Romanos 9
DBƐƐDƐ DEE‑ (WOB) vs NTLH
1 Dɛ 'ma jia 'tmʋa' a, ɛ nɩɛ tɔ' ‑tɩ 'a ‑cɛ" 'kpa ‑o. ‑Bo 'ɩn 'tmʋ sɩ ɛ, Klisɩ 'je kan' 'mɛ. Kea 'a ‑Suu ‑ɛɛ poa 'ma tɔ' ‑je o ɛ, ‑mɛɛ" 'nyɩɛ "kpei‑ 'de 'ʋn ‑pee ‑ke.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 'Ɩn "kaeɛ "jrii ‑cɛɛn'‑ 'de 'ʋn pɛe o 'ma 'mɩ a sin' 'de 'ʋn 'di jeejee.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 'De 'ma pɛe 'a "weea' 'ʋn ɛ, 'ɩn 'je nʋ : ‑bo Kea 'a 'daɩn kpʋn 'ʋn ‑wɛe 'ɩn ke Klisɩ 'je i ‑seea' 'de 'ma de 'di Suifʋ‑wi" 'e 'pʋʋa' 'je ɛ, ɛ "paa'.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Ʋʋpʋ ‑nɩ Israɛ Kea 'daa‑ ɛɛ' "nynuu‑, ʋʋpʋ ‑pee ɛ ‑sa ɛɛ' ‑cɛ" 'kwla. Ʋʋpʋ ɛ "nyɩ 'nynɩ 'wlʋa' Ʋʋpʋ ‑ke ɛ ‑tu" 'e dbɛɛdɛ. Ʋʋpʋ ɛ "nyɩ kɛ', ‑wɛe ɛ tɔɔ ʋʋpʋ ɛɛ' "juɔi ‑gbɛɛ' ka, ʋʋpʋ ‑pee ɛ cɛn wlu ‑tie".
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Ʋʋpʋ ɛ "nyɩ 'mɛa' klae", 'de ʋʋpʋ 'a "ji 'di 'demɔ Klisɩ 'wlʋʋ‑ ka nyiɔ ɔ 'wlʋa. Ɔmɔ ‑nɩ 'o dɩ ‑wee' "klein "jru kpɔ', ɔ nɩɛ Kea ‑o, ɔɔ' 'nynɩ "bɛi mamaʋ 'sʋ. 'Kamɔ ɛ 'je nɩ‑.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Dɛ 'ɩn 'tmʋa 'ɩn se 'na dɩ ‑ɩa wlu Kea cɛan ‑tie" ɩ 'wla "niɔ‑, "ɩɩn‑, 'ɩn se kan' 'da. Dɩ ‑ɩa wlu Kea cɛan ‑tie" ɛ, ɩ nyni 'o 'ɛ. 'Kaa nyʋ "klein ‑wlʋa 'e Israɛ 'a "ji 'di ʋʋ ‑wee' se kan' Israɛ 'a "nynuu nɩ‑.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 'De nyʋ ‑ʋʋ ‑wlʋa 'e Ablaam 'a "ji 'di ɛ, ʋʋ ‑wee' se kan' ɔɔ' "nynuu‑ ‑cɔʋn' nɩ‑, 'kaa Kea wlu' 'de Ablaam ‑pee ɛ 'naa :
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Ɛ 'de mɛ ‑nɩ "nynuu‑ ‑wlʋa 'de nyiɔ 'ɔ ‑cɛ" 'ɛ ‑kwlʋtɩ 'ʋn ɛ, ʋʋ se Kea 'a "nynuu‑ nɩ‑, 'kaa "nynuu‑ ‑ʋʋa 'wlʋa 'a wlu Kea cɛan ‑tie" ʋʋpʋ Kea 'daa‑ Ablaam 'a "ji ‑cɛɛn'‑.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Wlu Kea cɛan ‑tie" 'de Ablaam ‑pee ɛ ka, ɛ 'naa :
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 'De ɛ se ʋa' 'sʋ ‑pee mɔ Kea cɛn wlu ‑tie" kan' nɩ‑. Rebeka ke ‑a 'mɩa Isaakɩ 'wɔan ʋʋa' "nynunmai ‑nɩa 'sɔɔn 'wlʋ‑tɩ ɛ, 'kamɔ ɛ 'da ‑ke.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Wlu ‑crɩɩa' 'de Kea 'a 'sbɛ 'di, ɛ 'da kan' 'mɛ, ɛ 'naa :
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 ‑Bo ɛ nɩ kan' ‑mɔ 'ee, ‑mɛ ‑a ‑je nʋ : Kea se "isrɛ ɛ ? "Ɩɩn‑, ‑a se ɛ 'bɛɛ‑ ‑a ‑je kan' 'da,
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 dɛ‑nʋɛ' ɛ wlu' 'de Moisɩ ‑pee, ɛ 'naa : Nyɔ 'ɩn nɩa "i 'ɩn 'jea 'saaʋn "jrii nʋ ɛ, ɔmɔ 'ɩn nʋ 'saaʋn "jrii. Nyɔ ‑ɔɔ wɛe 'ɩn nɩa "i 'ɩn 'jea 'je ɛ, ɔmɔ ‑ɔɔ wɛe 'ɩn 'je.
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 ‑Bo ɛ nɩ kan' ‑mɔ 'ja a, ‑mɛ ɛ se nyiɔ 'ɔ 'tʋn nʋdɩ ke ɔɔ' ‑ple' ‑mu' 'nɔ, ‑ple' ‑mu' 'nɔ mɛ ‑je ɛ nʋ ‑wɛe Kea 'je ɔ 'e nyʋ "klu ‑sa nɩ‑, 'kaa Kea 'a nyʋ 'a wɛe 'jeea' mɛ ‑nʋɛ' ‑wɛe ɛɛ nʋ nyʋ 'saaʋn "jrii.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Wlu Kea 'tmʋa 'de Faraɔn ‑pee, ɛ 'naa : Faraɔn, 'ɩn nʋ ‑ʋn 'blʋajei 'ʋn 'ɛ, ‑wɛe dɛ 'ma mua nʋa' 'de ‑ma 'blʋa‑ 'di ɛ, ɛ 'je 'ma "ikmaa' to 'bo ‑ʋn "kpei ‑wɛe 'blʋa‑ ‑wee' "klein 'je 'ma 'nynɩ juo‑.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Dɛ ‑a ‑jea 'mii 'wɔn 'bo ‑mɛɛ' wlu tu "kpei ɛ, ɛmɛ ‑nɩ nyɔ Kea nɩa "i ɛ 'jea 'saaʋn "jrii nʋ ɛ, ɔmɔ ɛ nʋ 'saaʋn "jrii. 'De nyɔ ‑ɔɔ pɛe Kea nɩa "i ɛ 'jea "i "ikmuu ɛ, ɔmɔ ‑ɔɔ pɛe ɛ "ikmuu "i.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Nyɔ 'bɛɛ‑ ɔ 'je 'mii ‑tee' ka ɔ 'je nʋ : ‑Bo ɛ nɩ kan' ‑mɔ 'ee, ‑mɛ dɛɛ ‑tɩ Kea a ‑cɛ' nyiɔ "bli ɛ‑ ? Nyiɔ se ɛ 'bɛɛ‑ ɔ 'je ɛɛ' ‑kwlʋtɩ o ‑fɔn'.
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 'Oo nyiɔ, ‑ma 'nynɩ wɛ‑, ‑wɛe ‑ɔ ‑je Kea 'a wlu ‑tɩ' ‑kɔ woi ‑te ɛ‑ ? Dɛ nyɔ ma se wlu due' 'de nyɔ ‑ɔ nʋ ɛ ‑pee, ɛ se 'na : Dɛɛ‑tɩ ‑ɩn nʋ 'ʋn kan' ‑mɔ ɛ‑ ?
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Dɩ mai mɔ ‑se' ‑mɛɛ' jei nɩɩ‑ ? Dɛ ɔmɔ nɩa "i mɛ ɔ se mɛ "jrii nʋ ? ‑Bo ɔ nɩɛ "i, ɔ 'bɛɛ‑ ɔ 'je mɛkpo 'ʋn "duo‑ ‑wɛe ɔ 'e jae jrɛ' ma, 'de ‑mɛ 'e dɩ 'dɔe 'di poa 'a ‑tea' ‑te. 'De ‑bo ɔ nɩɛ "i ɛ, ɔ 'bɛɛ‑ ɔ 'e ɛɛ' mɛkpo tu 'ʋn "duo‑ ‑wɛe ɔ 'e maʋn' "ka jrɛ' ma, ‑wɛe ‑mɛ 'e sii" 'kwla poa' 'a ‑tea' ‑te.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 'Kamɔ ɛ nɩ ‑ke 'de Kea 'a ‑tɩ' 'ʋn. Ɛmɛ ‑nɩ nyiɔ 'ɔ jei. ‑Bo ɛ nɩɛ "i ɛ 'je ɛɛ' 'cɛn ke ɛɛ' "ikmaa' to 'de nyʋ jrʋ' ‑pee ɛ, ɛ 'bɛɛ‑ ɛ 'je ɛ nʋ. 'De nyʋ ‑ʋʋ ‑tea ɛɛ' 'cɛn 'ɛ ‑tea', ‑wɛe ‑ʋʋa mua i sɔan' a, ‑bo ɛ nɩɛ "i ɛ 'je pɛe "wɔin 'bɛɛ‑ 'de ʋʋpʋ 'a ‑tɩ' 'ʋn ɛ, ɛ 'bɛɛ‑ ɛ 'je ɛ nʋ. Nyɔ se ɛ ‑tɩ' "bli kpa i.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 'De ‑bo ɛ nɩɛ "i ɛ 'je ɛɛ' kɛɛma' dɛ 'kwla ‑sa 'de nyʋ jrʋ' ‑pee ɛ, ‑wɛe ɛ 'je ʋʋpʋ 'a wɛe 'je ɛ, ɛ 'bɛɛ‑ ɛ 'je ɛ nʋ. Ʋʋa' nyʋ tu ɛ, ɛ ‑teeɛ ‑wi" ‑mʋ kpɔi" sese ‑wɛe ɛ 'je ʋʋpʋ 'saaʋn "jrii nʋ.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Ɛ 'da ‑aʋn ‑ɛ ‑ke ‑wɛe ‑a ‑je ɛɛ' 'cɛ nɩ‑. Ɛ se 'e Suifʋ‑wi" 'a 'sʋ "klu mɔ ɛ 'daa‑ nyʋ nɩ‑, 'kaa ɛ 'da nyʋ sea' Suifʋ nɩ 'mɛ ‑ke.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 'De ɛɛ' ‑tɩ' 'ʋn wlu ɛ 'crɩɩa' 'de Kea 'a wlu' kwajaai Ose 'a 'sbɛ 'di, 'na‑ :
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 ‑Ta ʋʋ nɩa ‑wɛe nyʋ 'na ʋʋ se Kea 'a 'cɛ nɩ ɛ, 'bomɔ ʋʋ 'je nɩ 'sʋ nyʋ 'je ʋʋpʋ 'kmʋnɩ Kea 'a "nynuu‑ 'daa‑.
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 'Kaa 'de Israɛ‑kɔʋn 'a ‑tɩ' 'ʋn Kea 'a wlu 'kwajaai Esai wlu' ɔ 'na :
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 dɛ‑nʋɛ' dɛ Tʋ"bo 'tmʋa ɛ se 'ʋn ‑kwlei, ɛ 'je nʋʋɛ 'pepe de 'blʋa‑ "kpei.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 'De dɛ Esai 'jeea nya ‑wɛe ɔ 'tmʋa, ɛ ka ɔ 'naa :
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Dɛ ‑a ‑je 'tmʋ 'bo ‑mɛ 'de 'ja a‑ ? ‑A ‑je nʋ : Nyʋ ‑sea' Suifʋ nɩ ‑wɛe ‑ʋʋ sea "isrɛa' i ‑pɔn mɔ "pɩ ɛ, ʋʋpʋ ‑kpa "isrɛʋn. Ɛ "isrɛa' ‑ɛ ‑wlʋa 'e Kea ‑kwlɩ" ‑tea' 'ʋn mɛ 'ma 'da.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 'De Israɛ‑kɔʋn‑wi" ‑mʋ ɛ, ʋʋa ‑pɔn ʋʋ 'je kɛ' wɔn 'je ‑wɛe ʋʋ 'je "isrɛʋn 'kpa 'bo Kea "juɔi, 'kaa ʋʋ nʋɛ' ‑nʋ ‑nʋ 'sʋ ʋʋ se ɛ 'kpa.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Dɛɛ ‑tɩ ʋʋ se "isrɛʋn 'kpa a‑ ? Dɛ‑nʋɛ' ʋʋ se "i nɩ ʋʋ 'je 'e Kea "jri 'dei nmɔɔ‑ 'de ɛɛ' ‑kwlɩ" ‑tea' 'ʋn, ʋʋa ‑pɔn ʋʋ 'je "isrɛʋn 'kpa 'de ʋʋa' ‑cɛ" 'kpa 'a nyiɔkpɩ 'ʋn. Ʋʋpʋ mɔ 'na 'de ʋʋa' nʋʋdɩ 'a 'sʋ 'ʋn mɔ ʋʋ 'je ɛ 'kpaa' 'de‑. Ka ʋʋa' bɩɛ nʋa ‑tiie' sʋn 'de "soukpo "jri, 'kamɔ ‑nao.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 "Soukpo ‑nɛ, ɛɛ' ‑tɩ' 'tmʋʋɛ sese 'de Kea 'a 'sbɛ 'di. Kea 'naa :
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.