1 Coríntios 4
DBƐƐDƐ DEE‑ (WOB) vs NTLH
1 ‑Jɛ ‑a ‑nɩa Klisɩ 'a nyʋ 'ja a, ‑mɛ Klisɩ 'a dbonʋʋn mʋ nyʋ 'je ‑a 'daa‑. tɔ' ‑tɩ ‑ɩ pa 'kwla a, ɩmɩ ‑ɩa 'kwla‑sadbo Kea ‑te ‑a kwa.
1 Vocês nos devem tratar como servidores de Cristo, que foram encarregados de administrar a realização dos planos secretos de Deus.
2 Nyɔ nyʋ ‑tea' dbo kwa, dɛ due' nyʋ a ‑pɔan i 'de ɔɔ' ‑tɩ' 'ʋn ɛ, ɛmɛ ‑nɩ ɔ 'je ɛɛ' dbo tu "jriɛ‑ ‑tu" ka ‑cɔɔn' ka.
2 O que se exige de quem tem essa responsabilidade é que seja fiel ao seu Senhor.
3 ‑Bo ɛ ‑tu" 'mɔ ɛ, ‑bo aoa sea 'ma 'pee 'je o, ‑bo nyɔ jrɔ' ɔ sea 'ma 'pee 'je o, ɛɛ' ‑sɔɔn se 'ʋn nʋ. 'De 'mɔ se ɛ 'bɛɛ‑ mɔ 'ɩn 'je 'ma ‑cɛ" 'kpa 'a 'pee 'je, dɛ‑nʋɛ' dɛ ‑ɛɛ' ‑tɩ' 'ʋn 'ma pɛe 'jea 'ʋn "bli ‑cɛ' ɛ, ɛ se nɩ‑.
3 Mas para mim não tem a menor importância ser julgado por vocês ou por um tribunal humano. Eu não julgo nem a mim mesmo.
4 'De ɛ se ɛmɛ ‑nʋɛ' ‑wɛe 'ɩn 'kpa "isrɛi 'bo Kea "juɔi nɩ‑. 'Kaa Tʋ"bo mɔ ‑je 'ma 'pee 'je.
4 A minha consciência está limpa, mas isso não prova que sou, de fato, inocente. Quem me julga é o Senhor.
5 Ɛmɛ ‑tɩ ao 'bo nɔ" "juɔi ‑siiɛ, ‑wɛe ao 'bo nyɔ jrɔ' 'ɔ 'pee 'jeɛ. ‑Sɔntɩ Tʋ"bo a mua de jia' a, ɔɔ muɛ nʋa' ‑wɛe dɩ "klein ‑pa 'kwla 'de kwie 'di o, tɔ' "klein ‑nɩa 'e nyiɔ pɛe o 'je "kpae' 'pɛɛn‑. 'De ɛɛ' nɔ" tu 'di mɔ dɛ ‑ɛ ‑ke jrɔ' ‑kɔɔa' "i ɛ, Kea 'je ɔ ɛɛ' ‑tɩ' o po.
5 Portanto, não julguem ninguém antes da hora; esperem o julgamento final, quando o Senhor vier. Ele trará para a luz os segredos escondidos no escuro e mostrará as intenções que estão no coração das pessoas. Então cada um receberá de Deus os elogios que merece.
6 'Ma de'di ‑wi", ‑bo 'ɩn ‑sa 'o 'ɩn ke Apolɔsɩ ‑pʋn" ‑wɛe 'ma sea aopʋ wlu ‑pee 'tmʋʋ ɛ, ‑mɛ 'ɩn nɩɛ "i 'ɩn 'je aopʋ dɛ tɔɔ‑, ‑wɛe ‑ta wlu ‑ɛ ‑crɩɩa' sia, ao 'je 'o siie. Aoa' jrɔ' 'bo ɔɔ' ‑cɛi" 'beeɛ 'de nyɔ jrɔ' 'ɔ ‑tɩ' 'ʋn ‑wɛe ɔ 'bo jrɔ' ‑flɩɩɛn.
6 Meus irmãos, é para instruir vocês que eu tenho aplicado essas lições a mim mesmo e a Apolo. Usei nós dois como um exemplo, para que vocês aprendam o que quer dizer o ditado: “Obedeça ao que está escrito.” Ninguém deve se orgulhar de uma pessoa e desprezar outra.
7 ‑Mɔ ‑ɔɔ ‑bɛɛa' ɔɔ' ‑cɛi" ɛ, ‑ta ka ‑ɩn ‑ke nyʋ jrʋ' ‑seea' "kpei‑ ɛ‑ ? Dɛ ‑ɩn ‑blea 'ee, nyɔ se ɛ ‑ʋn ‑nyɩ" ? 'De ‑bo nyɔ "nyɩ ɛ ‑ʋn 'ee, ‑mɛ dɛɛ ‑tɩ ‑ma ‑bɛɛ' ‑ma ‑cɛi" ɛ‑ ? Ɛ ‑kɔ' ‑na dɛ ‑wlʋ 'e ‑ma ‑cɛ" 'ʋn ɛ‑ ?
7 Quem é que fez você superior aos outros? Por acaso não foi Deus quem lhe deu tudo o que você tem? Então por que é que você fica todo orgulhoso como se o que você tem não fosse dado por Deus?
8 Ao dbo' ‑wɛ‑ la, ao 'kpa "wliiɛjeʋn ‑wɛ‑. ‑Ta ‑a sea 'de aopʋ o jii ɛ, ‑mɛ ao 'na ao nyni' ‑wɛ‑. 'De 'ɩn nɩɛ "i ‑mɔ ‑cɛɛn'‑, ao ke ‑a ‑je mu ‑a ‑je nyni ‑tadue.
8 Pelo que parece, vocês já têm tudo o que precisam! Já são ricos! Vocês já se tornaram reis, e nós, não! Que bom se vocês fossem reis de verdade, para que nós pudéssemos reinar junto com vocês!
9 'Kaa ‑apʋ ‑nɩa Klisɩ 'a dboʋn ‑apʋ mɔ ɛ, dɛ 'ma 'jea i 'de ‑aa ‑tɩ' 'ʋn ɛ, ɛmɛ ‑nɩ Kea nʋ ‑aʋn nyʋ ‑wee 'a de 'bɔɔ ‑gbɔo 'ʋn. Ɛ ‑kɔ' ‑na ‑aa nyʋ tu ‑teɛ 'mɛa 'a ‑tea', ɛmɛ ‑tɩ 'kmʋ ‑wee' "klein ke Kea 'a "soa‑wi" ke nyiɔpʋ a 'jraa‑ ‑aʋn.
9 Porque me parece que Deus pôs a nós, os apóstolos , no último lugar. Somos como as pessoas condenadas a morrer em público, como espetáculo para o mundo inteiro, tanto para os anjos como para os seres humanos.
10 Dɛ ‑a ‑ke Klisɩ "sia "i ɛ, ‑a ‑kpa sɩɩanʋʋn, 'kaa aopʋ mɔ ɛ, ao nɩɛ tɔ'di 'de Klisɩ 'a ‑tɩ' 'ʋn. ‑Apʋ mɔ se 'diikua' 'ble, aopʋ mɔ ɛ, ao kuuɛ 'dii. Nyʋ a ‑flɛɛn ‑apʋ mɔ 'mɛ, aopʋ mɔ ɛ, nyʋ a 'tmʋɛ aoa' 'nynɩ 'dɔe.
10 Por causa de Cristo nós somos loucos, mas vocês são sábios por estarem unidos com ele. Nós somos fracos, e vocês são fortes; vocês são respeitados, e nós somos desprezados.
11 Dɛ ‑nyniia 'de ‑sɩanwɩ 'di ɛ, 'mɩɩɛ‑ ke "ni 'natʋn a 'dba ‑aʋn ‑ɛ. ‑A ‑cɛn kui, ‑aa ‑jeɛ ‑aa ‑cɛ" wɔn 'de blati 'kwa, ‑a se "jru 'wlaɩn' 'ble, ‑aa nʋ ‑mu' ‑ta, ‑wlʋ' ‑ta.
11 Até agora temos passado fome e sede. Temos nos vestido com trapos, temos recebido bofetadas e não temos lugar certo para morar.
12 ‑Bo ‑a ‑je dɛ 'je ‑a ‑je di ɛ, ‑aa ‑cɛ" 'kpa 'a sʋn a nʋɛ dbo, ‑aa' plee seaa'. Nyʋ ‑a ‑cree" 'a ‑aʋn ɛ, ‑aa poɛ ʋʋpʋ "diwan. ‑Bo nyʋ a sea ‑a 'kle ‑tu" ɛ, ‑aa' 'wlʋ wlu'.
12 Temos nos cansado de trabalhar para nos sustentar. Quando somos amaldiçoados, nós abençoamos. Quando somos perseguidos, aguentamos com paciência.
13 ‑Bo nyʋ a sea ‑aa 'nynɩ saɩn "si ɛ, ‑aa ‑tmʋɛ ʋʋpʋ wlu 'dɔe ‑pee. ‑Aa ‑tu" ɛ ʋʋ pʋ ‑tɩ' ‑kwlɩ' i‑. Ka wuuodɩ nɩa, 'kamɔ ‑a ‑nɩ 'de 'kmʋ "kpeinyʋ "jri 'de, ʋʋa ‑flɛɛn ‑aʋn ‑ɛ.
13 Quando somos insultados, respondemos com palavras delicadas. Somos considerados como lixo, e até agora somos tratados como a imundície deste mundo.
14 ‑Bo 'ma sea wlu ‑nɩa kan' 'crɩ ‑wɛe 'ma sea ao ‑jei" poo ɛ, ‑mɛ 'ɩn se ɛ "inɩ 'ɩn 'je aopʋ ‑tɩn' "i 'dbaa, 'kaa ao nɩɛ 'ma ‑tɩ' kmanynuu ‑o, ɛmɛ ‑tɩ 'ma ‑tu" aopʋ 'snɩ.
14 Não estou escrevendo essas coisas para envergonhar vocês, mas para ensiná-los como se vocês fossem meus próprios filhos queridos.
15 Nyʋ ‑a tɔɔa aopʋ Klisɩ 'a ‑tɩ' ‑bo ʋʋ nɩ ‑kwlʋ due' mɔ 'de ɛ, ao se "bo ‑wi" ‑tuu" 'ble, ao "bo nɩɛ due' koʋn ‑gbai', dɛ‑nʋɛ' tɛin" ɛ, ‑ta 'ɩn 'tmʋa aopʋ ‑pɔia" ‑tɩ ‑wɛe ao ‑teea Sesi Klisɩ 'a ‑tɩ' tɔ' 'ʋn 'jea' a, ‑mɛ ka ao "bo nɩa, 'kamɔ 'ɩn nɩ‑.
15 Mesmo que vocês tivessem milhares de mestres na fé cristã, não poderiam ter mais de um pai. Pois, quando levei a vocês o evangelho , eu me tornei o pai de vocês na vida que vivem em união com Cristo Jesus.
16 'Bo ‑mɛ 'de ɛ, 'ma bae aopʋ i, ao 'cɩan 'ma kplɩn.
16 Portanto, eu peço que sigam o meu exemplo.
17 'De ɛɛ' ‑tɩ' 'ʋn mɔ 'ma dboo Timote 'de aopʋ o, ɔ nɩɛ 'ma ‑tɩ' kmaju ‑o, ɔɔ' poo wlu fai" 'de Tʋ"bo 'a ‑tɩ' 'ʋn. Ka Klisɩ a poa 'ma 'kmʋ ‑je o ɛ, ɔmɔ ‑ɔɔ mu ɛ aopʋ ‑kwlʋ o poa'. Ɛɛ' dɛ tu mɛ 'ma tɔɔ nyʋ 'de Kea ‑gbu 'dii ‑ta "o ‑ta.
17 Por isso estou enviando para vocês Timóteo, que é meu querido e fiel filho no Senhor. Ele vai ajudá-los a lembrarem dos caminhos que sigo na nova vida que tenho em união com Cristo Jesus, caminhos esses que ensino em todas as igrejas.
18 Nyʋ jrʋ' ‑nɩ 'de aopʋ "klu ‑wɛe ‑ʋʋa ‑bɛɛ' ʋʋa ‑cɛi". Dɛ ʋʋa' nyʋ tu a naa tɔ' i ɛ, ɛmɛ ‑nɩ ʋʋ 'na 'mɔ se aopʋ "i ‑teea' jii 'bode.
18 Alguns de vocês ficaram orgulhosos, certos de que eu não iria visitá-los.
19 'Kaa ‑bo Kea nɩɛ "i ɛ, 'ɩn se 'ʋn ‑kwlei 'ma jea 'de aopʋ o ji. 'De ɛɛ' nɔ" tu 'di mɔ 'ɩn 'je ‑cɛi" 'bɛɛʋn ‑nʋ 'a "ikmaa' 'jee‑. ‑Mɛ 'ɩn se wlu ‑ɩ ‑wlʋa 'e ʋʋpʋ 'wɔn 'ɔ 'sʋ ‑kwlɔ kpai,
19 Porém, se o Senhor quiser, eu vou visitá-los logo. Então vou saber o que esses orgulhosos são capazes de fazer e não somente o que eles são capazes de dizer.
20 'Kaa Kea 'a 'beɔdɛ 'ɛ ‑tɩ' nɩɛ "ikmaa' ‑sɔn, ɛ se 'e wɔn 'di 'a 'sʋ nɩ‑.
20 Pois o Reino de Deus não é coisa de palavras, mas de poder.
21 Dɛ aoa ‑pɔn i ɛ‑ ? 'Ɩn 'ble klaejɔ ‑wɛe 'ɩn 'je 'de aopʋ o jii ‑ae, ‑aee' 'ɩn ji 'de aopʋ o ‑wɛe 'ɩn 'je 'ma nyiɔ 'ɔ ‑tɩ' kmaa' ke 'ma 'diwɔn nmɔa' to 'de ao ‑pee ? Dɛ aoa ‑pɔn i ɛ‑ ?
21 O que é que vocês preferem: que eu vá até vocês com um chicote ou com o coração cheio de amor e bondade?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Coríntios 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.