Mateus 14
Diuxi-tilantongo Mixtec NT (XTD_TBL) vs ARA
1 Tiempu ijan n‑xite ndodo xa jaꞌan Jesús, te n‑teku Herodes, se taxnuni xa kida Jesús.
1 Por aquele tempo, ouviu o tetrarca Herodes a fama de Jesus
2 N‑jaꞌan‑s nuu se ka xinokuechi nuu‑s: —Dɨu‑s kuu Sua Bautista. N‑nandoto‑s. Xijan kuu xa kuaꞌa‑s kada‑s milagru —kuu Herodes, n‑xiaꞌan‑s.
2 e disse aos que o serviam: Este é João Batista; ele ressuscitou dos mortos, e, por isso, nele operam forças miraculosas.
3 Duꞌa n‑kuu xa n‑xiꞌí Sua. N‑tnɨɨ Herodes‑sɨ. N‑duku ñaꞌa‑s te n‑chindiꞌu ñaꞌa‑s vekaa xaxeꞌe xa n‑jaꞌan Sua nuu‑s xa ñatu n‑jandixa‑s ley Ianyuux. Daa n‑jaꞌan Sua nuu‑s, chi tuu‑s xiꞌin Herodías, ñá kuu ñadɨꞌɨ ñani‑s, se nani Slipe.
3 Porque Herodes, havendo prendido e atado a João, o metera no cárcere, por causa de Herodias, mulher de Filipe, seu irmão;
4 — ausente —
4 pois João lhe dizia: Não te é lícito possuí-la.
5 N‑kuu Herodes xa kaꞌni‑s Sua, ko n‑yuꞌu‑s xa ndandita koio ñayiu distrito ijan, chi ka xini‑i xa Sua n‑kuu se jaꞌan tnuꞌu Ianyuux nuu ñayiu.
5 E, querendo matá-lo, temia o povo, porque o tinham como profeta.
6 Kɨu n‑naxee yoo kɨu n‑kaku Herodes, daa n‑xataxeꞌe daꞌya dɨꞌɨ Herodías nuu se xtuu viko‑s, te yo n‑tna ini‑s xa xataxeꞌe‑i.
6 Ora, tendo chegado o dia natalício de Herodes, dançou a filha de Herodias diante de todos e agradou a Herodes.
7 Xijan kuu xa n‑kida‑s uxi dɨkɨ ndaꞌa‑s xa n‑chinaa‑s xa davaꞌa nga xa kajan‑i juñaꞌa‑s.
7 Pelo que prometeu, com juramento, dar-lhe o que pedisse.
8 Te n‑jaꞌan dɨꞌɨ‑i nuu‑i xa na kajan‑i dɨkɨ Sua. Te daa xiaꞌan‑i nuu Herodes: —Na kava ndodo dɨkɨ Sua Bautista ɨɨn nuu koꞌo, te taxi‑n —kuu‑i, xiaꞌan‑i.
8 Então, ela, instigada por sua mãe, disse: Dá-me, aqui, num prato, a cabeça de João Batista.
9 Yo n‑tnau ini Herodes, te n‑chi ini‑s, ko xaxeꞌe xa n‑chinaa‑s xiꞌin xaxeꞌe xa n‑ka teku se ka xaxdeꞌñu xiꞌin‑s xa n‑chinaa‑s, xijan kuu xa n‑taꞌu tniu‑s nuu se ka xinokuechi nuu‑s xa na kaꞌnde‑s dɨkɨ Sua, te na juñaꞌa koio‑s dɨkɨ‑s dichi ijan.
9 Entristeceu-se o rei, mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, determinou que lha dessem;
10 — ausente —
10 e deu ordens e decapitou a João no cárcere.
11 Neꞌe ɨɨn‑s koꞌo kandodo dɨkɨ Sua n‑naxee, te n‑xiaꞌan‑s‑yɨ, te neꞌe‑i koꞌo kandodo dɨkɨ‑s juaꞌan nuu dɨꞌɨ‑i.
11 Foi trazida a cabeça num prato e dada à jovem, que a levou a sua mãe.
12 Se n‑dakuaꞌa Sua n‑ka xe kineꞌe ñaꞌa‑s vekaa, te n‑ka xe kuxi ñaꞌa‑s. Ijan dada n‑ka xe juña tnuꞌu‑s Jesús xa daa n‑yaꞌa.
12 Então, vieram os seus discípulos, levaram o corpo e o sepultaram; depois, foram e o anunciaram a Jesus.
13 Nu n‑teku Jesús xa n‑xiꞌí Sua, te n‑ndeé‑ia barcu. Mee ni‑ia juaꞌan nuu ñayo ñayiu io te ñatu nga juun dau. Nu n‑ka teku ñayiu xndaxio ñuu ijan xa xá juaꞌan‑ia, te n‑ka xiko nduu‑i yuꞌu mar xa xndijun‑i‑ia juaꞌan, te daña, se n‑dakuaꞌa ñaꞌa‑ia, xndijun‑da‑ia juaꞌan koio xiꞌin ɨnka barcu.
13 Jesus, ouvindo isto, retirou-se dali num barco, para um lugar deserto, à parte; sabendo-o as multidões, vieram das cidades seguindo-o por terra.
14 Nu n‑kane‑ia barcu, te n‑xini‑ia kueꞌe ñayiu xyuku ijan. N‑kundaꞌu ini‑ia‑i, te n‑ndadavaꞌa‑ia ñayiu ka kuꞌu.
14 Desembarcando, viu Jesus uma grande multidão, compadeceu-se dela e curou os seus enfermos.
15 Nu n‑kundiꞌi ngandii, te n‑ka xetuꞌa ntdaa‑da‑ia. Ka xiaꞌan‑da: —Ñayo ñayiu io yaꞌa ka diko xa jueen‑ro xa kaxi‑ro te vax ñini. Tundaꞌa‑n ñayiu ya xa na jɨꞌɨn‑i ñuu kuechi xndaxio yatni xa njueen koio‑i xa kaxdini‑i.
15 Ao cair da tarde, vieram os discípulos a Jesus e lhe disseram: O lugar é deserto, e vai adiantada a hora; despede, pois, as multidões para que, indo pelas aldeias, comprem para si o que comer.
16 N‑jaꞌan‑ia: —Ña kidayɨka‑i xa jɨꞌɨn koio‑i xa njueen‑i xa kaxi‑i. Juñaꞌa koio xa na kaxi‑i.
16 Jesus, porém, lhes disse: Não precisam retirar-se; dai-lhes, vós mesmos, de comer.
17 Te ka xiaꞌan‑da: —Ñatu kueꞌe xa xneꞌe‑da vaxi xa kaxi‑ro. Oꞌon ni tila xiꞌin uu ni chaka.
17 Mas eles responderam: Não temos aqui senão cinco pães e dois peixes.
18 Te n‑jaꞌan‑ia: —Juan jeꞌen koio.
18 Então, ele disse: Trazei-mos.
19 N‑taꞌu tniu‑ia xa na nkoo koio ñayiu jan nuu ite. N‑tnɨɨ‑ia oꞌon tila jan xiꞌin nduu chaka jan te n‑nukondeꞌa‑ia andɨu te n‑xijan taꞌu‑ia nuu Ianyuux. N‑taꞌu dava‑ia tila jan te n‑taxi‑ia ntdaa daña, se dakuaꞌa ñaꞌa‑ia, xa dakexio‑da nuu ñayiu xyuku jan.
19 E, tendo mandado que a multidão se assentasse sobre a relva, tomando os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos ao céu, os abençoou. Depois, tendo partido os pães, deu-os aos discípulos, e estes, às multidões.
20 N‑ka xaxi‑da ntdaa‑da xiꞌin ñayiu jan xa nde n‑ka chitu xiti‑da xiꞌin‑i. Te n‑ka nadataka‑da pedazo n‑ka kendoo te n‑ka dachitu‑da uxi uu yɨka.
20 Todos comeram e se fartaram; e dos pedaços que sobejaram recolheram ainda doze cestos cheios.
21 N‑ka xaxi naxa oꞌon mil seyɨɨ. Dɨuni n‑ka xaxi ñadɨꞌɨ xiꞌin daꞌya‑ña, ko ña n‑ka kaꞌu‑da‑ña xiꞌin daꞌya‑ña.
21 E os que comeram foram cerca de cinco mil homens, além de mulheres e crianças.
22 Ijan dada n‑jaꞌan‑ia nuu ntdaa mee‑da xa na ndeé koio‑da barcu xa na nangondita koio‑da nɨni xiaꞌan‑ia nuu ñayiu xa nangondita koio‑i; nuꞌu‑i veꞌe‑i. Te duꞌa n‑ka kida‑da.
22 Logo a seguir, compeliu Jesus os discípulos a embarcar e passar adiante dele para o outro lado, enquanto ele despedia as multidões.
23 Nu n‑yaꞌa n‑jaꞌan‑ia xa ndixi koio ñayiu, te juaꞌan mee ni‑ia yuku xa kajan taꞌu‑ia nuu Ianyuux. Nu n‑kunee dani tuu naꞌi‑ia ijan.
23 E, despedidas as multidões, subiu ao monte, a fim de orar sozinho. Em caindo a tarde, lá estava ele, só.
24 Xñutuu daña xiti barcu xa ka ndixi‑da. Nu n‑ka kudava‑da xiꞌin barcu nuu mar, ndeꞌe xe kandava barcu nuu ndute, chi yo ndeꞌe kane tachi.
24 Entretanto, o barco já estava longe, a muitos estádios da terra, açoitado pelas ondas; porque o vento era contrário.
25 Antecas xa tuu, n‑ka xini‑da‑ia xa xika‑ia nuu mar, te duꞌa juan xee‑ia do nuu ka ndixi‑da. Yo n‑ka yuꞌu‑da. N‑ka xiaꞌan tnaꞌa‑da xa anu kuu xa n‑ka xini‑da. Xaxeꞌe xa yo n‑ka yuꞌu‑da xee n‑ka kana‑da.
25 Na quarta vigília da noite, foi Jesus ter com eles, andando por sobre o mar.
26 — ausente —
26 E os discípulos, ao verem-no andando sobre as águas, ficaram aterrados e exclamaram: É um fantasma! E, tomados de medo, gritaram.
27 Dana ini n‑jaꞌan‑ia nuu‑da: —Maxku yuꞌu koio‑n. Maxku chi ini koio‑n. Mee‑r kuu Jesús.
27 Mas Jesus imediatamente lhes disse: Tende bom ânimo! Sou eu. Não temais!
28 Te xiaꞌan Spedru nuu‑ia: —Maestru, nu ndaa xa mee‑n kuu Jesús, kada‑n xa na kaka‑da nuu ndute xa na xetnaꞌa ñaꞌa‑da.
28 Respondendo-lhe Pedro, disse: Se és tu, Senhor, manda-me ir ter contigo, por sobre as águas.
29 Xiaꞌan Jesús nuu‑s: —Neꞌe. N‑nane Spedru barcu te n‑xika‑s nuu mar te n‑kuyatni‑s nuu‑ia.
29 E ele disse: Vem! E Pedro, descendo do barco, andou por sobre as águas e foi ter com Jesus.
30 N‑xini Spedru xa yo kane tachi te ndeꞌe xe kandava ndute. Nu n‑xini‑s xijan, te n‑yuꞌu‑s. N‑kixeꞌe nduxi‑s nuu‑te te xee n‑kana‑s: —Maestru, dakaku ñaꞌa‑n.
30 Reparando, porém, na força do vento, teve medo; e, começando a submergir, gritou: Salva-me, Senhor!
31 Ñama n‑dakaa Jesús ndaꞌa‑ia te n‑tnɨɨ‑ia Spedru. Xiaꞌan‑ia nuu‑s: —Ñatu kukanu ini ñaꞌa vaꞌa‑n. ¿Nakuenda n‑xe tnɨɨ anu‑n?
31 E, prontamente, Jesus, estendendo a mão, tomou-o e lhe disse: Homem de pequena fé, por que duvidaste?
32 N‑ndaa‑s xiꞌin Jesús barcu. Dana ini n‑nujuiin tachi xa n‑kane‑i.
32 Subindo ambos para o barco, cessou o vento.
33 Nu n‑ndeé‑ia barcu, n‑ka xe juiin xiti‑da nuu‑ia xa n‑ka ndadakaꞌnu‑da‑ia. Ka xiaꞌan‑da: —Xandaa xakuiti xa dɨu‑n kuu Daꞌya Yɨɨ Ianyuux.
33 E os que estavam no barco o adoraram, dizendo: Verdadeiramente és Filho de Deus!
34 N‑ka yaꞌa‑da xiꞌin‑ia xiꞌin barcu jan ɨnka lado yuꞌu mar, te n‑ka xee‑da yatni nuu nani Genesaret.
34 Então, estando já no outro lado, chegaram a terra, em Genesaré.
35 N‑ka najini ñayiu ñuu ijan Jesús, te n‑ka xian tnuꞌu‑i ñayiu dava ka ñuu xndatuu yuꞌu mar katuu yatni ñuu‑i xa n‑xee Jesús ijan. Nu n‑ka teku ñayiu ijan xijan, te xndeka‑i ñayiu ka kuꞌu n‑ka xee nuu‑ia.
35 Reconhecendo-o os homens daquela terra, mandaram avisar a toda a circunvizinhança e trouxeram-lhe todos os enfermos;
36 Yo n‑ka xijan taꞌu‑i nuu‑ia xa na juejoon‑ia xa juini nga ndɨkɨ xeꞌe daꞌma‑ia na tnɨɨ‑i. N‑xejoon‑ia, te n‑ka ndvaꞌa‑i ntdaa‑i.
36 e lhe rogavam que ao menos pudessem tocar na orla da sua veste. E todos os que tocaram ficaram sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.