Lucas 14
Tnuʼu vaʼa tnuʼu Jesucristo (XTDNT) vs ARIB
1 N‑xee ɨɨn sabado, te n‑jaꞌan ɨɨn se fariseu taxnuni Jesús xa kaxdini‑ia xiꞌin‑s, te n‑xee‑ia veꞌe‑s xa kaxdini‑ia. Nɨni tuu‑ia ijan, n‑ka xo ndeꞌa se n‑ka taka ijan nu nax kida‑ia xa na kuaꞌa na tekuechi‑s‑ia.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ijan nujuiin ɨɨn se ñuꞌu ñaꞌa Kuiña.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Xaxeꞌe xa n‑tu ini Jesús nax n‑ka xani ini se ka tuꞌa vaꞌa tnuꞌu n‑chidotnuni Moisés xiꞌin se fariseu xyuku ijan, n‑xijan tnuꞌu‑ia‑s:
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Ni ɨɨn ña tuu nax n‑ka jaꞌan se ijan. N‑tnɨɨ Jesús se kuꞌu jan, te n‑ndadavaꞌa‑ia‑s, te n‑jaꞌan‑ia xa na nuꞌu‑s veꞌe‑s.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Te xiaꞌan‑ia nuu se fariseu:
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Ñayo‑s niꞌi tnuꞌu jaꞌan‑s.
6 A isto nada puderam responder.
7 Nu n‑xini‑ia xa ka kaxí se n‑ka xee ijan nuu kunukoo koio‑s nuu ka xko nukoo se ndandɨꞌɨ ka, xiaꞌan‑ia nuu‑s:
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 —Hora na jɨꞌɨn koio‑n viko tnundaꞌa, maxku nkoo koio‑n nuu kaxko nukoo se ndandɨꞌɨ xa na ñaꞌa xee ɨnka se ndandɨꞌɨ ka dada ndoꞌo viko jan.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Nkueka se n‑jaꞌan ñaꞌa ndoꞌo se ndandɨꞌɨ ka jan, te xee‑s nuu nukoo‑n, te jaꞌan‑s nuu‑n: “Xikojuiin na nkoo se yaꞌa nuu nukoo‑n.” Nux daa na yaꞌa‑n kujanuu‑n, te jɨꞌɨn‑n. Nkoo‑n nuu ka xko nukoo se dakuu nga.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Maxku daa kada‑n. Nux na jaꞌan ñaꞌa ɨɨn se kida viko te hora na xee koio‑n viko jan, nkoo koio‑n nuu ka xko nukoo ñayiu dakuu nga, ijan te xee se n‑jaꞌan ñaꞌa, te kachi‑s nuu‑n ɨɨn ɨɨn‑n: “Dito, juaꞌan‑n. Nkoo‑n nuu xtuu ñayiu ndandɨꞌɨ ka.” Najuen tnuꞌu ñaꞌa‑s nuu ntdaa ñayiu xyuku ijan.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Ñayiu najuen tnuꞌu mee‑i, nduu‑i ñayiu dakuu nga, te kujanuu‑i. Ñayiu xko kida ná kida ñayiu dakuu nga, najuen tnuꞌu ñaꞌa ñayiu —kuu‑ia, xiaꞌan‑ia.
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Te xiaꞌan‑ia nuu mee ni se n‑jaꞌan ñaꞌa:
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Maxku duꞌa kada koio‑n; hora na kada‑n ɨɨn viko kaꞌnu, jaꞌan‑n ñayiu ka kukee ka kundaꞌu, ñayiu n‑ka nduneꞌe, ñayiu ka xika yakua, ñayiu kuaa du.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Kudɨ ini‑n chi ña tuu nax nataxi ñayiu ijan. Niꞌi‑n taꞌu‑n kɨu na nandoto ñayiu vaꞌa.
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Nu n‑teku ɨɨn se yɨtnaꞌa nuu ñayiu xyuku ijan, te xiaꞌan‑s:
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Te xiaꞌan Jesús:
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 N‑xee hora kaxdeꞌñu koio‑s, te n‑tundaꞌa se kida viko jan se xinokuechi nuu‑s xa duꞌa na juñaꞌa‑s nuu ñayiu n‑jaꞌan‑s: “Juan xee‑n chi xa io tuꞌa xa kaxdeꞌñu‑n.”
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Ntdaa se ijan ña n‑ka juini xa jɨꞌɨn koio‑s. Xiaꞌan se kiꞌna nuu nuu se xinokuechi jan: “N‑xeen‑r ñuꞌu te ndoñuꞌu xa nkoto‑r. Juñaꞌa‑n nuu se kida viko xa na taxkanu ini‑s chi ma kuu xa xee‑r”, kuu‑s, xiaꞌan‑s.
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Xiaꞌan se kuu uu: “Oꞌon tayu ngutu n‑xeen‑r, te io xa nkoto‑r‑tɨ. Juñaꞌa‑n nuu‑s xa na taxkanu ini‑s chi ma kuu xa xee‑r.”
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Xiaꞌan ɨnka ntuku se n‑jaꞌan se kida viko: “Dijan n‑tnundaꞌa‑r, te ma kuu xa xee‑r.”
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 Te n‑xiko se xinokuechi jan, te n‑najani‑s nuu xtoꞌo‑s xa n‑ka jaꞌan se ijan. Yo n‑kiti ini xtoꞌo‑s jan, te xiaꞌan‑s nuu‑s: “Yachi. Juaꞌan ichi kaꞌnu, ichi kuechi xiti ñuu, te jaꞌan‑n ñayiu ka kukee ka kundaꞌu, ñayiu n‑ka nduneꞌe, ñayiu kuaa, ñayiu xika yakua du.”
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 N‑kee‑s. Juaꞌan ntuku‑s. Ijan dada n‑naxee‑s, te xiaꞌan‑s: “Dito, xa n‑kida‑da xa n‑taꞌu tniu‑n, ko ta chitu ka veꞌe‑n”, kuu‑s, xiaꞌan‑s nuu xtoꞌo‑s.
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Te xiaꞌan ntuku xtoꞌo‑s jan nuu‑s: “Juaꞌan ichi kaꞌnu. Juaꞌan ichi yuꞌu ñuu, te kandeka juexa‑n ñayiu kixi xa na chitu veꞌe‑r.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Kaxdeꞌñu koio‑i, ko se ña n‑ka juini xa kixi‑s, mayo‑s kaxkoꞌo viko‑r. Ni itaꞌu ndeyu‑r ma juñaꞌa‑r xa kaxi‑s” —kuu Jesús, xiaꞌan‑ia.
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 N‑ndee Jesús veꞌe se fariseu jan, te juaꞌan‑ia nuu io xa jɨꞌɨn‑ia. Kueꞌe ñayiu xndijun ñaꞌa juaꞌan, te n‑ngokoo‑ia xa kundeꞌa‑ia ñayiu jan, te n‑jaꞌan‑ia nuu‑i:
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 —Se juini xa nkuitandijun ñaꞌa‑s, nux dani kukajan ini‑s taa‑s, dɨꞌɨ‑s, ñadɨꞌɨ‑s, daꞌya‑s, ñani‑s, kuꞌa‑s; ma kuu xa dakuaꞌa‑r‑sɨ. Dani ma kuu xa dakuaꞌa‑r‑sɨ nux ma dandoo‑s xa kukajan ini mee‑s.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Nux ña io tuꞌa‑n xa kuu koio‑n kuenda kɨu se doko curuxi‑s xa nkuitakaa dika‑s xaxeꞌe‑r, na io tuꞌa ruꞌu, ma kuu xa dakuaꞌa ñaꞌa‑r.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 Se juini xa kadavaꞌa‑s veꞌe iñu uxa piso, kiꞌna ka juen tnuꞌu‑s nadaa njuꞌun‑s xa kuaꞌa veꞌe dujun jan xa na daxinokava‑s
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 na ñaꞌa tava‑s cimientu, te ma kuu daxinokava‑s, te kuekundee ñaꞌa ñayiu xndeꞌa ñaꞌa.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 Te juñaꞌa tnaꞌa‑i: “Se yaꞌa n‑kixeꞌe‑s xa kadavaꞌa‑s veꞌe‑s, ko ña n‑kuu xa daxinokava‑s.”
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 Dani ɨɨn se taxnuni, nux ñu ini‑s xa jantnaꞌa‑s xiꞌin ntnaꞌa ka taxnuni‑s, kiꞌna ka kani ini‑s nux ndaku‑s xiꞌin uxi mil soldado‑s nuu ɨnka se taxnuni io oko mil soldado.
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nux tu ini‑s xa ma ndaku‑s xiꞌin uxi mil soldado‑s, tundaꞌa‑s ɨɨn soldado xa kada ɨnuu‑s xa kutuu mani naꞌi koio‑s.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Dani ndoꞌo, ɨɨn ɨɨn‑n, ma ndaku‑n xa nkuitandijun ñaꞌa‑n nux ma dandoo‑n ntdaa xaxii‑n.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 ʼVaꞌa ñɨɨ́, ko nux ñatuka ede, ma kuu xa nduu ede mee.
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Ña xiniñuꞌu ka, ni xa kate‑ro nuu ñuꞌu xa ku kuu‑i xeꞌen, ni xa daka‑ro xiꞌin xeꞌen kɨtɨ. Diko nga kate‑ro. Daa ka kuu ndoꞌo. Xaxeꞌe xa xnini‑n xa jaꞌan‑r, xijan kuu xa kunini vaꞌa koio xa na kutnuni ini‑n —kuu Jesús, xiaꞌan‑ia.
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.