João 13
MARO KINDENI KAWA ŊGUA (XSI) vs NTLH
1 Zo imâ ipâŋga laiti ŋana kinzi Juda tamâta ma sika kâpwa ŋalae ŋana kumbwa Pasova kâ. Aku Yesu isama tu i ne zo laiti ŋana ipile tâno ŋine ku itaulo ilâ pa Tama kilo. Yesu ilo ndo ikeno panzi tâno tamâta rârâni uru kalonzi tawana i, aku i ilo ikeno panzi mine lee i ne zo marumbu.
1 Faltava somente um dia para a Festa da Páscoa . Jesus sabia que tinha chegado a hora de deixar este mundo e ir para o Pai. Ele sempre havia amado os seus que estavam neste mundo e os amou até o fim.
2 Kari ŋga indue lala pararai lâ, aku Yesu tavanzi ne pâri-tamâta nde sika kâpwa sisaŋona. Andeta Sadana muŋgani isowe Judas ilo kalo tu ma io Yesu lâ kinzi kazâŋa tamâta mbaunzi ilo. (Judas nde Saimon Iskariot natu.)
2 Jesus e os seus discípulos estavam jantando. O Diabo já havia posto na cabeça de Judas, filho de Simão Iscariotes, a ideia de trair Jesus.
3 Yesu isama tu i Tama walo kaika ilua i lâ, kala imo Maro Ŋalae. Aku mine nâ, isama tu Maro Kindeni muŋga isupwa i imâ, aku zo laiti ŋana i ma itaulo pa Maro Kindeni kilo.
3 Jesus sabia que o Pai lhe tinha dado todo o poder. E sabia também que tinha vindo de Deus e ia para Deus.
4 Mine kala Yesu ipile kâpwa ikeno peke kulu, aku imandi. Ŋineŋga ikai ne pasawaŋa luandondo piti lâ tini, aku ikai lalava mota toŋge ku ipu lâ kambwaŋe.
4 Então se levantou, tirou a sua capa , pegou uma toalha e amarrou na cintura.
5 Ŋineŋga ipaliŋi lââ lâ kondo toŋge ilo, aku ikai wurâta ŋana ipua kinzi pâri-tamâta taitu-taitu kenzi kâ. Aku ipu lââ piti lâ lalava mota ŋinde muŋga ipu lâ tamwata kambwaŋe.
5 Em seguida pôs água numa bacia e começou a lavar os pés dos discípulos e a enxugá-los com a toalha.
6 Iveta mine imâ lee, ŋineŋga imâ ipâŋga pa Saimon Petero. Aku Petero nde ikasoŋa tu, “Maro Ŋalae, tiambo noko kupâŋga wurâta tamâta kaa nâ kala kutu kupua naŋa keŋgu, a?”
6 Quando chegou perto de Simão Pedro, este lhe perguntou: — Vai lavar os meus pés, Senhor?
7 Ande Yesu itu lâ kawa tu, “Noko kuzizâla ŋana naneŋgu vetâŋa ŋine kilala. Andeta muli ŋga noko ma kusama kilala pwataki.”
7 Jesus respondeu:
8 Andeta Petero ipai tu, “Wa, noko ma kupua keŋgu tia ku tia ndo kanaŋo!” Ande Yesu iporo taulo tu, “Ambo naŋa ma apua noko kie tia, ande noko ma pwura tu kumo taitu kuku naŋa, ande tia.”
8 — O senhor nunca lavará os meus pés! — disse Pedro.
9 Saimon Petero iloŋo ŋgua ŋine, ŋineŋga ipai Yesu tu, “Maro Ŋalae, ambo mine, ande noko ma kupua keŋgu nâ tia. Noko ma kupua mbauŋgu wa kuluŋgu wa tona.”
9 — Então, Senhor, não lave somente os meus pés; lave também as minhas mãos e a minha cabeça! — pediu Simão Pedro.
10 Andeta Yesu isia ŋgua papa tu, “Ambo tamâta toŋge ilili lâ, ande muso keno i tini tia. Mine kala, ambo ipua kie nâ, ande i ma imo tini mbâra-mbâra. Aŋga miki nde kamo mbâra-mbâra lâ. Ambo taitu tamâta toŋge lâ miki ŋginimi nde imo mbâra-mbâra tia.”
10 Aí Jesus disse:
11 Yesu isama tu Judas ma muli io i lâ kinzi kazâŋa tamâta mbaunzi ilo. Mine kala iporo tu, “Tamâta toŋge lâ miki ŋginimi nde imo mbâra-mbâra tia”.
11 Jesus sabia quem era o traidor. Foi por isso que disse: “Todos menos um.”
12 Yesu ipua kenzi marumbu lâ, ŋineŋga ipasawa tamwata ne pasawaŋa luandondo lâ tini kilo, aku isaŋona peke tini laiti kilo. Ŋineŋga ikasoŋanzi tu, “Kala ŋine naŋa aveta mâsi toŋge pami lâ. Tiambo miki kasama mâsi ŋinde kilala, tiya?
12 Depois de lavar os pés dos seus discípulos, Jesus vestiu de novo a capa, sentou-se outra vez à mesa e perguntou:
13 Miki uru kasarawa naŋa tu ‘Pananâŋa’ wa ‘Maro Ŋalae’ wa, aku ŋinde ara, ŋana tu naŋa amo nemi pananâŋa wa Maro Ŋalae wa.
13 Vocês me chamam de “Mestre” e de “Senhor” e têm razão, pois eu sou mesmo.
14 Mao nâ, naŋa nde miki nemi Maro Ŋalae wa nemi pananâŋa wa, andeta kala ŋine naŋa apatawa tiniŋgu ku apua kemi lâ. Mine nde ara ŋana miki kala ma kaveta vetâŋa mineni nâ, aku kapatawa tinimi ku kaveta vetâŋa kie taituni panzi tinimi pinde.
14 Se eu, o Senhor e o Mestre, lavei os pés de vocês, então vocês devem lavar os pés uns dos outros.
15 Naŋa atula vetâŋa pwataki pami lâ, ŋana miki ma kamora ku kalâ kaveta vetâŋani ndaina panzi tinimi pinde.
15 Pois eu dei o exemplo para que vocês façam o que eu fiz.
16 Naŋa aporo ŋgua mao nâ pami; wurâta tamâta ikura tu ipâŋga mbwananâŋa pa i ne tamâta ŋalae, ande tia. Aku mine nâ, ambo tamâta ŋalae toŋge isupwa tamâta toŋge tu ikai i kawa ku ilâ iporo panzi tamâta pinde, ande kuleŋa tamâta ŋinde ŋa ŋandai ipole tamâta ŋalae ŋinde ŋa.
16 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: o empregado não é mais importante do que o patrão, e o mensageiro não é mais importante do que aquele que o enviou.
17 Kala ŋine ŋga miki kasama mâsi kala naŋa muŋga aveta ŋinde kilala pwataki lâ. Ambo miki ma kapaveta sondo kuku mâsi ŋine, ande miki ma kandeka nâ.
17 Já que vocês conhecem esta verdade, serão felizes se a praticarem.
18 Andeta naŋa ŋandai aporo ŋana miki rârâni taitu-taitu ŋga. Naŋa muŋga apatea miki, aku asama kilalami sondo ndo. Aku naŋa asama tu ŋgua toŋge Maro Kindeni muŋga io lâ timbunda Daviti kawa, ande ma ipâŋga kanaŋo. Ŋgua ŋinde ikeno mine: ‘Aku niŋgu-nambwe sondo, inani muŋga imo ilo taitu kuku naŋa ku ika kuna, ande i kala ikai kazâŋa pa naŋa mine nâ’.
18 — Não estou falando de vocês todos; eu conheço aqueles que escolhi. Pois tem de se cumprir o que as
19 Vetâŋa ŋine ipâŋga tia yo, andeta kala ŋine naŋa aporo atula pwataki pami kaloŋo lâ. Mine nde muli, lâ zo ŋana vetâŋa ŋine ma ipâŋga kâ, ŋineŋga miki ma kalomi tawana tu ‘Naŋani Warakâŋgu Kala Ŋine’.
19 Digo isso a vocês agora, antes que aconteça, para que, quando acontecer, vocês creiam que “
20 Naŋa aporo ŋgua mao nâ pami; naŋa uru asupwanzi tamâta pinde silâ, aku tamâta ea ilo ara panzi tamâta ŋinde, ande i ilo ara mine nâ pa naŋa tona. Aku tamâta ea ilo ara pa naŋa, ande i ilo ara mine nâ pa Maro Kindeni tona, ina isupwana kala amâ.”
20 Eu afirmo a vocês que isto é verdade: quem receber aquele que eu enviar estará também me recebendo; e quem me recebe recebe aquele que me enviou.
21 Yesu iporo ŋgua ŋine marumbu lâ, ŋineŋga i ilo malia ndo. Mine kala iporo pwataki mine tu, “Naŋa aporo ŋgua mao nâ pami; miki nawalami toŋge ma io naŋa lâ kinzi kazâŋa tamâta mbaunzi ilo.”
21 Depois de dizer isso, Jesus ficou muito aflito e declarou abertamente aos discípulos:
22 Iporo mine lâ, ŋineŋga kinzi pâri-tamâta taitu-taitu matanzi sipalea warakanzi. Kinzi nde sizizâla ndo tu iporo ŋana ea.
22 Então eles olharam uns para os outros, sem saber de quem ele estava falando.
23 Aŋga pâri-tamâta toŋge nde isaŋona Yesu tini laiti. Ina kala tamâtani ndaina Yesu ilo ndo keno papa.
23 Ao lado de Jesus estava sentado um deles, a quem Jesus amava.
24 Mine kala Saimon Petero isuka nao papa pâri-tamâta ŋinde, aku ipai tu, “Noko pwasoŋa i tu iporo ŋana ea.”
24 Simão Pedro fez um sinal para ele e disse: — Pergunte de quem o Mestre está falando.
25 Ŋineŋga pâri-tamâta ŋinde iparuse ilâ Yesu tini laiti ku ikasoŋa tu, “Maro Ŋalae, noko kuporo ŋana ea.”
25 Então aquele discípulo chegou mais perto de Jesus e perguntou: — Senhor, quem é ele?
26 Ande Yesu iporo taulo tu, “Naŋa ma akai puroŋa pinde apatuku ndue suu ilo ku alua tamâta toŋge ika. Inani nde tamâta ndaina kala aporo ŋana.” Ŋineŋga ikai puroŋa katiŋe ipatuku ndue suu ilo aku ilua Judas, i Saimon Iskariot natu.
26 — É aquele a quem vou dar um pedaço de pão passado no molho! — respondeu Jesus. Em seguida pegou um pedaço de pão, passou no molho e deu a Judas, filho de Simão Iscariotes.
27 Judas nde ikai puroŋa lâ, ŋineŋga walele nâ Sadana ilâ i ilo. Aku Yesu ipai Judas tu, “Vetâŋa kala noko kutu kuveta, ande kuveta walele nâ”.
27 E assim que Judas recebeu o pão, Satanás entrou nele. Então Jesus disse a Judas:
28 Kinzi tamâta rârâni sisaŋona peke tini ŋinde nde siloŋo Yesu iporo ŋgua mine pa Judas, andeta sisama ŋgua ŋinde kilala tia.
28 Nenhum dos que estavam à mesa entendeu por que Jesus disse isso.
29 Ŋana tu Judas uru ikai wurâta ŋana ikatona mbumbu panzi pâri-tamâta kâ. Mine kala kinzi pâri-tamâta pinde ilonzi tu Yesu isupwa Judas tu ilâ iko kâpwa pinde ŋana kumbwa ŋalae ne kâŋa-nuŋa tâku ilâ ŋana kelekele ilanzi sugorai tamâta tâ.
29 Como era Judas que tomava conta da bolsa do dinheiro, alguns pensaram que Jesus tinha mandado que ele comprasse alguma coisa para a festa ou desse alguma ajuda aos pobres.
30 Judas nde ikai puroŋa katiŋe ŋinde lâ, ŋineŋga walele nâ imandi ku iyâti ilâ. Ande mbo lâ.
30 Judas recebeu o pão e saiu logo. E era noite.
31 Judas iyâti ilâ lâ, ŋineŋga Yesu iporo tu, “Kala ŋine zo laiti lâ ŋana naŋa Tamâta Natu ŋâŋgu ma ipâŋga ŋalae. Aku naŋa kala ma aveta Maro Kindeni ŋa ipâŋga ŋalae mine nâ.
31 Quando Judas saiu, Jesus disse:
32 Ambo naŋa aveta Maro Kindeni ŋa ipâŋga ŋalae, ande Maro Kindeni tamwata ma walele nâ iveta naŋa Tamâta Natu ŋâŋgu ipâŋga ŋalae mine nâ.
32 E, se por meio dele a natureza gloriosa de Deus for revelada, então Deus revelará em si mesmo a natureza divina do Filho do Homem. E Deus fará isso agora mesmo.
33 Niŋgu-nambwe wukale, miki katogo naŋa natuŋgu mine. Andeta zo mbwana-mbwana nâ, ŋineŋga naŋa ma amo kumi kilo tia, aku miki ma karoto ŋanana. Naŋa muŋga aporo ŋgua toŋge panzi Juda tamâta ŋalaŋala, kala ŋine aporo ŋguani ndaina kilo pa miki. Miki kakura tu kalâ pa nia naŋa ma amo ŋinde, ande tia.
33 Meus filhos, não vou ficar com vocês por muito tempo. Vocês vão me procurar, mas eu digo agora o que já disse aos líderes judeus: vocês não podem ir para onde eu vou.
34 Kala ŋine naŋa atu ŋgua tukuŋa wasaseki pa miki mine: Miki taitu-taitu ma tinimi mwasa nâ panzi tinimi pinde. Naŋa uru tiniŋgu mwasa nâ pa miki, aku iloŋgu tu miki taitu-taitu kala ma kaveta vetâŋa kie taituni mine nâ, ku ma tinimi mwasa nâ panzi tinimi pinde.
34 Eu lhes dou este novo mandamento: amem uns aos outros. Assim como eu os amei, amem também uns aos outros.
35 Ambo miki taitu-taitu ma tinimi mwasa ndo panzi tinimi pinde, ande vetâŋa ŋinde ma itula pwataki panzi tamâta rârâni tu miki nde kapono muli pa naŋa marumbu lâ.”
35 Se tiverem amor uns pelos outros, todos saberão que vocês são meus discípulos.
36 Ŋineŋga Saimon Petero ikasoŋa Yesu mine tu, “Maro Ŋalae, noko ma kulâ mana.” Yesu nde itu lâ kawa tu, “Nia kala naŋa ma alâ ŋinde, ande noko pwura tu pwoka muliŋgu kumâ, ande tia. Mambo muli, ŋineŋga noko ma pwoka muliŋgu kumâ.”
36 Simão Pedro perguntou a Jesus: — Senhor, para onde é que o senhor vai? Jesus respondeu:
37 Andeta Petero ikasoŋa kilo tu, “Maro Ŋalae, mana mana ŋga naŋa akura tia ŋana ayoka noko muli alâ nia ŋinde, a? Naŋa apaveta sondo lâ ŋana apayaula warakâŋgu neŋgu via ku amâte ŋana avila noko!”
37 Pedro tornou a perguntar: — Senhor, por que eu não posso segui-lo agora? Eu estou pronto para morrer pelo senhor!
38 Andeta Yesu ipai tu, “Noko kuporo tu ma kupayaula tamwata ne via ku kumâte ŋana kuvila naŋa, a? Naŋa aporo ŋgua mao nâ pano; tatareko ma ita isuŋa kawa tia yo, ande noko ma kuporo kupatimoa naŋa mbwani ŋato mine tu noko kusama naŋa tia.”
38 — Está mesmo? — perguntou Jesus. — Pois eu afirmo a você que isto é verdade: antes que o galo cante, você dirá três vezes que não me conhece.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.