Atos 16
DBƐƐDƐ DEE‑ (WOB) vs NVT
1 'Bo ɔ nyni 'o Dɛɛbʋ ‑wɛe ɔ mu Litrɩ, 'bomɔ "ju due' nɩ, ɔ 'je Sesi 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn, ɔɔ' 'nynɩ ‑nɩ Timote. Ɔ de nɩɛ Suifʋ 'nynɔ ‑wɛe ʋ 'je Sesi 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn ‑sisi', 'kaa ɔ "bo nɩɛ Klɛkɩi ‑o.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Kletiɛn‑wi" ‑nɩa 'o Litrɩ ke Ikɔnɩ ɛ, ʋʋa poɛ ɔɔ' Kea 'a ‑jei" naa 'a 'kpa.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pɔo nɩɛ "i ɔ ke Timote 'je mu. 'Sʋ ɔ "duo‑ ɔ 'ʋn 'ɛ, ‑wɛe ɔ kpɔ 'klɛn 'de Suifʋ‑wi" ‑ʋʋ ‑nɩa 'e ɛɛ' 'blʋa 'a 'fɔ tu o 'a ‑tɩ' 'ʋn, dɛ‑nʋɛ' ʋʋ ‑wee' "klein juɛ' ka ɔ "bo nɩa Klɛkɩi ɛ.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 ‑Kwlɔ "o ‑kwlɔ ɔɔ jiia 'dii ɛ, dɩ "klein Sesi 'a dboʋn ke nyʋ ‑cɔʋn'‑wi" 'bɛɛa wlu 'ʋn 'bo Selisalɛm ɛ, ɩmɩ ɔɔ 'tmʋ 'de nyʋ ‑ʋʋ ‑jea Sesi 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn ‑pee ‑wɛe ʋʋ 'jɩ wɔn 'je.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Kea ‑gbi a 'bleɛ 'kpɩ 'de Kea ‑kwlɩ" ‑tea' 'ʋn ‑wɛe ɩa 'kpa "kpei 'wɩ "o 'wɩ.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Pɔo‑wi" mua Kea 'a ‑tɩ' 'tmʋa' 'de Asi 'a 'blee‑blʋɩ "kpei ɛ, Tʋ"bo 'a ‑Suu kaan ʋʋpʋ ‑je de. 'De ɛɛ' ‑tɩ' 'ʋn ɛ, ʋʋ ‑gbee' Frisiblʋa ke Galasiblʋa 'mɛ, ʋʋ jɩ 'ʋn ‑tie" cɛn.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 ‑Ta ʋʋ nynia 'o Misiblʋa ‑pʋn" ɛ, ʋʋ nɩɛ "i ʋʋ 'je 'e Bitini mu 'de‑, 'kaa Sesi 'a ‑Suu se ʋʋ ɛɛ' ‑je "nyɩ.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 'Sʋ ʋʋ cɛn Misiblʋa 'ʋn ‑tie" ‑wɛe ʋʋ mu 'o ‑kwlɔ ‑ɛɛ 'nynɩ nɩa Troasɩ. 'Bo ʋʋa' ‑bato' kpʋʋn 'kpʋʋ.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 "Maʋ' 'sʋ ɛ Pɔo 'jeɛ Masedoanɩ i due' 'de jajri 'ʋn ‑ɔɔ bae ɔ i, 'de ‑ɔ ‑na : ‑Ɩn ji 'nɔ ‑a o 'de Masedoanɩ ‑wɛe ‑ɩn ‑je ‑a sʋn o po.
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pɔo ‑kɔa' ja ‑nɛ 'ɛ jaa' 'sʋ ɛ, 'bomɔ ‑a ‑sri" ‑aa ‑pɔn 'e Masedoanɩ‑blʋa "kpei mu ‑kɔ i, dɛ‑nʋɛ' ‑a ‑je kan' 'mɛ Kea 'a ‑cɛ" ‑da ‑aʋn 'de ɛɛ' 'blʋa‑ tu "kpei ‑wɛe ‑a ‑je ‑pɔia" ‑tɩ 'tmʋ 'de nyʋ ‑nɩa 'emu ‑pee.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 ‑A ‑kpa ‑bato' 'di 'bo Troasɩ ‑a muɛ Samotrasɩ ‑wɛe ‑sɔn' ‑sɩn' 'de ‑a mu Neapoli.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 'Bomɔ ‑a ‑wlʋ 'de ‑a mu 'o Filipʋ. Ɛmɛ ‑nɩ Masedoanɩ ‑blʋa 'a "i‑saa ‑kwlɔ Rɔmʋ 'a "sʋɩ ‑wi" 'blea. ‑A nʋɛ 'o 'wɩ pla.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 ‑Kwlewɩ o ɛ, ‑a ‑wlʋ 'o ‑kwlɔ 'mɛ, ‑wɛe ‑a mu 'e "ni ‑kwlɩ". ‑Amɔ ‑ɔɔ naa tɔ' i 'de ɛ, ‑a ‑na 'bomɔ Suifʋ‑wi" 'a Kea bae 'ɩn nɩ‑. ‑A ‑teɛ i 'bomu ‑wɛe ‑aa ‑wlu 'nynʋkpae' ‑ʋʋ ‑kɩɩan' "jrui ‑pee.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Ʋʋa' due 'a 'nynɩ ‑nɩ Lidi. Ʋ 'wlʋɛ 'o ‑kwlɔ Tiatii 'di ‑wɛe ʋa ple "wlii‑, ɩa' "jri ‑sain 'a. Ʋʋa' 'nynɔkpao' tu ɛ, ʋa pleeɛ Kea ‑wɛe ʋa po ‑aa wlu doin" o. 'Sʋ Tʋ"bo kaiɛn ʋa' pɛe wɔn ‑wɛe dɛ Pɔo a 'tmʋa ʋa poɛ doun" o ‑snii'.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Ʋ ke ʋa' ‑gbu" ‑sɔn nyʋ ‑wee' pooa "ni "jru 'sʋ ɛ, ʋ 'da ‑aʋn 'ɛ 'de ʋ 'na : Ka 'ɩn 'jea Tʋ"bo 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn ‑cɛɛn'‑, ‑bo ao 'je kan' ‑mɔ 'ja a, ‑mɛ ao ji 'de 'ʋn wɔin" koo‑. ‑Wɛe ʋ 'nɛ ‑a "mlai mamaʋ 'sʋ ‑a ‑wɔɔn' 'o.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 'Wɩ jrɛ' o, ‑ta ‑aa mua 'e Kea bae 'ɩn ɛ, dbonʋnynɔkpao' due' ‑jaa' ‑a "i. sɛn 'ɛ ‑suu ‑nɩ 'de ʋ 'ʋn ɛmɛ ‑ɛɛ nʋɛ 'de ʋa ‑si' dɩ ‑wɛe ʋa 'je 'wɛi ‑tuu" 'de ʋa "nyɩ ʋa' jeʋn ‑wi".
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 'Sʋ ʋ ‑teɛ ‑a ‑ke Pɔo 'a 'de naa' ‑pʋn", ‑wɛe ʋa "wɔ ʋ 'na : Nyʋ ‑nʋ, ʋʋ nɩɛ Kea ‑nɩa 'e jaʋn 'di 'a dbonʋʋn ‑o, 'pʋ‑je mɛ ‑ɛɛ ‑tɩ' ʋʋa 'tmʋ 'de ao ‑pee.
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Ʋ nʋ ɛɛ' dɛ tu 'mɛ 'de 'wɩ pla 'di. Pɔo sea 'de ɛɛ' ‑tɩ' 'ʋn 'sʋ ɔ "biiɛ i 'de ʋ o, ‑wɛe ɔ wlu ‑suusaʋn ‑pee ɔ 'na : 'Ma 'tmʋʋ ɛ 'de Sesi Klisɩ 'a 'nynɩ 'ʋn, ɛ 'wlʋ 'e "junynɔkpao' ‑nʋ 'ʋn ! 'Bo ɛ "sri, ɛ je 'de ʋ 'ʋn 'wlʋ.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Nyʋ ‑blea dbonʋnynɔkpao' ‑nʋ 'jea kan' ka ʋʋa' crɔn' 'ɔ ‑jeblʋ a jia "i cean' 'sʋ, ʋʋ kpʋn Pɔo ke Silasɩ 'mɛ, ‑wɛe ʋʋ kpa ʋʋpʋ 'bo ‑kwlɔʋnjeʋn "juɔi.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 'De ʋʋ kpa ʋʋpʋ 'e Rɔmʋ‑kɔʋn 'a 'pee 'jeʋn o, ‑wɛe ʋʋ 'na : Nyʋ ‑ʋʋa dooa ‑aa ‑kwlɔ, ʋʋ ka.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Ʋʋ nɩɛ Suifʋ‑wi" ‑o, kplɩn ‑aa kɛ' 'na nyʋ 'bo nʋɛ, ɩmɩ ʋʋa tɔɔ ‑apʋ ‑ɔ ‑nɩa Rɔmʋ‑kɔʋn ‑wɛe ‑a ‑je 'wɔɔn' 'de ‑a ‑je nʋ.
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 'Sʋ nyʋ ‑wee' "klein nyna ja, ‑wɛe ‑kwlɔʋnjeʋn ‑sa Pɔo ke Silasɩ dɩ kui, 'de ʋʋ cɛn 'o wlu ‑wɛe ʋʋ kpa ʋʋpʋ klae 'ʋn.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Ʋʋ ‑kɔa' ʋʋpʋ 'a blaa' 'sʋ ʋʋ po ʋʋpʋ ‑kaso 'di, ‑wɛe ʋʋ 'tmʋʋ ‑kasogbu i fuoi 'de ɔ 'je ʋʋpʋ i fuo ka ‑cɔɔn' ka.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 ‑Kasogbu i fuoi ‑mɔ 'wɔan ‑mɛ 'sʋ ɛ, ɔ kpa ʋʋpʋ 'de ‑kasogbu 'a wɔn ‑nɩa 'e de 'di ‑wee' ɔ po ʋʋpʋ ‑gbii‑ bʋ'.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 ‑Too' ‑kwea 'sʋ Pɔo ke Silasɩ ‑teɛ baea' ke blea' ‑pʋn" ‑wɛe ʋʋa 'bɛɛ‑ Kea 'a 'nynɩ "i. Nyʋ ‑nɩa 'e ‑kaso 'di ‑wee' a 'wɔn ʋʋpʋ 'a wlu 'mɛ.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Ʋʋa ‑gbʋan 'emu 'sʋ 'blʋa‑ crɛ', 'sʋ ‑kasogbu 'a ‑gban ‑wee' a ‑suua' i. 'Bomɔ ‑kasogbu 'a kpae" ‑wee' "sri ɩ kain "wɔin, ‑gbaacɩɛ' dbi ‑sria" ‑kaso 'diʋn ‑wee' cɛn'.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 ‑Ta ‑kasogbu i fuoi a sɔan "nyɩɔ' 'sʋ ɛ, ‑mɛ ‑kasogbu 'a kpae" ‑wee' flɔn wɔn, 'sʋ ɔ ‑sa ɔɔ' ‑cnɛ kpla', ɔ 'e ɔɔ' ‑cɛ" 'dbaa', ɔɔ naa tɔ' i ɔ 'na ‑mɛ nyʋ ‑nɩa ‑kaso 'di ‑wee' 'kpa 'kwla 'de‑.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 'Kaa Pɔo bla ‑ke, ɔ 'na : ‑Ɩn ‑bo ‑ma ‑cɛ" dɛsaʋn "jrii nʋɛ, ‑a ‑wee' "klein nɩ ‑ta 'mɛ.
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 'Sʋ ‑kasogbu ifuoi ‑teeɛ' nɛ i, ‑wɛe ɔ 'wlaa 'e ‑kasogbu 'di 'de "kpei crɛɛa' 'ʋn. Ɔɔ' dɩ a crɛ', faʋn a nʋɔ'. 'Sʋ ɔ "siiɛ 'kɔi‑ i 'bo Pɔo ke Silasɩ "juɔi.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Ɔ "siiɛ ʋʋpʋ "kpae', ‑wɛe ɔ 'na : Tʋ"bo ‑wi", dɛ 'ɩn 'je nʋ 'de 'ɩn 'je 'pʋ ɛ‑ ?
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 'Sʋ Pɔo ke Silasɩ 'na : ‑Ɩn ‑je Tʋ"bo Sesi 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn ‑wɛe ‑ɩn ‑je 'pʋ, ‑mɔ e ‑ma ‑gbu" ‑sɔn nyʋ e‑.
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 ‑Wɛe ʋʋ ‑te Tʋ"bo 'a wlu 'tmʋa' ‑pʋn" 'de ɔ ke ɔɔ' ‑gbu" ‑sɔnyʋ ‑pee.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 'De ɛɛ' "maʋ'wɩ tu 'di ɛ, ɔ "duo‑ ʋʋpʋ 'ʋn 'ɛ ‑wɛe ʋʋ mu 'de ɔ wɔin" 'de ɔ jre ʋʋpʋ 'a ‑ci". 'Bo ɛ "sri ɔ ke ɔɔ' ‑gbu" ‑sɔn nyʋ je "ni "jru pooɛ‑.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 'De ɔ "nyɩ ʋʋpʋ diidɛ, 'sʋ ɔ ke ɔɔ' ‑gbu" ‑sɔnyʋ a nʋɛ 'mʋa‑, dɛ‑nʋɛ' ʋʋ 'jeɛ Kea 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 ‑Sɔn' ‑sɩan' 'sʋ ‑kwlɔʋnjeʋn dboɛ nyʋ 'de ‑kasogbu ifuoi o ‑wɛe ʋʋ 'na : ‑Ɩn ‑sii" nyʋ ‑nʋ i.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 ‑Wɛe ‑kasogbu ifuoi 'tmʋ ɩ 'de Pɔo ke Silasɩ ‑pee ɔ 'na : Rɔmʋ 'a ‑kwlɔʋnjeʋn dboɛ nyʋ ʋʋ 'naa 'ɩn "sii aopʋ i, ao 'bɛɛ‑ ao 'je "kpae' "si la ‑wɛe ao 'je mu 'de 'flɛ 'ʋn.
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 'Kaa Pɔo wlu' 'de nyʋ ʋʋ dboa ‑pee ɔ 'na : Ʋʋ bla ‑aʋn ɛ 'bo nyʋ ‑kwea, 'de ʋʋ se ‑aa 'pee 'je 'sʋ ʋʋ po ‑a ‑kaso 'di, ‑jɛ kaan 'sʋ ʋʋa dboɛ nyʋ ‑wɛe ʋʋ 'je ‑a i "sii wɔɔ‑. 'De ‑mɛ 'kamɔ ‑a ‑nɩ Romɛ koun 'a ‑cɛ" 'kpa, ɛ se 'bɛɛ‑. ‑Bo ao mu ɛ, ʋʋa' ‑cɛ" 'kpa ji ‑wɛe ʋʋ 'je ‑a i "sii‑.
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Nyʋ ʋʋ dboa kpa wlu ‑nɛ ‑wɛe ʋʋ 'tmʋ ɛ 'de ‑kwlɔʋnjeʋn ‑pee 'sʋ ka Pɔo ke Silasɩ nɩa Rɔmʋ‑kɔʋn ɛɛ' dɛ waa ʋʋpʋ 'dii.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 'Sʋ ʋʋa' ‑cɛ" 'kpa ji' ‑wɛe ʋʋ jaa Pɔo ke Silasɩ 'a pɛe ja 'de ʋʋ ‑sʋ ‑kaso 'di, ‑wɛe ʋʋ bae ʋʋpʋ i 'de ʋʋ 'je 'o ‑kwlɔ 'wlʋ.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Pɔo‑wi" 'wlʋa ‑kaso 'di ɛ, ʋʋ muɛ 'e Lidi o ‑gbɛin", ʋʋ ke ʋʋa' de'di ‑wi" 'jeea 'sʋ ɛ, ʋʋ kuuɛ ʋʋpʋ 'a dɩ i ‑wɛe ʋʋ 'kpa ‑jei".
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.