Atos 27

MARO KINDENI KAWA ŊGUA (XSI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Kinzi koipu sipa ŋgua lâ tu maka ma kakai wâŋga toŋge kalâ pa Itali tâno kâ. Mine kala sikai Paulo, tavanzi tamâta pinde uru simo luma sakamao ilo, aku sionzi silâ zugu tamâta nenzi koipu toŋge mbau ilo, i ŋa mine Julius. Julius uru iveta wurâta pa Koipu Ŋalae Kaisara tamwata.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Ŋineŋga maka kakâki Adramitium lawea nenzi wâŋga toŋge kulu. Wâŋga ŋinde nde iluku lâ ŋana ikâwa ilâ ikura mâta mâta lee ma ipâŋga Esia tâno. Ŋineŋga kapile mâta ŋinde ku kakâwa kalâ. Aku Aristarkus, i Tesalonaika lawea warika lâ Masedonia tâno, ande iyoka kuma kalâ.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Maka kalâ lee, aku mbwale kilo, ŋineŋga kalâ katoa Saidon lawea. Aku Julius iveta kie ara pa Paulo, kala isâu tu Paulo ma ilâ imoranzi ninambwe pinde simo ŋinde, ŋana ma sisuka i ŋana kâpwa wa kelekele pinde wa.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Kamo lee, ŋineŋga kapile Saidon ku kakâwa kalâ. Andeta lawea iyoka kaika itiŋgi maka. Mine kala wâŋga ikâwa ilâ pa Saiprus sia muli.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Ŋineŋga kakâwa sondo nâ kalâ pa Silisia tâno wa Pamfilia tâno wa. Aku kalâ lee katoa Maira lawea, lâ Lisia tâno.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Aku lâ lawea ŋinde, zugu tamâta nenzi koipu imora Aleksandria lawea nenzi wâŋga toŋge iluku ŋana ilâ pa Itali tâno kâ. Mine kala ikaima kakâki wâŋga ŋinde kulu.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ŋineŋga kapile Maira lawea, aku wâŋga ikâwa mwasa mwasa ikura lâ zo rârâ ilâ. Maka kakâwa kakundua lawea lee ku kalâ kapâŋga Nidus lawea tini laiti. Andeta lawea ipono naoma, kala kakura ŋana kakâwa sondo kâ, ande tia. Tia ku kakâwa kalâ pa Krit sia muli, lâ Salmone lawea tini laiti.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Wâŋga ŋinde ne wurâta tamâta simakâsa nâ, aku kakâwa kakapi Krit sâwa sâwa kalâ. Ŋineŋga kalâ katoa mâta toŋge ikeno Lasea lawea tini laiti. Mâta ŋinde ŋa mine tu “Mâta Ara”.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Maka kamo lee zo luandondo ilâ lâ, aku Juda nenzi kumbwa ŋana sindi kaika ŋana kâpwa kâ nde marumbu lâ. Mine kala kasama tu lawea ŋalae ne zo nde imâ ipâŋga laiti lâ, aku kâla-lawea ŋalae ma iyaula tâi. Mine nde Paulo ipainzi tamâta ŋalaŋala tu,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Miki tamâta ŋai, naneŋgu morâŋa mine; ambo kinda ma toka talâ lâ zo ŋine, ande ma tasânda malia kulu, aku wâŋga tava ne kelekele ma sipayaula. Aku kinda kala ma tapayaula warakânda mine nâ.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Andeta zugu tamâta ne koipu ipono muli pa Paulo ne ŋgua, ande tia. Ipono muli pa wâŋga warika kuku wâŋga ne poe tamâta ŋinde rua nenzi ŋgua.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Mâta maka kamo ŋinde nde ara koŋa tia. Ambo tu kâla-lawea ma ipâŋga, ande wâŋga ma ikura tu ipâti lâ mâta ŋinde, ande tia. Mine kala wâŋga ne wurâta tamâta rârâ nde sisâu tu ma kapile mâta ŋinde ku kalâ. Kinzi situ ma kalâ katoa Finiks lawea, ŋineŋga ma kao tinima ŋana zo ara kâ lâ ŋinde. Finiks nde lawea toŋge ikeno pa sâwa lâ Krit sia, aku nenzi mâta ara ŋana ma kamuna ŋana kâla-lawea kâ.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Ŋineŋga zo toŋge, mbwera imâ ilaŋenzi iyoka sulu nâ. Aku ilonzi patea tu maka ma kakâwa ara nâ kalâ katoa mâta muŋga siporo ŋana ŋinde. Mine kala sitapa wâŋga ne mira kâki ku kakâwa kakapi Krit sâwa nâ kalâ.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Andeta malawa tia nâ, ŋineŋga lawea kaika toŋge ipâŋga, i ŋa tu Wâra, iyoka pa Krit sia indue imâ.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Lawea nde itiŋgi wâŋga kaika lâ, ikura ŋana wâŋga ma ikâwa sondo kâ, ande tia. Mine kala maka kasakoko.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Kasakoko kalâ papa sia mota toŋge muli, i ŋa mine Kauda sia. Aku kaveta wurâta ŋalae ŋana kasine wâŋga ne boti kaika kâ.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Kinzi wurâta tamâta sitapa boti kâki wâŋga kulu, aku raveŋa nâ sipa kaika lâ wâŋga tini. Siruru tu wâŋga ma ikâwa ilâ iloko lâ Afrika tâno nenzi kumbu. Mine kala sikai loa piti, aku maka kasakoko nâ kalâ.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Kâla-lawea nde itiŋgi maka kaika kayâti kataulo. Mine nde wurita kilo, ŋineŋga sikai kelekele malia pinde ikeno wâŋga kulu ku sitambira indue tâi ilo.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Kari ŋato ilâ lâ, ŋineŋga kinzi wurâta tamâta warakanzi mbaunzi sikai wâŋga tini saŋgara ku sitambira indue tâi ilo.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Maka kasakoko mine kalâ lee zo luandondo ilâ lâ, aku kamora kari wa pitu wa, ande tia. Lawea iyoka ŋalae itiŋgi maka kayâti kataulo nâ. Mine kala iloma patea tu ma kakura ŋana katoa mâta toŋge, ande tia; ma kapayaulani nâ.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Wâŋga ne wurâta tamâta nde sika kâpwa toŋge tia lee ikura zo luandondo. Mine kala Paulo imandi naonzi ku ipainzi tu, “Miki tamâta ŋai, ambo muŋga miki kapono muli pa naneŋgu ŋgua, aku kinda tapile Krit tia, ande miki ma kakura ŋana kasânda malia mine kulu, ande tia. Aku wâŋga ne kelekele ma ikeno ara nâ. Andeta tia.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Taitu kala ŋine naŋa atu apu tini kaika pa ilomi kalomi, kala apaimi tu miki ilomi ndeka nâ! Tamâta toŋge lâ ŋgininda ma ipayaula ku nao tia lâ, ande tia. Wâŋga nâ ma ipayaula.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Naŋa nde Maro Kindeni ne tamâta, kala uru apanea i ku aveta wurâta papa. Aku nola mbo, ande i io ne aŋelo toŋge imâ imandi tiniŋgu laiti.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Aku aŋelo ipai naŋa tu, ‘Paulo, kururu ndimo. Maro Kindeni ipatea tu noko ma kulâ kumandi Koipu Ŋalae Kaisara nao. Aku Maro Kindeni ipaloŋo pa noko ne noŋa lâ, kala tamâta rârâni simo wâŋga ŋine kulu kuku noko ma simo ara. Kinzi ma sipayaula tia.’
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Mine kala apaimi tu miki ma karuru ndimo. Naŋa kaloŋgu tawana tu Maro Kindeni ma iveta vetâŋa rârâni ikura muŋga itula pana mine.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Ambo taitu kinda ma takâwa lee talâ taloko lâ sia toŋge.” Paulo iporo ŋgua mine.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Sânda rua ilâ lâ ŋga, aku maka kasakoko lee kalâ kapâŋga Mediterenian tâi ŋgini. Aku mbo ŋgini-ŋgini tamwata, ŋineŋga wurâta tamâta sisama tu wâŋga ŋga ilâ ipâŋga sia toŋge tini laiti lâ.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Kinzi siloe wâlo ndue ŋana sisama nia kâ, aku mira ikeno laiti, ikura tamâta taitu (20). Aku katoa mwasa kilo, ŋineŋga siloe wâlo ndue kilo, aku ikura saŋao kanaŋo lima.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Kinzi siruru pâta tu ambo ma kakâwa kalâ, ande ma kaloko lâ mira kulu. Mine kala sitambira wâŋga ne mira ŋapa indue tâi ilo pa wâŋga muli. Ŋineŋga sikai noŋa tu ma mbwale pwataki walele nâ.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Wâŋga ne wurâta tamâta nde ilonzi tu siroto nzâla ŋana sipile wâŋga sitoa kâ. Mine kala sitiu boti indue tâi ilo, aku silaŋe maka tu ma sisia wâŋga ne mira pinde ndue tâi ilo pa wâŋga nao.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Andeta Paulo ipainzi zugu tamâta sitava nenzi koipu mine tu, “Ambo tamâta ndai ma sipile wâŋga silâ, ande miki ma kapayaula ku naomi tia lâ.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Mine kala kinzi zugu tamâta sitoto boti ne wâlo, aku boti imbe indue tâi ilo.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Aku laiti ŋana mbwale-mbwale kâ, ŋineŋga Paulo iporo ŋgua panzi tamâta rârâni simo wâŋga kulu. Paulo ilo tu ma iveta ilonzi ara ŋana sika kâpwa kâ. Mine nde ipainzi tu, “Opopo, kalo-lokoni nde ikaimi kaika lâ ikura zo luandondo, kala miki kaka kâpwa toŋge tia. Mao nâ, kapwami loka nâ ikura sânda rua lâ.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Mine kala ano kaika pami tu ŋine nâ miki ma kaka kâpwa pinde ŋana isukami kâ. Kaloŋo ŋga; miki ma kapayaula tia. Miki rârâni ma kamo naomi rege nâ.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Paulo iporo mine lâ, ŋineŋga mbau ilâ ikai puroŋa pinde lâ naonzi. I kawa ndaŋge pa Maro Ŋalae lâ, ŋineŋga ipwataki puroŋa ku ika.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Ŋineŋga tamâta rârâni ilonzi ara mwasa, kala kinzi warakanzi sika kâpwa pinde tona.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Maka tamâta rârâni kamo wâŋga ŋinde kulu kambwaŋema ikura 276.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kinzi sika kuranzi lâ, ŋineŋga sitambira kâpwa indue tâi ilo, ŋana ma wâŋga malalâka kâ.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Kari nde ikâki lâ, aku wâŋga ne wurâta tamâta simora nia lâ. Andeta sisama tâno ŋinde kilala tia. Matanzi ilâ simora mâta toŋge, aku ilonzi patea tu wâŋga ikura ŋana ilâ itoa sâwa ŋinde.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Mine kala sitoto wâŋga ne mira raveŋa ututu, aku sipile ikeno tâi ilo. Ŋineŋga sipalalana raveŋa pinde piti lâ wâŋga ne poe tini, aku sipa loa sitapa kâki. Kinzi situ ma sikai lawea ŋana ma wâŋga ikâwa ilâ itoa pa tina tini kâ.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Andeta wâŋga ilâ ikâki kumbu kaika toŋge, aku iloko nâ ikeno. Wâŋga nao nde iloko kaika lâ ikeno kumbuni, aku kâla isapu wâŋga muli lee ipu pwapwataki lâ.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Ŋineŋga zugu tamâta ilonzi patea tu ma sipunzi tamâta ŋinde muŋga simo luma sakamao ilo simâte. Tia ma sirea sitoa tina tini ma sikâwa pwapwataki silâ.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Andeta zugu tamâta nenzi koipu ilo tu ma ivila Paulo. Mine kala itu kaika panzi ne zugu tamâta ŋinde. Ŋineŋga iporo panzi tamâta pinde, kinzi ŋinde sikura ŋana sirea kâ, aku ipainzi tu, “Miki kasoŋga karea katoa tina tini muŋga ŋga”.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Aŋga kinzi tamâta pinde sikura ŋana sirea tia, ande koipu ipainzi tu, “Miki kakai palaŋa wa wâŋga ne pinde-pinde muŋga ipwa pwapwataki ŋinde, aku karana katoa tina tini.” Kinzi siveta mine nâ, aku rârâni naonzi rege nâ silâ lee sipâŋga tina tini marumbu lâ.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.