Romanos 9

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Krista tyɩ́ yõ ye ńnɛ. Képah ye, máh kɩ nɛ̂ yo n pi, gbɩ ye kélɛ, mɩ̀nɩ̀ náh mɛ ké sɔkɔ. Liyel Mirki ye ké sõnɔ dahbɩ tɛ ń sɔkɔ nɛ nɛ̂-á mé kɩ n yo n pi, gbɩ-á kélɛ.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Yèkwɔrɩ ǹgbɛ̃ mɛ ń sɔkɔ. Ń nɩ mɛ n sukɛ gbĩ́mɛgbĩ́.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Yé náh wɛ di, máh mɛ nɛ̂ tyɩ́, ńmɔ tyɩ́ sɔ̃́ náhkɩ yɩkɩ ànɛ̂ ń wrɔ́ mó gbɛ Kristalɛ ń yṹnpyé swɔ sɔkɔ, pé pwah n mɔ yĩnnɛ, pépi nónó-á ń yìkì névyelɛ.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Pépi ye Yisrayel nolɛ, Liyel-á nónó pɩ ǹ wɛ̃́npìlɛ. À yõ yɔ̃̀nɔ́lɛ pè kɔ̃, tɛ́ yégbékè kwrɔ mɔ pélɛ gbáyɩ̃́ náhnáhlɛ, tɛ́ tyi kõ sah pè kɔ̃, tɛ́ ǹ ni dùkùlɛ pè wɛ̃kɩ, tɛ́ ǹ vyãhlɛ pè kɔ̃.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Abrahmɩ, ànɛ̂ Yisakɩ, ànɛ̂ Nsyakɔbɩpi ye pé náh tãnnɛ. Yìkì núkú ye pélɛ Yesulɛ wǎh pɔ sétáh yõ. Ǹmɔ ye Liyellɛ, nɛ̂-á mɛ yíyìn pól yõ. Ǹ yĩn nɛ n gbilki gbĩ́mɛgbĩ́. Amiina!
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Máh nɛ̂ yo sɔkɔ yõ̀tah, képah náh n wɛ̃kɩ nɛ Liyel náh n kɔ ǹ tyíyónɔ́ sõ̀. Ǹtɛ Yisrayel no pól náh pɩ Yisrayel no yèsyɩ̀kɩ̀nɩ̀nɛ Liyel yah sɔkɔ.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Sɛ̃́ ó ye, Abrahmɩ wɛ̃́npì pól tɔ náh pɩ ǹ wɛ̃́npì yèsyɩ̀kɩ̀nɩ̀nɛ. Ǹ pídĩ́ Yisakɩ wɔ wɛ̃́npì ye kɩ n mɔ n kõ ǹ pétóbélɛ sɔ̃́-á Liyel yo kélɛ ǹ tyɩ́.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Mâh nɛ mé kè yo pallɛ, wɛ̃́npì nónó-á dubi gbɔynɛ, pépi náh Liyel wɛ̃́npìlɛ. Nónó-á dubi à yɩ̃nɛ Liyel vyãh kɔ̃́nɔ́lɛ, pépi ye ǹ wɛ̃́npìlɛ.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Yé yah, Liyel lésõ ǹ vyãhlɛ Abrahmɩ kɔ̃ nɛ ńkɛ̃́: «Gbĩ́ yɔ́ yɩ̃̌nkɔ̃ gbĩ́nɛ, mé kɩ ń syɩ pɔ á tĩ̀nnɛ, tɛ́ Sara kɩ mɛ dĩ́npir wɛ dubi.»
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Tɔ̂ɔ náh dɛ́, yé yah Wrebeka tɔ tyɩ́lɛ kɛ̀: Ápi sútó Yisakɩ mɛ̀ ye dubi à kɔ̃ dĩ́npì nɛ́pĩ̂ nímínɛ nónó-á kènìnìnɛ.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 — ausente —
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Sɔ̃́ mɛ ápi kɩ yo yɔ̀ wɛ́? Liyel náh mɛ n kɔ gbɩ wɛ̃̀kɩ̀ yõ di? À mɛ n kɔ gbɩ wɛ̃̀kɩ̀ yõ kɛ̀.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Yé náh wɛ di, à yo Moyisi tyɩ́ nɛ: «Mâh mɛ ké tyɩ́ nɛ mé pèpɔrɩ pɩ névi nɛ̂ tyɩ́, mě kè pɩ tɛ̃̀ tyɩ́. Tɛ́ mâh mɛ ké tyɩ́ nɛ mé névi nɛ̂ yãm yah, mě tɛ̃̀ yãm yah.»
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Kǎh pɩ sɛ̃́, képah náh n wil névi dyɔ yĩ́ĩ́ tɛ̃̀ sɔkɔ, képah náh pɩ ǹ gbáhntɛ̃nɔ sɔkɔ dɛ́. Ǹtɛ kè n wil Liyel ó tyɩ́, nɛ̂-á névi yãmnɛ n yah.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ, Liyel-á yo Yesyipti yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ tyɩ́ nɛ: «Ń tɛ̃́nwɛnɔ wɛ̃kɩ yĩn ànɛ̂ ń yĩn wil yĩn ye kèkõyṍ pól sɔkɔ, ń kɔ̃ mé ǹ pɩ yõ̀tɛ̃̀nɛ.»
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Kǎh pɩ sɛ̃́, kàh Liyel dyɔ, ǎ ǹnɩ̂ yãm yah, tɛ́ kàh ǹ dyɔ ǎ ǹnɩ̂ pɩ kùkùtǎhkɩ̀ névilɛ.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Gbɔ̀kénpɩ túkù kɩ fɛ̃ nɛ, kwâh nɛ̂ se pɩ tɛ́ Liyel kɩ tɔ̃ n tɔkɔ névyelɛ n kɔ̃ nɩ? Nɛ̂ se kɩ fɛ̃ ǹ dyɔ dyɔ tyi yah kõ nɩ?
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Ǹtɛ nɛ̂ tɛ̃̀ ó mɛ áwɔlɛ, tɛ́ á kɩ pɔ Liyellɛ n kɔ̃lɩ? Pĩ́n se kɩ fɛ̃ ké mɔ́-ò piki yah nɛ, kwâh nɛ̂ se pɩ tɛ́ à pé mɔ sɛ̃́ nɩ?
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Pní mɔ́-ò tyɩ́ náh ǹ fãhrɩlɛ di? À kɩ fɛ̃ tyígbɩ́ pɩ pɩ pĩ́n mɔ kélɛ, tɛ́ kɩ tɔ̃ fɛ̃ ńyã̌n tyi pɩ pɩ pĩ́n mɔ kénɛ fãhrɩ ólɛ.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Liyel mɛ ké tyɩ́ nɛ pé pé fɔ̀kɔ̀vyã̀hnɩ̀ wilki mɔ, pé mó pé tǎhkɩ̀ wɛ̃kɩ. Tɛ́ wǎh mó tɔ̃ sõ̀ yɩ̃nɛ à ǹ fɔkɔ vyãh névye nónónɛ, à sṍmnɔ́ pɩ tɛ́ ǹ gblɔ̌y yɛ náhnáh pé tyɩ́.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Ǹtɛ ǹ tɔ̃́rɩ́-á mɛ gblò dùkù nɛ̂nɛ, à sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé kélɛ no tɛ́lɔ́ wɛ̃kɩ, wǎh pépi nónó yãm yah tɛ́ pè yah wilki sah ǹ tɔ̃́rɩ́ sɔkɔ de yĩnnɛ.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Tɛ́ kénɛ névyelɛ, ápi ye. À náh á yah wilki Nsyifunɔ ó sɔkɔ dɛ́, ǹtɛ à túkù yah wilki yìkìnì tɛ́lɔ́ sɔkɔ,
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 sɔ̃́-á Liyel kè yo sah Wose sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: «Névye nónó náh sõ̀ mɛ ńmɔ nolɛ, mé kɩ pélɛ n ye ń nolɛ. Yìkì nɛ tyɩ́ náh sõ̀ nɔ ń tyɩ́, mé kɩ kélɛ n ye ń dyɔ yĩ́ĩ́ yìkìlɛ.
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Tɛ́ ńyãh sɔkɔ-á lésõ kè yo pé tyɩ́ nɛ ńmɔ no náh pélɛ, nɛ́npɔ́ mɛ̀ ó sɔkɔ ye tɔ̃ pè kɩ ye pélɛ Min nɛ́tɛ̃̂ Liyel wɛ̃́npìlɛ.»
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Yesayi tɔ mó yo Yisrayel no tyɩ́ sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: «Yisrayel névye-à sɔ̃́ mɛ dò pnɛ yɔ gbɔ̀pɔ sèmìyã́hrɩ́ sɔ̃́, kwéy ó ye kɩ n pwah n pi pé sɔkɔ.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Yé náh wɛ di, TƐ̃̀ ǸGBƐ̃ Liyel-á tyi nónó yo, à kɩ sè pɩ dal mɔ súú sétáh yõ.»
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Tɛ́ Yesayi tɔ̃ lésõ kè yo sah nɛ ńkɛ̃́: «Tyi pól tyɩ́ tɛ̃́nwɛ-ò TƐ̃̀ ǸGBƐ̃ Liyel-à sõ̀ mɛ á túkù sàh-ǹkɛ̃̂nɛ min sɔkɔ, á duku náhkɩ to Sodɔmɩ ànɛ̂ Gbomɔrɩ névye tyɩ́ kɔ̃lɛ.»
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Sɔ̃́ mɛ ápi kɩ yo yɔ̀ wɛ́? Névye nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, pè pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ, pépi nónó-á pè náh sõ̀ mɛ kélɛ n yah n kɔ̃.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Tɛ́ Yisrayel no nónó wɔ-á pyě sõ̀ mɛ n yah n kɔ̃ nɛ pé pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l kɔ́lɔ́ gbõ̀ yõ, pè náh wɛ pɩ nɛ́gblɔ́lɛ képah gbõ̀ yõ.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Sɔ̃́ pɩ tɛ́ pé náh wɛ pɩ nɛ́gblɔ́lɛ wɛ́? Pè náh sõ̀ mɛ kélɛ n yah n kɔ̃ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ, pè sõ̀ wɛ nɛ ńkɛ̃́ pé tyípɩ́nɩ̀-á kɩ fɛ̃ pé pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah képah ye. Pé gbáhkɩ̀ ye pyě pè mɩ pé wilki n mɔ mɔ dáhkɩ̀ tyɩ́ yɔ̀ sɔ̃́.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Kénɛ dáhkɩ̀lɛ, Yesu Krista ye. Képah tyɩ́ ye wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: «Yé yah, mé kɩ gbáhkɩ̀ mɩ mɩ dáhkɩ̀ yɔ́ sah Siyõ kwil sɔkɔ. Névye wilki n mɔ mɔ tɛ́dáhkɩ̀ yɔ́ ye kélɛ. Ǹtɛ névi nɛ̂-à ǹ gbõ̀ sah ké yõ, sen náh tɛ̃̀ tɛ̃ n pi.»
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.