Atos 27

DBƐƐDƐ DEE‑ (WOB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 ‑Ta Fɛtisɩ cɛɛan 'o wlu ‑wɛe ‑a ‑jea ‑bato' 'ja 'de ‑a ‑jea Itali muɛ, "ju due' ‑ɔɔ 'nynɩ nɩ Silisɩ ‑wɛe ‑ɔ ‑nɩ 'blʋajei klaa" Okisɩ 'a jra' jei, ɔmɔ ʋʋ ‑tu" Pɔo ke ‑kaso 'dinyʋ jrʋ' "kpei.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 ‑bato' ‑ɛɛ ‑wlʋa Adramitɩ ‑wɛe ‑ɛ ‑jea 'kpʋʋ kpʋn 'de Asiblʋa "kpei ɛ, ɛmɛ ‑a ‑ja 'di. Nyɔ ‑ke ‑a mua 'e ɛ, ɛmɛ ‑nɩ Aritakɩ, ‑ɔ ‑wlʋa Tesalonikɩ 'de Masedoanɩ. Pɔo 'a 'dʋa mua' 'a kpɛ ‑nyiiɛ' ‑nɛ|src="Paul4-BW.eps" size="span" ref="27.1-28.14"
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 'Wɩ ‑tba' 'o ɛ, ‑a kpʋɛn 'kpʋʋ 'bo Sidɔn. Silisɩ nmɔ 'di wɔn 'de Pɔo ‑pee, ɔɔ "nyɩ ɔ nɔ" ‑wɛe ɔɔ mu ɔɔ' "dɛi‑wi" o i 'de ʋʋa nʋ ɔ 'dɔe "jrii.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 ‑A ‑wlʋa 'o ‑mɔ ɛ, ‑aa pleɛ 'tɔniɛ 'a du' ‑ɛɛ 'nynɩ nɩa Siprʋ wɔn i, dɛ‑nʋɛ' poɔ' ɔ bla ‑a "jri.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 ‑A cɛan 'tɔniɛ 'a 'fɔ ‑ɛ ‑bɔɔa' 'de Silisi ke Pamfili "kpei ‑tie" 'sʋ, ‑a nyniɛ 'o Mira 'de Lisi.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 'Bomɔ jra' jei jɛɛ ‑bato' jrɛ' ‑ɛɛ ‑wlʋ Alɛsandri ‑wɛe ‑ɛɛ mu 'e Itali 'sʋ ɔ 'jaa ‑aʋn ɛ.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 'De 'wɩ ‑tuu"‑tuu 'di ɛ, ‑aa ‑bato' a na' mɩ"mɩ", ‑a ‑wɔan Kinidɩ ‑kwlɔ 'di nyni ‑tɩ ɛ, ‑a ‑jeɛ 'kle. Poɔ' ‑sa ‑a ‑wa 'kwa 'sʋ ‑a ‑jiiɛ 'tɔniɛ 'ɛ du' 'bo Krɛtɩ 'a ‑sɔn i 'de Salamɔnɩ fɔ o.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 'Kamɔ ‑a pleɛ wɔn i 'de 'kle 'ʋn mamaʋ 'sʋ ‑a nyni ‑tajrɔ, ʋʋa 'daa‑ 'kpʋʋkpʋn 'ɩn 'dɔe ɛ, ɛ nɩɛ 'o Lase‑kwlɔ ‑pʋn".
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Nɔ" ‑siɛ' ‑a i 'bo ‑jei". ‑Aa ‑bato' 'a naa' 'bo 'tɔniɛ "kpei nɩɛ 'kle. Ɛ nʋɛ' mɔ 'sʋ wɔn 'bɔ nɔ" je ‑a i ‑si'.
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 Ɔ 'na : 'Ma 'cɛ, dɛ 'ma 'jea i ɛ, ɛmɛ ‑nɩ ‑bo ‑a ‑sɔn 'ʋn ‑wɛe ‑a ‑je mu 'de "jri ‑nɩ 'di ɛ, ‑aa muɛ 'pʋʋa' 'kle i 'jea' see. Ɛ se dɩ "klein ‑nɩa 'e ‑bato' 'di ke ‑bato' 'a dooa 'a 'sʋ nɩ‑. 'Kaa ‑aa nyiɔjɔ ɔ muɛ 'o blaa' ‑ke.
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 'Kaa jra' jei poɛ ‑bato' 'a tbaai ke ɛɛ' jei 'a wlu doin" o, ɛ je Pɔo 'a wlu ‑sii‑.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 'Bo ‑bato' 'a 'kpʋʋ kpʋn 'ɩn ‑a ‑nɩa 'mʋa‑ se ka ‑cɔɔn' ka nɩ ‑wɛe ‑a ‑je 'o i ‑te mamaʋ 'sʋ dee 'a ji nɔ" 'e nyni 'sʋ nyʋ ‑tuu" nɩɛ "i ‑a ‑je 'o 'wlʋ ‑wɛe ‑a ‑je 'kpʋʋ kpʋn 'bo Fenisɩ 'de Krɛtɩ‑blʋa 'a 'kpʋʋ "kpei ‑ɛ ‑gbʋn' a 'jrʋ ‑gbɩn ‑fɔ ‑sɔn, ‑wɛe ‑a ‑je 'o dee' 'a ji nɔ" ‑wee' nʋʋ‑.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Poɔ' flee "flee ‑wlʋa 'e 'jrʋ 'a kʋanfɔ o a jia' 'sʋ ʋʋ naa tɔ' i, ʋmʋ 'na dɛ ʋʋ ‑teea 'dii 'bɛɛ ɛ 'je nʋʋɛ. ‑Wɛe ʋʋ kpa ‑bato' 'a nɩɩɛ ‑ɛ kpʋn ɛ i "jɛi ‑wɛe ʋʋ ‑te Krɛtɩ‑blʋa ‑kwlɩ' i plea' ‑pʋn".
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 'Kaa ‑pie klaa" ‑ɛɛ 'nynɩ nɩa Erakilɔn cɛn "jɛi 'de 'blʋa‑ 'fɔ ʋʋa plea ‑kwlɩ' i "kpei.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Ɛ "tuɛn ‑bato' ‑ta ‑tɔɔn' ‑tɔɔn. Ɛɛ' 'wɔn 'bode ‑aa' muɛ "i 'sʋ ‑a ‑tai' ɛ ‑aa ‑cɛi". Ɛ ‑teɛ ‑aa ‑bato' ‑cɩɛ 'klee ‑wɛe ɛɛ kpa ‑aʋn.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 ‑A ‑jiiɛ 'e 'tɔniɛ 'a du' ‑ɛɛ 'nynɩ nɩa Kloda 'a ‑sɔn i fɔ o, ‑a mua ‑bato' ‑saan" nmaea' ‑a ‑jeeɛ' 'kle i.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Ʋʋ ‑kɔa' ɛɛ' ‑cria' 'sʋ ʋʋ sɛɛn 'bo ‑bato' klaa" ‑pʋn". Ʋʋa plea ‑bato' je 'blʋa‑ "i bla 'de Libiblʋa o fɔ o 'sʋ ʋʋ 'wla ‑bato' 'a tae' ‑wɛe ʋʋ "tai‑ ʋʋa' ‑cɛi" la 'de poɔ' 'kwa.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 ‑Pie ‑ɛɛ jiia ‑a 'ʋn ɛ, ɛɛ' 'wɔn ɛɛ' 'ka, ɛɛ' ‑sɔn' jrɛ' ‑sɩan 'sʋ ɛ, ʋʋa poɛ dɩ ‑nɩa 'e ‑bato' 'di "niɔ‑.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 'De 'wɩ 'a taan ‑nɩ 'di 'sʋ ‑a ‑wee' ‑teɛ ‑bato' 'a dɩ ‑nɩa 'o ɛ ‑pʋn" 'a "niɔ‑ poa' ‑pʋn".
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 ‑Pie ‑nɛ 'ɛ "ikmaa' nʋɛ' 'sʋ ‑a se 'cʋ‑sɩɩn ke 'jrʋ "jriɛ‑ 'jee‑ 'de 'wɩ pla 'di. 'De ɛɛ' ‑tɩ' 'ʋn ɛ, ‑a se 'pʋʋa' ‑mɛ ‑kwlɩ" ‑te' la 'bode.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 ‑A se dɛ di 'de 'wɩ ‑tuu"‑tuu 'di. 'Sʋ Pɔo sɔn 'ʋn 'ɛ 'bo ʋʋa' ‑kwea'‑ ‑wɛe ɔ wlu ʋʋ ‑pee ɔ 'na : 'Ma 'cɛ, ‑bo ao po 'ma wlu doin" o 'de‑, ‑wɛe ‑a ‑je i ‑te 'bo Krɛtɩ 'de ɛ, ‑mɛ ‑a se 'mɛɛa' 'wɔin dia' ke dɩ 'a "maa' ‑nɩ 'jei.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Kaan la 'ja a, 'ma kuuɛ aoa' dɩ i, ao "duo 'kpɩ 'ʋn, dɛ‑nʋɛ' aoa' nyɔ due' koun ‑gbai' se 'mɛi, ‑aa ‑bato' 'a 'sʋ mɛ ‑je dooa‑.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Kea ‑ɛɛ nyɔ 'ɩn nɩa ‑wɛe 'ma ‑gbɛɛa', ɛ dboɛ ɛɛ' "soai due' ɔ wlu 'ʋn ‑pee ka 'de "maʋ'wɩ ‑nɩ 'di.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ɔ 'na Pɔo, faʋn 'bo ‑ʋn nʋɛ, dɛ‑nʋɛ' ‑ɩn ‑je 'o Sesaa "juɔi mu ‑o, 'de nyʋ "klein ‑ʋʋ ‑ke ‑ɩn ‑nɩa 'e ‑bato' 'di ‑ta, Kea ‑teɛ' ‑ʋn ʋʋa' 'kmʋ kwa.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Ɛmɛ ‑tɩ 'ma 'cɛ, ao "duo 'kpɩ 'ʋn, dɛ‑nʋɛ' 'ɩn ‑teɛ' Kea ‑kwlɩ", kɛ 'da 'de 'ʋn ‑pee ɛ, 'kamɔ ɛɛ mu nɩa' see.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 'Kaa poɔ' ɔ mu ‑aʋn 'de 'tɔniɛ 'a du' jrɛ' "kpei poa' se.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 'De "maʋ'wɩ 'a ‑puue 'jɔ ‑nyiiɛ 'di ɛ, 'ka ‑pie ‑te ‑a ‑cɩɛ 'klee mamaʋ 'sʋ ɛ je ‑aʋn 'de 'tɔniɛ ‑ɛ ‑nɩa 'o 'blʋa a ‑kwea' "kpei kpa. ‑Too' ‑kwea 'sʋ ka ‑aa ‑kʋʋan" 'blʋa‑ i ɛ, nyʋ ‑ʋʋa nʋa dbo 'e ‑bato' 'di 'je kan' 'mɛ.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 ‑Wɛe ʋʋ po dɛ ‑ɛɛ dbaa "ni 'a ‑sɔn tɛnsʋn "niɔ‑, 'sʋ dɛ ‑tba' ‑ta ʋʋ nɩa ‑wɛe ‑ɛ mua 'e "ni ‑sɔn ɛ, ɛ nɩɛ dɩ" 'a kwla ‑nyiiɛ. Ʋʋ 'kpaa 'o nya dɛ‑saan" ka ʋʋ poɛ "niɔ‑ ke'wlɛ, 'sʋ "ni 'a ‑sɔn tɛnsʋn nɩɛ dɩ" 'a ‑puue 'jɔ ‑mm".
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Ʋʋ pleea ‑bato' 'a 'de "sou "jri blaa' 'sʋ ʋʋ poɛ ‑bato' 'a "klɩ ‑nyiiɛ' ‑ɩ ‑bɔɔa' de "niɔ‑ ‑wɛe ʋʋ ‑te jekaa ‑ʋʋa fuo ‑sɔn'ɔ ‑sɩan'.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 'Sʋ nyʋ ‑ʋʋa nʋa dbo 'e ‑bato' 'di a ‑pɔn plea 'a ‑kɔ i, 'sʋ ʋʋ poɛ ‑bato' ‑saan" "niɔ‑, ‑wɛe ka nyɔ ɔ ‑pɔan ɔ 'jea ‑bato' 'a "klɩ ‑nɩa 'e nya "niɔ po ‑wɛe ʋʋa nʋ kan'.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 'Sʋ Pɔo wlu' 'de "sʋɩ ke ʋʋa' klaa" ‑pee ɔ 'na : ‑Bo nyʋ ‑nʋ se ‑teɩn kpʋn 'de ‑bato' 'di ‑ta 'ja a, ‑mɛ ao se 'pʋi.
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 'Sʋ "sʋɩ cɛn "dbi ‑ɩ ‑saan ‑bato' ‑saan" 'bo klaa" ‑nɛ ‑pʋn" 'mɛ, ‑wɛe ʋʋ "tai‑ ɛ "i 'de ɛ blu.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 ‑Sɔn' 'ɔ ‑sɩan' siɛ 'e nya 'sʋ Pɔo kɩɩɛn nyʋ ‑wee' "jrui ‑wɛe ʋʋ 'e dɛ di 'sʋ ɔ 'na : Ao ‑teɛ 'kpʋ 'de 'wɩ 'a ‑puue 'jɔ ‑nyiiɛ 'di ‑sɩan ao se dɛ "o dɛ jrɛ' di.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 'Ma 'da aopʋ 'mɛ ao 'je dɛ wɔn ‑tɩn, dɛ‑nʋɛ' ɛ kɔn ‑tɩ' 'de aoa' 'pʋ‑tɩ 'ʋn ‑ke, 'kaa aoa' due' koun ‑gbai 'a "mɩɩjɔ se "mai 'bo ɔ "jru.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pɔo 'tmʋa wlu ‑nɛ 'sʋ ɔ "duɛ ‑di'pɛn 'ʋn ɔ po ɛɛ' Kea 'sɛ‑ 'bo nyʋ ‑wee' "klein "juɔi ‑wɛe ɔ cɛɛn ɛ i 'sʋ ɔ ‑tee ɛɛ' dia' ‑pʋn".
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 'Sʋ nyʋ ‑wee' "duɛ 'kpɩ 'ʋn ‑wɛe ʋʋ ‑te dɛ dia' ‑ke.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 ‑Apʋ ‑nɩa 'e ‑bato' 'di ɛ, ‑a ‑wee' nɩɛ nyiɔpʋ 'a kmɛ' 'sɔɔn kwla ‑mɛ" 'sɔn 'jɔ ‑mɛɛo"‑.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Ʋʋ ‑wee' dia ʋʋ dboa 'sʋ ʋʋ poɛ diidɩ ‑sia 'o 'tɔniɛ wɔn, ‑wɛe ‑bato' 'je kwa "fee‑.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 ‑Sɔn' ‑sɩan' nyʋ ‑ʋʋa poa ‑bato' ‑je o se 'blʋa‑ "i juo‑, 'kaa ʋʋa 'jeɛ 'e 'tɔniɛ 'a bʋ jrɛ' ‑kwlɩ" i. 'Sʋ ʋʋ 'na : ‑A ‑kpaa' ‑bato' 'emu fɔ o ‑wɛe ‑a ‑je 'kpʋʋ kpʋn 'a i ‑tɩn' ‑bo ɛ 'bɛɛ‑ ɛ 'je 'wɔn ɛ.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 'Sʋ ʋʋ kain i ‑bato' 'a "klɩ 'mɛ ‑wɛe ɩ blu i 'de 'tɔniɛ ‑sɔn. 'Bomɔ ʋʋ "tai‑ "cɩndbi ‑ɩa poa ‑bato' ‑je o "i ‑ke ‑tan 'tanfɔ ‑nɩa 'de ‑bato' 'a nya, ‑wɛe poɔ' 'je ɛ 'di ‑te 'de ɛ 'je ‑bato' 'nɔ ʋʋa mua "tuun‑.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 'Kaa ‑bato' bla 'e ‑pɩɩɔn" "jri 'bo "ni 'a bɩ 'sɔɔn 'nynɩ, 'sʋ ɛ ‑se'. Ɛɛ' 'mla pa ‑pɩɩɔn" ‑sɔn 'sʋ ɛ 'bɔ i ‑suua' ‑tɩ 'mɛ ‑wɛe 'tɔniɛ 'a 'plɩ a blɛɛ' ‑gbɔo wɔn, 'kamɔ ɩ nʋ mamaʋ 'sʋ ɛ waa "i. Bato' 'wla "niɔ‑|src="AB02901b.tif" size="span" ref="27.41-44"
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 "Sʋɩ nɩɛ "i ʋʋ 'e ‑kaso 'diʋn 'dba, ‑wɛe ʋʋa' nyɔ due' je jre, ɔ je 'kwla 'kpa.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 'Kaa jra' jei nɩa "i ɔ 'jea Pɔo 'pʋʋ ɛ, ɔ 'kaa‑ ʋʋpʋ 'ʋn 'ɛ, 'de ɔ 'na nyʋ ‑jua jre ka 'kpa "niɔ‑ tɛin", ʋʋ 'je 'e 'kpʋʋ "kpei mu.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 ‑Wɛe nyʋ jrʋ' 'e ‑bato' 'a tifɔe' "kpei ‑te 'de ʋʋ 'je 'o ʋʋpʋ 'de bla. 'Kamɔ ʋʋ ‑wee' nʋ ‑wɛe ʋʋa' nyɔ jrɔ' se 'mɛ 'de ʋʋ ‑wee' kpʋn 'kpʋʋ.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.