Romanos 9
wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NVT
1 Krista tyɩ́ yõ ye ńnɛ. Képah ye, máh kɩ nɛ̂ yo n pi, gbɩ ye kélɛ, mɩ̀nɩ̀ náh mɛ ké sɔkɔ. Liyel Mirki ye ké sõnɔ dahbɩ tɛ ń sɔkɔ nɛ nɛ̂-á mé kɩ n yo n pi, gbɩ-á kélɛ.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Yèkwɔrɩ ǹgbɛ̃ mɛ ń sɔkɔ. Ń nɩ mɛ n sukɛ gbĩ́mɛgbĩ́.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Yé náh wɛ di, máh mɛ nɛ̂ tyɩ́, ńmɔ tyɩ́ sɔ̃́ náhkɩ yɩkɩ ànɛ̂ ń wrɔ́ mó gbɛ Kristalɛ ń yṹnpyé swɔ sɔkɔ, pé pwah n mɔ yĩnnɛ, pépi nónó-á ń yìkì névyelɛ.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Pépi ye Yisrayel nolɛ, Liyel-á nónó pɩ ǹ wɛ̃́npìlɛ. À yõ yɔ̃̀nɔ́lɛ pè kɔ̃, tɛ́ yégbékè kwrɔ mɔ pélɛ gbáyɩ̃́ náhnáhlɛ, tɛ́ tyi kõ sah pè kɔ̃, tɛ́ ǹ ni dùkùlɛ pè wɛ̃kɩ, tɛ́ ǹ vyãhlɛ pè kɔ̃.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Abrahmɩ, ànɛ̂ Yisakɩ, ànɛ̂ Nsyakɔbɩpi ye pé náh tãnnɛ. Yìkì núkú ye pélɛ Yesulɛ wǎh pɔ sétáh yõ. Ǹmɔ ye Liyellɛ, nɛ̂-á mɛ yíyìn pól yõ. Ǹ yĩn nɛ n gbilki gbĩ́mɛgbĩ́. Amiina!
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Máh nɛ̂ yo sɔkɔ yõ̀tah, képah náh n wɛ̃kɩ nɛ Liyel náh n kɔ ǹ tyíyónɔ́ sõ̀. Ǹtɛ Yisrayel no pól náh pɩ Yisrayel no yèsyɩ̀kɩ̀nɩ̀nɛ Liyel yah sɔkɔ.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Sɛ̃́ ó ye, Abrahmɩ wɛ̃́npì pól tɔ náh pɩ ǹ wɛ̃́npì yèsyɩ̀kɩ̀nɩ̀nɛ. Ǹ pídĩ́ Yisakɩ wɔ wɛ̃́npì ye kɩ n mɔ n kõ ǹ pétóbélɛ sɔ̃́-á Liyel yo kélɛ ǹ tyɩ́.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Mâh nɛ mé kè yo pallɛ, wɛ̃́npì nónó-á dubi gbɔynɛ, pépi náh Liyel wɛ̃́npìlɛ. Nónó-á dubi à yɩ̃nɛ Liyel vyãh kɔ̃́nɔ́lɛ, pépi ye ǹ wɛ̃́npìlɛ.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Yé yah, Liyel lésõ ǹ vyãhlɛ Abrahmɩ kɔ̃ nɛ ńkɛ̃́: «Gbĩ́ yɔ́ yɩ̃̌nkɔ̃ gbĩ́nɛ, mé kɩ ń syɩ pɔ á tĩ̀nnɛ, tɛ́ Sara kɩ mɛ dĩ́npir wɛ dubi.»
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Tɔ̂ɔ náh dɛ́, yé yah Wrebeka tɔ tyɩ́lɛ kɛ̀: Ápi sútó Yisakɩ mɛ̀ ye dubi à kɔ̃ dĩ́npì nɛ́pĩ̂ nímínɛ nónó-á kènìnìnɛ.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 — ausente —
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Sɔ̃́ mɛ ápi kɩ yo yɔ̀ wɛ́? Liyel náh mɛ n kɔ gbɩ wɛ̃̀kɩ̀ yõ di? À mɛ n kɔ gbɩ wɛ̃̀kɩ̀ yõ kɛ̀.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Yé náh wɛ di, à yo Moyisi tyɩ́ nɛ: «Mâh mɛ ké tyɩ́ nɛ mé pèpɔrɩ pɩ névi nɛ̂ tyɩ́, mě kè pɩ tɛ̃̀ tyɩ́. Tɛ́ mâh mɛ ké tyɩ́ nɛ mé névi nɛ̂ yãm yah, mě tɛ̃̀ yãm yah.»
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Kǎh pɩ sɛ̃́, képah náh n wil névi dyɔ yĩ́ĩ́ tɛ̃̀ sɔkɔ, képah náh pɩ ǹ gbáhntɛ̃nɔ sɔkɔ dɛ́. Ǹtɛ kè n wil Liyel ó tyɩ́, nɛ̂-á névi yãmnɛ n yah.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ, Liyel-á yo Yesyipti yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ tyɩ́ nɛ: «Ń tɛ̃́nwɛnɔ wɛ̃kɩ yĩn ànɛ̂ ń yĩn wil yĩn ye kèkõyṍ pól sɔkɔ, ń kɔ̃ mé ǹ pɩ yõ̀tɛ̃̀nɛ.»
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Kǎh pɩ sɛ̃́, kàh Liyel dyɔ, ǎ ǹnɩ̂ yãm yah, tɛ́ kàh ǹ dyɔ ǎ ǹnɩ̂ pɩ kùkùtǎhkɩ̀ névilɛ.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Gbɔ̀kénpɩ túkù kɩ fɛ̃ nɛ, kwâh nɛ̂ se pɩ tɛ́ Liyel kɩ tɔ̃ n tɔkɔ névyelɛ n kɔ̃ nɩ? Nɛ̂ se kɩ fɛ̃ ǹ dyɔ dyɔ tyi yah kõ nɩ?
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Ǹtɛ nɛ̂ tɛ̃̀ ó mɛ áwɔlɛ, tɛ́ á kɩ pɔ Liyellɛ n kɔ̃lɩ? Pĩ́n se kɩ fɛ̃ ké mɔ́-ò piki yah nɛ, kwâh nɛ̂ se pɩ tɛ́ à pé mɔ sɛ̃́ nɩ?
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Pní mɔ́-ò tyɩ́ náh ǹ fãhrɩlɛ di? À kɩ fɛ̃ tyígbɩ́ pɩ pɩ pĩ́n mɔ kélɛ, tɛ́ kɩ tɔ̃ fɛ̃ ńyã̌n tyi pɩ pɩ pĩ́n mɔ kénɛ fãhrɩ ólɛ.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Liyel mɛ ké tyɩ́ nɛ pé pé fɔ̀kɔ̀vyã̀hnɩ̀ wilki mɔ, pé mó pé tǎhkɩ̀ wɛ̃kɩ. Tɛ́ wǎh mó tɔ̃ sõ̀ yɩ̃nɛ à ǹ fɔkɔ vyãh névye nónónɛ, à sṍmnɔ́ pɩ tɛ́ ǹ gblɔ̌y yɛ náhnáh pé tyɩ́.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Ǹtɛ ǹ tɔ̃́rɩ́-á mɛ gblò dùkù nɛ̂nɛ, à sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé kélɛ no tɛ́lɔ́ wɛ̃kɩ, wǎh pépi nónó yãm yah tɛ́ pè yah wilki sah ǹ tɔ̃́rɩ́ sɔkɔ de yĩnnɛ.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Tɛ́ kénɛ névyelɛ, ápi ye. À náh á yah wilki Nsyifunɔ ó sɔkɔ dɛ́, ǹtɛ à túkù yah wilki yìkìnì tɛ́lɔ́ sɔkɔ,
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 sɔ̃́-á Liyel kè yo sah Wose sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: «Névye nónó náh sõ̀ mɛ ńmɔ nolɛ, mé kɩ pélɛ n ye ń nolɛ. Yìkì nɛ tyɩ́ náh sõ̀ nɔ ń tyɩ́, mé kɩ kélɛ n ye ń dyɔ yĩ́ĩ́ yìkìlɛ.
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Tɛ́ ńyãh sɔkɔ-á lésõ kè yo pé tyɩ́ nɛ ńmɔ no náh pélɛ, nɛ́npɔ́ mɛ̀ ó sɔkɔ ye tɔ̃ pè kɩ ye pélɛ Min nɛ́tɛ̃̂ Liyel wɛ̃́npìlɛ.»
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Yesayi tɔ mó yo Yisrayel no tyɩ́ sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: «Yisrayel névye-à sɔ̃́ mɛ dò pnɛ yɔ gbɔ̀pɔ sèmìyã́hrɩ́ sɔ̃́, kwéy ó ye kɩ n pwah n pi pé sɔkɔ.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Yé náh wɛ di, TƐ̃̀ ǸGBƐ̃ Liyel-á tyi nónó yo, à kɩ sè pɩ dal mɔ súú sétáh yõ.»
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Tɛ́ Yesayi tɔ̃ lésõ kè yo sah nɛ ńkɛ̃́: «Tyi pól tyɩ́ tɛ̃́nwɛ-ò TƐ̃̀ ǸGBƐ̃ Liyel-à sõ̀ mɛ á túkù sàh-ǹkɛ̃̂nɛ min sɔkɔ, á duku náhkɩ to Sodɔmɩ ànɛ̂ Gbomɔrɩ névye tyɩ́ kɔ̃lɛ.»
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Sɔ̃́ mɛ ápi kɩ yo yɔ̀ wɛ́? Névye nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, pè pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ, pépi nónó-á pè náh sõ̀ mɛ kélɛ n yah n kɔ̃.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Tɛ́ Yisrayel no nónó wɔ-á pyě sõ̀ mɛ n yah n kɔ̃ nɛ pé pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l kɔ́lɔ́ gbõ̀ yõ, pè náh wɛ pɩ nɛ́gblɔ́lɛ képah gbõ̀ yõ.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Sɔ̃́ pɩ tɛ́ pé náh wɛ pɩ nɛ́gblɔ́lɛ wɛ́? Pè náh sõ̀ mɛ kélɛ n yah n kɔ̃ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ, pè sõ̀ wɛ nɛ ńkɛ̃́ pé tyípɩ́nɩ̀-á kɩ fɛ̃ pé pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah képah ye. Pé gbáhkɩ̀ ye pyě pè mɩ pé wilki n mɔ mɔ dáhkɩ̀ tyɩ́ yɔ̀ sɔ̃́.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Kénɛ dáhkɩ̀lɛ, Yesu Krista ye. Képah tyɩ́ ye wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: «Yé yah, mé kɩ gbáhkɩ̀ mɩ mɩ dáhkɩ̀ yɔ́ sah Siyõ kwil sɔkɔ. Névye wilki n mɔ mɔ tɛ́dáhkɩ̀ yɔ́ ye kélɛ. Ǹtɛ névi nɛ̂-à ǹ gbõ̀ sah ké yõ, sen náh tɛ̃̀ tɛ̃ n pi.»
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.