Lucas 14

Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 N‑xee ɨɨn sabado, te n‑jaꞌan ɨɨn se fariseu taxnuni Jesús xa kaxdini‑ia xiꞌin‑s, te n‑xee‑ia veꞌe‑s xa kaxdini‑ia. Nɨni tuu‑ia ijan, n‑ka xo ndeꞌa se n‑ka taka ijan nu nax kida‑ia xa na kuaꞌa na tekuechi‑s‑ia.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ijan nujuiin ɨɨn se ñuꞌu ñaꞌa Kuiña.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Xaxeꞌe xa n‑tu ini Jesús nax n‑ka xani ini se ka tuꞌa vaꞌa tnuꞌu n‑chidotnuni Moisés xiꞌin se fariseu xyuku ijan, n‑xijan tnuꞌu‑ia‑s:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Ni ɨɨn ña tuu nax n‑ka jaꞌan se ijan. N‑tnɨɨ Jesús se kuꞌu jan, te n‑ndadavaꞌa‑ia‑s, te n‑jaꞌan‑ia xa na nuꞌu‑s veꞌe‑s.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Te xiaꞌan‑ia nuu se fariseu:
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ñayo‑s niꞌi tnuꞌu jaꞌan‑s.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Nu n‑xini‑ia xa ka kaxí se n‑ka xee ijan nuu kunukoo koio‑s nuu ka xko nukoo se ndandɨꞌɨ ka, xiaꞌan‑ia nuu‑s:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 —Hora na jɨꞌɨn koio‑n viko tnundaꞌa, maxku nkoo koio‑n nuu kaxko nukoo se ndandɨꞌɨ xa na ñaꞌa xee ɨnka se ndandɨꞌɨ ka dada ndoꞌo viko jan.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Nkueka se n‑jaꞌan ñaꞌa ndoꞌo se ndandɨꞌɨ ka jan, te xee‑s nuu nukoo‑n, te jaꞌan‑s nuu‑n: “Xikojuiin na nkoo se yaꞌa nuu nukoo‑n.” Nux daa na yaꞌa‑n kujanuu‑n, te jɨꞌɨn‑n. Nkoo‑n nuu ka xko nukoo se dakuu nga.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Maxku daa kada‑n. Nux na jaꞌan ñaꞌa ɨɨn se kida viko te hora na xee koio‑n viko jan, nkoo koio‑n nuu ka xko nukoo ñayiu dakuu nga, ijan te xee se n‑jaꞌan ñaꞌa, te kachi‑s nuu‑n ɨɨn ɨɨn‑n: “Dito, juaꞌan‑n. Nkoo‑n nuu xtuu ñayiu ndandɨꞌɨ ka.” Najuen tnuꞌu ñaꞌa‑s nuu ntdaa ñayiu xyuku ijan.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Ñayiu najuen tnuꞌu mee‑i, nduu‑i ñayiu dakuu nga, te kujanuu‑i. Ñayiu xko kida ná kida ñayiu dakuu nga, najuen tnuꞌu ñaꞌa ñayiu —kuu‑ia, xiaꞌan‑ia.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Te xiaꞌan‑ia nuu mee ni se n‑jaꞌan ñaꞌa:
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Maxku duꞌa kada koio‑n; hora na kada‑n ɨɨn viko kaꞌnu, jaꞌan‑n ñayiu ka kukee ka kundaꞌu, ñayiu n‑ka nduneꞌe, ñayiu ka xika yakua, ñayiu kuaa du.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Kudɨ ini‑n chi ña tuu nax nataxi ñayiu ijan. Niꞌi‑n taꞌu‑n kɨu na nandoto ñayiu vaꞌa.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Nu n‑teku ɨɨn se yɨtnaꞌa nuu ñayiu xyuku ijan, te xiaꞌan‑s:
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Te xiaꞌan Jesús:
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 N‑xee hora kaxdeꞌñu koio‑s, te n‑tundaꞌa se kida viko jan se xinokuechi nuu‑s xa duꞌa na juñaꞌa‑s nuu ñayiu n‑jaꞌan‑s: “Juan xee‑n chi xa io tuꞌa xa kaxdeꞌñu‑n.”
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Ntdaa se ijan ña n‑ka juini xa jɨꞌɨn koio‑s. Xiaꞌan se kiꞌna nuu nuu se xinokuechi jan: “N‑xeen‑r ñuꞌu te ndoñuꞌu xa nkoto‑r. Juñaꞌa‑n nuu se kida viko xa na taxkanu ini‑s chi ma kuu xa xee‑r”, kuu‑s, xiaꞌan‑s.
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Xiaꞌan se kuu uu: “Oꞌon tayu ngutu n‑xeen‑r, te io xa nkoto‑r‑tɨ. Juñaꞌa‑n nuu‑s xa na taxkanu ini‑s chi ma kuu xa xee‑r.”
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Xiaꞌan ɨnka ntuku se n‑jaꞌan se kida viko: “Dijan n‑tnundaꞌa‑r, te ma kuu xa xee‑r.”
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Te n‑xiko se xinokuechi jan, te n‑najani‑s nuu xtoꞌo‑s xa n‑ka jaꞌan se ijan. Yo n‑kiti ini xtoꞌo‑s jan, te xiaꞌan‑s nuu‑s: “Yachi. Juaꞌan ichi kaꞌnu, ichi kuechi xiti ñuu, te jaꞌan‑n ñayiu ka kukee ka kundaꞌu, ñayiu n‑ka nduneꞌe, ñayiu kuaa, ñayiu xika yakua du.”
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 N‑kee‑s. Juaꞌan ntuku‑s. Ijan dada n‑naxee‑s, te xiaꞌan‑s: “Dito, xa n‑kida‑da xa n‑taꞌu tniu‑n, ko ta chitu ka veꞌe‑n”, kuu‑s, xiaꞌan‑s nuu xtoꞌo‑s.
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Te xiaꞌan ntuku xtoꞌo‑s jan nuu‑s: “Juaꞌan ichi kaꞌnu. Juaꞌan ichi yuꞌu ñuu, te kandeka juexa‑n ñayiu kixi xa na chitu veꞌe‑r.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Kaxdeꞌñu koio‑i, ko se ña n‑ka juini xa kixi‑s, mayo‑s kaxkoꞌo viko‑r. Ni itaꞌu ndeyu‑r ma juñaꞌa‑r xa kaxi‑s” —kuu Jesús, xiaꞌan‑ia.
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 N‑ndee Jesús veꞌe se fariseu jan, te juaꞌan‑ia nuu io xa jɨꞌɨn‑ia. Kueꞌe ñayiu xndijun ñaꞌa juaꞌan, te n‑ngokoo‑ia xa kundeꞌa‑ia ñayiu jan, te n‑jaꞌan‑ia nuu‑i:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 —Se juini xa nkuitandijun ñaꞌa‑s, nux dani kukajan ini‑s taa‑s, dɨꞌɨ‑s, ñadɨꞌɨ‑s, daꞌya‑s, ñani‑s, kuꞌa‑s; ma kuu xa dakuaꞌa‑r‑sɨ. Dani ma kuu xa dakuaꞌa‑r‑sɨ nux ma dandoo‑s xa kukajan ini mee‑s.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nux ña io tuꞌa‑n xa kuu koio‑n kuenda kɨu se doko curuxi‑s xa nkuitakaa dika‑s xaxeꞌe‑r, na io tuꞌa ruꞌu, ma kuu xa dakuaꞌa ñaꞌa‑r.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Se juini xa kadavaꞌa‑s veꞌe iñu uxa piso, kiꞌna ka juen tnuꞌu‑s nadaa njuꞌun‑s xa kuaꞌa veꞌe dujun jan xa na daxinokava‑s
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 na ñaꞌa tava‑s cimientu, te ma kuu daxinokava‑s, te kuekundee ñaꞌa ñayiu xndeꞌa ñaꞌa.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Te juñaꞌa tnaꞌa‑i: “Se yaꞌa n‑kixeꞌe‑s xa kadavaꞌa‑s veꞌe‑s, ko ña n‑kuu xa daxinokava‑s.”
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Dani ɨɨn se taxnuni, nux ñu ini‑s xa jantnaꞌa‑s xiꞌin ntnaꞌa ka taxnuni‑s, kiꞌna ka kani ini‑s nux ndaku‑s xiꞌin uxi mil soldado‑s nuu ɨnka se taxnuni io oko mil soldado.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nux tu ini‑s xa ma ndaku‑s xiꞌin uxi mil soldado‑s, tundaꞌa‑s ɨɨn soldado xa kada ɨnuu‑s xa kutuu mani naꞌi koio‑s.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Dani ndoꞌo, ɨɨn ɨɨn‑n, ma ndaku‑n xa nkuitandijun ñaꞌa‑n nux ma dandoo‑n ntdaa xaxii‑n.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 ʼVaꞌa ñɨɨ́, ko nux ñatuka ede, ma kuu xa nduu ede mee.
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Ña xiniñuꞌu ka, ni xa kate‑ro nuu ñuꞌu xa ku kuu‑i xeꞌen, ni xa daka‑ro xiꞌin xeꞌen kɨtɨ. Diko nga kate‑ro. Daa ka kuu ndoꞌo. Xaxeꞌe xa xnini‑n xa jaꞌan‑r, xijan kuu xa kunini vaꞌa koio xa na kutnuni ini‑n —kuu Jesús, xiaꞌan‑ia.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.