Marcos 5
MARO KINDENI KAWA ŊGUA (XSI) vs NVT
1 Kinzi silâ lee sitoa lââ bwalika tini pinde, lâ kinzi Gerasa nenzi tâno.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Yesu ipile wâŋga itoa lâ, ŋineŋga walele nâ tamâta toŋge ipakâtu kuku, i koroani saka ipagagara lâ. Tamâta ŋinde imo potomule lâ kuru nia, kala iyoka pa ŋinde imâ.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Tamâta ŋinde uru ikeno ŋgânza ilo lâ kuru nia ŋinde. Muŋga, kinzi tamâta pinde sipa wâlo kaika lâ i tini, andeta kala ŋine sikura tu siveta mine kilo, ande tia.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Muŋga, ikura zo rârâ kinzi sipa i kie-mbalau lâ wâlo kaika. Andeta i uru itaki wâlo kaika ŋinde utu. I nde tamâta kaika ndo, kala tamâta toŋge ikura tu ikai i kaika, ande tia.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Ikura kari wa mbo wa, tamâta ŋinde imo kuru nia wa tuu kulu wa, aku uru kawa pakâe ipaive tamwata karae lâ mira tu ma ipayaula pâta imâte.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Tamâta kapa ŋinde imandi imo malawae, andeta mata ilâ imora Yesu kala ipalilu imâ ku ipare tuku papa.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 — ausente —
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 — ausente —
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Aku Yesu ikasoŋa koroani saka mine tu, “Aŋga noko nde ŋa mana.” Ande iporo taulo tu, “Naŋa ŋâŋgu ‘Zugu Tamwatama’, ŋana tu maka ŋgu kambwaŋema ŋalae ndo.”
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Aku ino kaika ŋinde pa Yesu tu, “Noko ma kuŋarama lâ tâno ŋine ndimo!”
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Aku ŋgoa ŋgu ŋalae nde simo nia ŋinde, sipaŋuŋu sika simo nia ndamwa.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Aku kinzi koroani saka sino kaika pa Yesu tu, “Kuo maka kalâ kinzi ŋgoa ŋinde ilonzi.”
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Aku Yesu isâu panzi tu silâ. Aku marumbu; kinzi koroani saka sipile tamâta ŋinde ku silâ ŋgoa ilonzi. Ŋineŋga ŋgoa ŋinde nde wisinzi motutu simaŋguru sipalilu kaika silâ sindue nia ndamwa ŋinde. Ŋgoa ŋgu ŋinde kambwaŋenzi ipâŋga ikura 2000 mine, aku kinzi rârâni sisoŋga sindue lââ bwalika ilo sinu lââ ku sipamateteu marumbu lâ.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Ŋineŋga kinzi ŋgoa nenzi katonâŋa tamâta nde sikâwa silâ, ku sikai pâri silâ pa lawea ilo wa nia ŋinde ndoni wa. Mine kala kinzi tamâta simâ tu simora mâsi kala muŋga ipâŋga ŋinde.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Kinzi simâ sipâŋga pa Yesu, aku simora tamâta ŋinde, muŋga koroani saka rârâ sipagagara, andeta ŋineŋga ipita lalava ku ne ilo-kalo ipâŋga sondo lâ, kala isaŋona imo. Kinzi tamâta simora ŋine ku wisinzi motutu.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Ŋineŋga kinzi tamâta kala muŋga simora mâsi ŋinde nde sitapâri panzi ŋana mâsi ŋinde ipâŋga pa tamâta ŋinde, ina muŋga koroani saka sipagagara. Aku sitapâri panzi ŋananzi ŋgoa tona.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Ŋineŋga kinzi tamâta sino kaika pa Yesu tu ma ipile nenzi lawea ku ilâ pa nia toŋge.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Mine kala Yesu ikâki wâŋga kulu. Andeta tamâta ŋinde muŋga koroani saka sipagagara, ande ino Yesu mine tu, “Naŋa iloŋgu tu ma amo kuku noko.”
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Andeta Yesu ipai tu, “Tia. Noko kutaulo kulâ panzi noko see, aku kutapâri panzi ŋana vetâŋa rârâni Maro Ŋalae iveta pano ŋine. Aku kutula pwataki panzi tu i kalo sukâŋa ŋanano.”
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Ŋineŋga tamâta ŋinde ilâ, aku iveta wurâta ŋana itu pâri ŋinde panzi tamâta simo lawea pinde sipatu ŋa tu Dekapolis (nenda ŋgua tu “Lawea Saŋao”). Itapâri panzi ŋana vetâŋa ŋinde Yesu muŋga iveta papa. Mine kala kinzi tamâta rârâni nde ilonzi rârâ.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Yesu ikainzi ne pâri-tamâta sikâki wâŋga kulu ku simbwaliu kilo. Sitoa lâ, ŋineŋga tamâta ŋgu ŋalae ŋinde nde simâ sipasau lâ Yesu tini lâ lââ bwalika pwali.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Ŋineŋga tamâta toŋge, i ŋa tu Jairus, ande imâ ipâŋga. I nde luma ŋana pasauŋa kâ ne katonâŋa tamâta toŋge. I mata ilâ imora Yesu, ku imâ ipare tuku lâ i kie tini laiti.
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 Aku ino kaika pa Yesu tu, “Naŋa natuŋgu taine taipa nde laiti ŋana imâte kâ. Mine nde kumâ kutaŋo i, aku ma tini ara kilo ku ma imo via.”
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Aku Yesu iyoka kuku silâ.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Aku taine toŋge kala imo ndaina, i uru imora nzimona zo rârâni. I imo mine ikura mbwera saŋao kanaŋo rua lâ,
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 aku kinzi tamâta ŋana sivetanzi pukoŋa kâ rârâ nâna kie-kie silua i ŋana ne pukoŋa ŋinde kâ. Taine ŋinde nde ipile ne mbumbu rârâ panzi, andeta ne pukoŋa marumbu tia, ikeno kaika lâ tini ku imo nâ.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 — ausente —
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 — ausente —
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Ŋineŋga walele nâ i see mâsa-mâsa, ku ipasama tini tu pukoŋa ŋine nde marumbu lâ.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Andeta Yesu ipasama tu i ne walo pinde nde ilâ lâ. Mine kala ipupulia ku ikasoŋanzi ŋgu tu, “Ea itaŋo naneŋgu pasawaŋa ŋgaŋe.”
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Andeta i ne pâri-tamâta sipai tu, “Opopo, kinzi tamâta ŋgu ŋalae nde sitiŋgi noko. Mine nde mana mana ŋga noko pwasoŋanzi tu, ‘Ea itaŋo naŋa’, a?”
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Andeta Yesu mata imora ilâ wa imâ wa tu isama tamâta ea itaŋo i.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Aku taine ŋinde ipasama lâ ŋana vetâŋa ŋinde kala ipâŋga papa, aku i kalo loko ku tini ruru. Tia ku imâ pa Yesu ku ipare tuku papa, ku iporo pwataki ŋana vetâŋa ŋinde rârâni.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Ŋineŋga Yesu ipai tu, “Natuŋgu, noko ne kalo-tawana ŋinde ivetano tini ara kilo. Noko kulâ, aku wisi puu ndue, ŋana tu noko ne pukoŋa nde marumbu lâ.”
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Yesu iporo ŋgua ŋine yo, ŋineŋga tamâta pinde muŋga soka pa katonâŋa Jairus ne luma kâ nde simâ sipâŋga lâ. Aku sipai tu, “Noko natu nde imâte lâ. Mine nde noko ma kuveta kalo-lokoni papa pananâŋa kilo ndimo.”
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Andeta Yesu ipaloŋo pa kinzi nenzi ŋgua ŋinde, ande tia. Iporo pa Jairus mine tu, “Noko kururu ndimo. Kalo tawana naŋa nâ.”
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Aku itu kaika panzi tamâta tu ma soka kuku i simâ ndimo. Ikainzi Petero, ŋga Yamesi, ŋga Yamesi tai Yoane, aku kinzi ŋato nâ soka kuku i silâ.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Kinzi silâ lee sipâŋga katonâŋa Jairus ne luma, ande Yesu imoranzi tamâta siveta nduŋeŋa ŋalae wa sita pâta lâ.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Aku ilâ luma ilo ku ipainzi tu, “Ayo, ŋana sâ kâ ŋga miki kata wa kaveta nduŋeŋa ŋalae koŋa, a? Lâlu ŋine ŋandai imâte ŋga; ikeno mata nâ.”
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Andeta kinzi siŋelea i pâta kanaŋo.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Ŋineŋga isaŋa taine taipa ŋinde mbau ku ipai tu, “Talita kumi!” Ŋgua ŋinde nde duvi mine tu, “Taine taipa, naŋa apaino tu kumandi sânda!”
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Aku walele nâ taine taipa imandi ku iyoka. I ne mbwera ipâŋga ikura saŋao kanaŋo rua mine. Aku kinzi simora mâsi ŋinde ku wisinzi motutu lâ.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Andeta Yesu indi kaika panzi mine tu, “Miki ma katapâri pa tamâta toŋge ŋana mâsi ŋine ndimo.” Aku ipainzi tu, “Kâpwa pinde kalua taine taipa ŋine ika.”
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.