Lucas 14
DBƐƐDƐ DEE‑ (WOB) vs NAA
1 'Wɩ jrɛ' o 'bo ‑kwlewɩ "kpei ɛ, Sesi muɛ 'de Fariseɛn‑wi" 'a klaa" due' o ‑gbu" 'di ‑wɛe ʋʋ 'je dɛ di. Nyʋ ‑nɩa 'o mu ɛ, ʋʋa siɛ Sesi "jriɛ‑ o.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 'Sʋ "ju due' ‑pun" wɛ‑ ɛ nʋa ji', ‑wɛe ɔ nyna i 'bo Sesi "juɔi.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 ‑Wɛe Sesi wlu 'e kɛ' wɔ‑saʋn klae" ke Fariseɛn‑wi" ‑pee ɔ 'na : Nyɔ 'beeɛ' ɔ 'je 'wɛ‑ 'bɔɔ‑ ‑kwlewɩ "kpei, ‑aee' nyɔ se ɛ 'bɛɛ‑ ?
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 'Kaa ʋʋ se 'e wlu ‑sa. 'Sʋ Sesi kpa sʋn ɔ bla "ju ‑nɔ "i, ɔ 'bɔɔ‑ ɔɔ' 'wɛ‑ 'sʋ ɔ 'na : ‑Ɩn mu ‑gbɛin".
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 ‑Wɛe ɔ wlu 'de ʋʋ ‑pee ka ɔ 'na : ‑Bo ɛ nɩ aoa' due' 'a "ju, 'de ‑bo ɛ nɩ ɔɔ' bli' ‑kpa "nibie 'di, 'bo ‑kwlewɩ "kpei 'ee, ɔ se 'o "sri i ɔ se ɛ 'e ‑sa ii ?
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 'Kaa dɛ ʋʋ 'jea 'tmʋ 'de ɛɛ' wlu tu 'a ‑tɩ' 'ʋn, ɛ se nɩ‑.
6 A isto nada puderam responder.
7 Ka nyʋ ʋʋ 'da dɛdi ‑tɩ ʋʋa ‑pɔan ‑teɩn 'dɔe 'dɔe i ɛ, ɛmɛ Sesi sie "jriɛ‑ o, 'sʋ ɔ pooɛ ‑tɩ' "i ka, ɔ 'na :
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 ‑Bo nyʋ 'da ‑ʋn dɛdi ‑tɩ 'de ba "blitii ‑kɔ' ‑sɔn ɛ, ‑ɩn ‑bo i ‑teɛ tɛin" 'bo ‑teɩn ‑nɩa 'e nya "kpei. "Ko nyɔ jrɔ' ‑nɩ dɛwɔn ‑ɔ ‑sii ‑ʋn ‑wɛe ʋʋ 'da dɛdi ‑tɩ 'de ɛ,
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 ‑wɛe "ju ‑ɔ ‑da ‑ʋn dɛdi ‑tɩ ɔ je ji, ɔ je ‑ʋn ‑jɛɛ ɔ je wlu ka 'de ‑ʋn ‑pee : ‑Ɩn sɔn 'ʋn, "ju ‑nɔ 'je i ‑te. ‑Bo ‑ma sea 'e de jii 'de ‑ɩn ‑je i ‑te ɛ, ɛɛ muɛ ‑ʋn ‑tɩn' "i 'dbaa.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 'Kaa ‑bo nyɔ 'da ‑ʋn dɛdi ‑tɩ ɛ, ‑mɛ ‑ɩn kpʋn ‑tein 'de de fɔo. ‑Wɛe ‑bo "ju ‑ɔ ‑da ‑ʋn dɛdi ‑tɩ ji ɛ, ɔ 'je wlu ka 'de ‑ʋn ‑pee : 'Ɩn ba, ‑ɩn ‑jii 'e nya 'de ‑ɩn ‑je i ‑te. ‑Bo ɛ nɩ kan' ‑mɔ ɛ, ‑mɛ ɛ 'bɛɛ ‑mii" 'de nyʋ ‑ke ‑ma dia dɛ ‑tadue "jri 'de,
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 'Kamɔ nyɔ ‑ɔɔ ‑bɛɛa' ɔɔ' ‑cɛi" ɛ, Kea a mu ɔ ja jaa', 'de nyɔ ‑ɔɔ jaa ɔɔ' ‑cɛ" ja, Kea a mu ɔ "jɛi kpaa'.
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 ‑Wɛe Sesi wlu ‑ke 'de "ju ‑ɔ ‑dɔ dɛdi ‑tɩ ‑pee ɔ 'na : ‑Bo ‑ɩn ‑da nyʋ dɛdi ‑tɩ ɛ, ‑mɛ ɛ 'bo ‑ma "dɛi‑wi" ke ‑ma 'cɛ‑wi" ke "wliiɛjeʋn ‑ʋʋ ‑ke ‑ɩn ‑kʋʋan" i nɩɛ, 'de ʋʋ je ‑ʋn dɛdi ‑tɩ 'da ‑ke.
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 'Kaa ‑bo ‑ɩn ‑je nyɔ dɛdi ‑tɩ 'da a, ‑mɛ ‑ɩn ‑da nɩɩa" nyʋ ke nɩɩaʋn ke nyʋ ‑a ‑kpaa' ‑gbɔʋn" "kpei o, nyʋ ‑ʋʋa "jri wa o.
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 ‑Bo ɛ nɩ kan' a, ‑mɛ ‑ma muɛ 'e 'mʋa‑ 'ʋn nɩa', dɛ‑nʋɛ' dɛ ‑ɩn nʋa ʋʋpʋ "jrii ɛ, ʋʋ se ɛɛ' kpan ‑sai se. ‑Sɔntɩ "isrɛnyʋ a mua "kunyɩɔ' sɔan' 'bomɔ Kea a mu ‑ʋn 'dɔe "jrii nʋa'.
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Nyʋ ‑nɩa dɛ dia' 'a due' 'wɔan wlu Sesi 'tmʋa 'sʋ ɛ, ɔ wlu' ka 'de ɔ ‑pee ɔ 'na : Nyɔ ‑ɔɔ mua dɛ dia' 'de Kea 'a kɛɛma' ‑kwlɔ 'di ɛ, ‑mɔ nʋ 'mʋa‑.
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 'Bomɔ Sesi poo ‑tɩ' "i ka 'de "ju ‑nɔ ‑pee ɔ 'na : "Ju due' mɔ ‑tu" ‑kɔ', ‑wɛe ‑ɔ ‑da nyʋ ‑tuu"‑tuu dɛdi ‑tɩ.
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Dɛ di nɔ" nynia, ɔ dboɛ ɔɔ' dbonʋi due' nyʋ ‑nʋ 'daa'. Ɔ 'na : 'Ma 'blei 'na ao ji, dɩ ‑wee' "klein ‑kwɛ‑ "i ‑wɛ‑.
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 'Kaa ʋʋ ‑wee' klein" poɛ wlu ‑tadue ʋʋ ‑teɛ ‑kɩn i ‑pɔan' ‑pʋn" due 'due. ‑Jɔ ɔ mua 'e o tɛin" ‑mɔ 'na : 'Ma 'wlʋɛ ‑kle' due' ‑tɩan', ɛɛ' ‑tɩ' kpʋn 'ʋn 'ɛ, ɛmɛ 'ma mu 'mi ipleea', 'ma bae ‑ʋn ‑ɛ, 'ɩn se jia' 'bɛɛ‑.
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 'De jrɔ' 'na : 'Ɩn ‑tɩɛn' kopo bli' ‑puue ɩmɩ 'ma mu ‑tɩɩan' ‑sɩan, 'ma bae ‑ʋn ‑ɛ, 'ɩn se 'o tɛɛn‑.
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 'De jrɔ' 'na : 'Ma 'wlʋɛ 'nynɔ pleea', ɛmɛ ‑tɩ 'ɩn se jia' 'bɛɛ‑.
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 'Bomɔ "ju ‑nɔ mu 'de ɔɔ' 'blei o de, ‑wɛe wlu "klein ʋʋ 'tmʋa 'mʋa‑, ɔ po ɩ ‑wee' 'a "kuan. 'Sʋ ɔɔ' 'blei 'kpa 'cɛn, ɔ 'na : ‑Ɩn mu "kpae' wei ke ‑kwlɔ 'ɔ ‑jeblʋɩ ‑wee' "kpei‑ ‑too"‑, nyɔ "o nyɔ ‑ma mua 'jea', ‑bo ɔ nɩ nɩɩa" nyɔ o, ‑bo ɔ klɔɔ o, ‑bo ɔɔ' "jri wa o, ‑bo ɔɔ sea 'too‑ o, ‑ɩn ‑tmʋʋ' ʋʋpʋ ʋʋ 'je ji.
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Nɔ" jrɛ' ‑sia 'o mu 'sʋ ɛ, dbonʋi ‑nɔ 'na : 'Ma 'blei, ka ‑ɩn ‑sia" 'nynɩ 'ɩn nʋ kan' ‑wɛ‑, 'kaa ‑teɩn ‑tuu" ‑sie 'o mu ke.
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 'Bomɔ "ju ‑nɔ wluu 'de ɔɔ' dbonʋi ‑pee ɔ 'na : ‑Ɩn kpa ‑jeblʋɩ, ‑ɩn ple ‑kle' wɔin, nyɔ ‑ma mua jeea', ‑ɩn ‑te' ʋʋpʋ ‑klaan" "kpei ʋʋ 'je ji 'ma ‑gbu" 'je "ji.
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 'Ma 'tmʋʋ aopʋ 'mɛ, nyʋ 'ɩn 'da tɛin" 'de ɛ, ʋʋa' due' koʋn ‑gbai' ka se 'ma diidɛ wɔn ‑tɩn' i.
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Nyʋ ‑tuu"‑tuu ke Sesi a naa bɩ' i, 'sʋ ɔ "biiɛ i 'de ʋʋpʋ o, ‑wɛe ɔ wlu ka 'de ʋʋ ‑pee ɔ 'na :
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 Nyɔ ‑jia' 'de 'ʋn o ‑bo ɔ se 'ma ‑tɩ' kma ɔ se ɔ "bo ke ɔ de ke ɔɔ' 'nynɔ ke ɔɔ' "nynuu‑ ke ɔɔ' de'dinmai ke ɔɔ' de'dinynʋkpae' ke ɔɔ' ‑cɛ" 'ɛ 'kmʋ ‑sii ɛ, ‑mɛ ɔ se 'ma klai" ju nɩa' 'bɛɛ‑.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 'De nyɔ ‑bla' 'bo 'ʋn 'de ‑wɛe ‑ɔ sea 'kle 'je ‑tɩ 'wɔɔn‑ ɛ, ‑mɛ ɔ se 'ma klai" ju nɩa' 'bɛɛ‑.
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 ‑Bo aoa' nyɔ due' ‑nɩɛi" ɔ 'je ‑gbu" klaa" po ɛ ɔɔ ‑teɛ i mɔ ke, ‑wɛe ɔ naa ɛɛ' sɔɔn'ɔ ‑tɩ' tɔ' "kpei‑, "ko dɛ ɔ 'blea a ɛ 'bɛɛ ɛ 'je ɔɔ' ‑gbu" 'a dbo "i ‑kɔ' ɛ.
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 ‑Bo ɔ se kan' nʋ ɛ, 'de ɔ 'je ɛɛ' ‑gban ‑te' ‑wɛe ‑gbu" se "i ‑kwɛ‑ ɛ, nyʋ "klein ‑ʋʋa mu ɛ "jriɛ‑ 'jeea' a, ʋʋa mu ɔ wlaa'.
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 Ʋʋa muɛ wlua' ka ʋʋ 'je nʋ : "Ju ‑nɔ ‑mɔ ‑tee ‑gbu" poa' 'mɛ kpɩɩn‑, ‑wɛe ɔ se ɛɛ' "i ‑kɔa' 'bɛɛ‑.
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 'De ‑bo 'beɔ due' 'je ɔ ‑po ‑beɔ tʋ "bli kpa a, ɔɔ ‑teɛ i mɔ ke ɔ naa tɔ' i ‑bo ɔ 'bɛɛ‑ ɔ 'je nyʋ 'a ‑kwlʋ due' 'ʋn "duo‑ ‑wɛe ɔ 'je nyʋ 'a ‑kwlʋ 'sɔɔn tʋ o ‑fɔan' mu ɛ.
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 ‑Bo ɔ se ɛ 'bɛɛ‑ 'ja a, ‑mɛ ‑ta "ju ɔɔ kpa tʋ "bli tɛɛan o ke ɛ, ɔ 'je nyʋ "i dbo ‑wɛe ɔ 'je ‑gbɛn' cɛn, ɔ 'je ɔ "nyɩ.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Nyɔ "o nyɔ 'de aopʋ "klu, ‑bo ɔ se ɔɔ' 'kmʋ kwa ‑sɔn ‑saa a, ‑mɛ ɔ se 'ma klai" ju nɩa' 'bɛɛ‑.
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 'Tɔn nɩɛ dɛ 'dɔe ‑o, 'kaa ‑bo 'tɔn ‑kwɛ‑ wɔn 'ee, ‑mɛ ka nyʋ 'e nʋ ‑wɛe ɛ 'je wɔn nɩ ke'wlɛ ɛ‑ ?
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Ɛ se nʋʋdbo 'ble, ɛmɛ ‑tɩ nyʋ 'je ɛ i 'wla 'de "kpae'. Nyɔ ‑blea i 'wɔn doin" ɛ, ‑mɛ ɔ 'wɔn i.
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.