨɨn cientu tkachi te na kuita ɨɨn‑tɨ yuku, dandoo‑i koon diko xaun koon kɨtɨ ndeka‑i, te jɨn nunduku‑i kɨtɨ n‑xita jan. Xaxeꞌe xa n‑xita‑tɨ ma kande ini‑i‑tɨ.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Na naniꞌi‑i‑tɨ, te kadoko‑i‑tɨ nuꞌu veꞌe‑i, te yo kuvete‑i.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Na naxee‑i veꞌe‑i, te nadataka‑i ñayiu ka kumani xiꞌin‑i xiꞌin ñayiu io yatni xiꞌin‑i. Jaꞌan‑i nuu‑i: “Kuvete‑da chi n‑naniꞌi‑da tkachi‑da n‑xita”, xa na kuvete koio‑i tuku.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Daa ka kudɨ ini ia xtuu andɨu. Yo kudɨ ini ka‑ia hora natu ini ɨɨn ñayiu xa n‑ka kida‑i kuechi dada xaxeꞌe koon diko xaun koon ñayiu kida xavaꞌa chi ña tuu nax n‑ka kida‑i xa ku natu ini‑i.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 ʼNux io uxi tvini kaa ɨɨn ñadɨꞌɨ te dakuita‑ña ɨɨn, natnuu‑ña candil te tɨꞌu‑ña veꞌe‑ña. Vii nene nanduku‑ña,
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 te hora na naniꞌi‑ña, nadataka‑ña ñayiu kumani xiꞌin‑ña xiꞌin ñayiu io yatni xiꞌin‑ña veꞌe‑ña, te jaꞌan‑ña nuu‑i: “Kuvete‑da chi n‑naniꞌi‑da tvini kaa n‑xita.” Duꞌa jaꞌan‑ña nuu‑i xa na kuvete koio‑i tuku.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Daa ka kudɨ ini ángel, ia ka xinokuechi nuu Ianyuux, hora natu ini ɨɨn ñayiu xa n‑kida‑i kuechi.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 ʼN‑xio ɨɨn se n‑xio uu daꞌya yɨɨ.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 N‑jaꞌan seluchi ka nuu taa‑s: “Taa‑ro, kaꞌnde dava‑n xaxii‑n xa taxi‑n taꞌu‑da.” Te n‑xiaꞌan taa‑s dava xaxii‑s, dava ñuꞌu‑s.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Nu n‑kuu jeen kɨu, te n‑diko seluchi ka jan ñuꞌu‑s xiꞌin xaxii‑s, te niꞌi‑s tvini xa n‑diko‑s ñuꞌu jan xiꞌin xaxii‑s, te juaꞌan‑s ñuu xika. Ijan n‑xetniu‑s ntdaa tvini‑s. N‑datɨu‑s tvini‑s xa n‑xeen‑s davaꞌa nga xa n‑kukajan ini‑s.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Nu n‑dandɨꞌɨ‑s tvini‑s, te n‑kuu tnama ñuu ijan, te n‑ndoñuꞌu xa kaxi‑s.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 N‑xe kajan‑s tniu nuu ɨɨn se ñuteyu ijan, te n‑tundaꞌa ñaꞌa‑s nde nuu xetata‑s kuchi xa junuu‑s‑tɨ.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Yo n‑kuu anu‑s xa kaxi‑s doo ndichi ka xaxi kuchi jan xa na xikojuiin xa kojon‑s, ko ñayo n‑xiaꞌan.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ijan dada vaꞌa n‑najani ini‑s, te n‑jaꞌan mee n‑jaꞌan ɨɨn‑s: “Diko tunga io xa kaxi ntdaa se xinokuechi nuu taa‑ro, te yaꞌa xiꞌi‑ro doko.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Na nangondita‑ro. Na nuꞌu‑ro veꞌe taa‑ro, te juñaꞌa‑ro: Taa‑ro, n‑kida‑da kuechi chi n‑kuxee ini‑da nuu Ianyuux, te n‑kuxee ini‑da nuu ndixi.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Vaꞌa ka nux maxku jaꞌan daꞌya ñaꞌa ka‑n. Na nduu‑da se xinokuechi nuu‑n”, kuu‑s, n‑xani ini‑s.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 ʼN‑ndojuiin‑s. N‑tnɨɨ‑s ichi. Juan nuꞌu‑s veꞌe taa‑s. Nu n‑nduyatni‑s nuu ñuꞌu taa‑s, te xika ka juan nuꞌu‑s, te n‑xini ñaꞌa taa‑s. N‑kundaꞌu ini ñaꞌa‑s. N‑kendava‑s. N‑xetnaꞌa ñaꞌa‑s, te n‑nundee ñaꞌa‑s. N‑teyuꞌu ñaꞌa‑s.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Te n‑jaꞌan‑s nuu taa‑s: “Taa‑ro, n‑kida‑da kuechi chi n‑kuxe ini‑da nuu Ianyuux. N‑kuxe ini‑da nuu ndixi. Vaꞌa ka maxku jaꞌan daꞌya ñaꞌa ka‑n”, kuu‑s, xiaꞌan‑s nuu taa‑s.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Te n‑jaꞌan taa‑s nuu se ka xinokuechi nuu‑s: “Juan jeꞌen koio dijun vaꞌa ka, te dandukutu koio‑n‑sɨ. Tnaa koio‑n deꞌe dɨkɨ ndaꞌa‑s. Chiꞌi koio‑n‑sɨ ndixa.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Te nkueka koio‑n nserru kandee ka. Kaꞌni koio‑n‑tɨ xa na kaxi‑ro‑t. Na koo‑ro xadɨ ini
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 chi daꞌya yɨɨ‑r yaꞌa, kuenda kɨu ndɨyɨ n‑kuu‑s, te vitna n‑nandoto‑s. Ña n‑xini‑ro nuu nde n‑xeꞌen‑s, te n‑naniꞌi‑ro‑s”, kuu taa‑s, xiaꞌan‑s. Te n‑xio xadɨ ini.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 ʼDaꞌya yɨɨ‑s, se xaꞌnu jan, n‑xiko‑s. Juan nuꞌu‑s veꞌe‑s xa n‑ñutuu‑s nuu ñuꞌu‑s. Nu n‑nduyatni‑s veꞌe‑s, te n‑teku‑s xa ka tɨu música. N‑teku‑s xa ka xataxeꞌe ñayiu xiti veꞌe taa‑s.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 N‑kana‑s ɨɨn se xinokuechi nuu taa‑s, te n‑xijan tnuꞌu‑s nuu nax kuu veꞌe taa‑s.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Te n‑jaꞌan se xinokuechi jan: “N‑nxee ñani‑n, Dito. N‑nxee vaꞌa‑s, n‑nxee ndito‑s. Xijan kuu xa n‑ka xaꞌni‑s ncerru io ndee ka.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 N‑kiti ini daꞌya yɨɨ xaꞌnu ka se ijan, te ña n‑juini‑s xa ndɨu‑s veꞌe taa‑s. Te n‑xe nukueka ñaꞌa taa‑s. Vivii n‑jaꞌan‑s nuu‑s xa na ndɨu‑s.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 N‑jaꞌan‑s nuu taa‑s: “Mee‑da, kuia n‑kuu xinokuechi‑da nuu‑n. Te ni ɨɨn vuelta ña kuxe ini‑da nuu‑n, ko ta taxi ka‑n juini nga ɨɨn daꞌya nchiva xa kaxdɨɨ‑da xiꞌin ñayiu ka kumani xiꞌin‑da.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Se kuu daꞌya‑n n‑nxee, n‑xaxi‑s tvini‑n. N‑chiyaꞌu‑s ñadɨꞌɨ n‑kaa xiꞌin‑s, te xaxeꞌe‑s n‑xaꞌni‑n ncerru kandee ka”, kuu‑s.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Te xiaꞌan taa‑s nuu‑s: “Mee‑n, ntdantuꞌu kɨu tuu‑ro, te ntdaa xa nevaꞌa‑r kuu xaxii‑n.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Io vaꞌa xa kida‑r viko, te io xadɨ ini chi se kuu ñani‑n kuenda kɨu ndɨyɨ n‑kuu‑s, te n‑nandoto‑s. Ña n‑xini‑ro nuu nde n‑xeꞌen‑s, te n‑naniꞌi‑ro‑s”, kuu‑s, n‑xiaꞌan‑s.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.