Romanos 4

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Sɔ̃́ mɛ ápi kɩ yo Abrahmɩ tyɩ́ sɔkɔ, ǹmɔ nɛ̂-á á náh nɛynɛ? Kwâh nɛ̂ mɛ à fɛ̃ wɛ ǹ yɛ̃́ngbɛ̃́ tǎhkɩ̀lɛ?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Abrahmɩ tyípɩ́nɩ̀ yĩn-à sõ̀ nɛ Liyel à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ ǹ yah sɔkɔ, à náhkɩ sõ̀ fɛ̃ ǹ gblɔ̌ynɛ n yɔ̃ n sah kɛ̀. Ǹtɛ à náh fɛ̃ képah pɩ Liyel yah sɔkɔ dɛ́.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: «Abrahmɩ sɛ̃ Liyel yõ, Liyel mó à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ.»
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Ǹtɛ kàh mɛ tõ̀ pɩ́nɔ́ wɛ̃̀kɩ̀ yõ, tõ̀npɩ ye n wɛ ǹ tõ̀ pɩ́nɔ́ lédyáhnɩ́nɛ. Nɔ̀nɔ́ náh à wɛ kélɛ dɛ́. À yɩ̃nɛ ké wɛ́nɔ́lɛ.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Ǹtɛ sɛ̃́ náh kélɛ Liyel tɛ̃̀ wɔ tyɩ́ dɛ́. Névi nɛ̂-à sɔ̃́ tõ̀lɛ n pɩ́-ńkɛ̃̂nɛ tɛ́ fyɔ̀ mɛ sɛ̃ ǹ yõ, ǹmɔ nɛ̂-á tyípêl pɩ́púlɛ n pɩ nɛ́gblɔ́lɛ, képah gbõ̀ yõ ǎ tɛ̃̀ pɩ nɛ́gbɩ́lɛ.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Liyel-á névye nónónɛ n pɩ nɛ́gblɔ́lɛ ǹ yah sɔkɔ pé tyípɩ́nɩ̀ mɔ́nkõ̀-ǹkɛ̃̂nɛ, yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ Davidi pé nɩ̀vɩ̀nɩ̀ wɛ́nɔ́ tyɩ́ yo nɛ ńkɛ̃́:
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 «Névye nónó pílkí-ńtã̂n-á yɔ̃ mɔ pè kɔ̃, tɛ́ pé tyípêl mɛ niri pé tyɩ́,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃-à névye nónó tyípêl mɔ́nkõ̀-ǹkɛ̃̂nɛ,
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Kénɛ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ mɛ̀nɛ, Nsyifunɔ ó tyɩ́ náh kélɛ dɛ́, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ pépi tɔ tyɩ́ ye. Á kè yo sɛ̃́ yɔ̀ nɛ, Abrahmɩ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́-á à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ Liyel yah.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ǹtɛ gbĩ́ nɛ̂ mɛ Liyel pɩ ǹnɛ nɛ́gbɩ́lɛ? Ǹ kõ̀-ǹkɛ̃̂ gbĩ́ sɔkɔ se, tĩ̂ ǹ kõ̀ntɛnɔ náh sɔkɔ se? Ɔ̃́ɔ̃, ǹ kõ̀ntɛnɔ náh sɔkɔ náh dɛ́, ǹ kõ̀-ǹkɛ̃̂ sɔkɔ ye.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Képah náh sɔkɔ ye Liyel à kɔ̃ à kõ̀kè kõ. Kénɛ kõ̀kè kélɛ n wɛ̃kɩ nɛ wǎh à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ ǹ yah sɔkɔ ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ ǹ kõ̀-ǹkɛ̃̂ gbĩ́ sɔkɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, kõ̀-ǹkɛ̃̂ névye nónó-á sɛ̃ Liyel yõ, tɛ́ pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah, Abrahmɩ pɩ pépi súlɛ Liyel yah.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Tɛ́ pɩ kènkõbe tɔ súlɛ, nónó-á pè náh mɛ n yah pé kõ̀nɔ́ ó tyɩ́, pè mɛ sɛ̃ Liyel yõ Abrahmɩ tyɩ́ kɔ̃lɛ gbĩ́ nɛ̂-á à náh tɔ̃̌nɩ̀ sõ̀ mɛ kõ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Yé yah, Liyel-á ǹ vyãhlɛ Abrahmɩ ànɛ̂ ǹ náh tãn kɔ̃ nɛ páh kɩ kèkõyṍlɛ pè kɔ̃, kè náh pɩ á kɩ nɛ Abrahmɩ-á n kɔ tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l yõ képah yĩn sɔ̃́ dɛ́, ǹ pɩ́nɔ́ yĩn ye nɛ́gbɩ́lɛ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Liyel-á ǹ vyãh kɔ̃ nɛ̂ tyɩ́ sɔkɔ, kàh sõ̀ mɛ pɩ nɛ tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l kɔ́nɔ́ gbõ̀ yõ sɔ̃́ képah n wɛ, yõ se náhkɩ tɔ̃ mɛ ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ ànɛ̂ ǹ vyãh kɔ̃́nɔ́ mɛ̀ tyɩ́?
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Yé náh wɛ di, tyi kõ̀nsàhnɔ́ ye n yilki n mɔ Liyel fɔ̀kɔ̀vyã̀hnɩ̀nɛ. Tyi kõ̀nsàhnɔ́-à n knɛ ńyãh sɔkɔ, ké dêl náh fɛ̃ n pɩ nɛ́npɔ́.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Liyel-á ǹ vyãh kɔ̃ nɛ̂ tyɩ́ sɔkɔ, ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ ye képah n wɛ. Képah kɩ pɩ yõ̀bènɔrɩlɛ Abrahmɩ náh tãn pól tyɩ́. Tɛ́ kè náh pɩ nɛ tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l kɔ́pú ó tyɩ́ sɔ̃́ à pɩ kélɛ dɛ́. Nónó pól tɔ-á sɛ̃ ǹ yõ Abrahmɩ tyɩ́ kɔ̃lɛ, pépi pól tyɩ́ ye à pɩ kélɛ. Yé náh wɛ di, Abrahmɩ ye á pól súlɛ,
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 sɔ̃́-á kélɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: «Áwɔ ye mé pɩ kwlo kwlo náhnáh.» Ǹmɔ ye ápi súlɛ Liyel yah sɔkɔ, wǎh sɛ̃ nɛ̂ yõ. Ǹmɔ Liyel ye n yilki n mɔ lékyɩ̂lɛ, tɛ́ yîlɛ n mɔ ǹ vyãh wɛynɛ nónó náh sõ̀ mɛ.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Tir nɛ̂-á kè náh sõ̀ mɛ gbõ̀ sah sah tɛ̃̀nɛ ké yõ, Abrahmɩ ǹ gbõ̀ sah képah yõ. À sɛ̃ Liyel yõ, képah yĩnnɛ Liyel mɛ à pɩ kwlo kwlo náhnáh névye súlɛ, sɔ̃́-á lésõ à yo kélɛ ǹ tyɩ́ nɛ, ǹ náh tãn-á kɩ pɩ dò.
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Tɛ́ légbĩ́nɛ, Abrahmɩ sõ̀ kè wɛ nɛ páh wah mɔ náhnáh. À sõ̀ mɛ ye lèkwɛ̌ vyãh yah sɔkɔ. Ǹ kyɩ Sara tɔ pɩ̀kɩ̀ sõ̀ sɔkɔ tɛ. Ǹtɛ képah fyé yõ, wìlkìnɔ́ náh pɩ ǹ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ sɔkɔ.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 À náh tɔ̀tɔ̀ pɩ sɛ̃́nɔ́lɛ Liyel vyãh kɔ̃́nɔ́ mɛ̀ yõ. Ǹtɛ à tǎhkɩ̀ wɛ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ, à Liyellɛ n gbilki.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Ǹ sɛ̃́nyĩnɔ sõ̀ mɛ ké yõ nɛ, Liyel-á ǹ vyãh kɔ̃ tir nɛ̂ tyɩ́ sɔkɔ, tɛ̃́nwɛnɔ-á mɛ ǹ tyɩ́ kɩ fɛ̃ kè pɩ.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Képah ye, Liyel mɛ à mɔ kõ nɛ́gbɩ́lɛ ǹ yah sɔkɔ.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Tɛ́ kǎh wãrkɩ sah Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: «Liyel à mɔ kõ nɛ́gbɩ́lɛ.» Kè náh pɩ nɛ Abrahmɩ ó yĩn sɔ̃́ dɛ́;
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 ápi tɔ yĩn ye, ápi nónó Liyel yõ sɛ̃́nɔ́-á kɩ n mɔ n kõ n pi, áyáh sɔ̃́npɩ́lɛ sɛ̃ Liyel yõ nɛ̂-á Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu lékó yilki mɔ.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 À lésõ ko mɔ ápi tyípêl yĩnnɛ, tɛ́ Liyel mɛ ǹ lékó yilki mɔ ápi pɩ yĩnnɛ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah sɔkɔ.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.