Romanos 4

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Sɔ̃́ mɛ ápi kɩ yo Abrahmɩ tyɩ́ sɔkɔ, ǹmɔ nɛ̂-á á náh nɛynɛ? Kwâh nɛ̂ mɛ à fɛ̃ wɛ ǹ yɛ̃́ngbɛ̃́ tǎhkɩ̀lɛ?
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 Abrahmɩ tyípɩ́nɩ̀ yĩn-à sõ̀ nɛ Liyel à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ ǹ yah sɔkɔ, à náhkɩ sõ̀ fɛ̃ ǹ gblɔ̌ynɛ n yɔ̃ n sah kɛ̀. Ǹtɛ à náh fɛ̃ képah pɩ Liyel yah sɔkɔ dɛ́.
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 Kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: «Abrahmɩ sɛ̃ Liyel yõ, Liyel mó à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ.»
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Ǹtɛ kàh mɛ tõ̀ pɩ́nɔ́ wɛ̃̀kɩ̀ yõ, tõ̀npɩ ye n wɛ ǹ tõ̀ pɩ́nɔ́ lédyáhnɩ́nɛ. Nɔ̀nɔ́ náh à wɛ kélɛ dɛ́. À yɩ̃nɛ ké wɛ́nɔ́lɛ.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Ǹtɛ sɛ̃́ náh kélɛ Liyel tɛ̃̀ wɔ tyɩ́ dɛ́. Névi nɛ̂-à sɔ̃́ tõ̀lɛ n pɩ́-ńkɛ̃̂nɛ tɛ́ fyɔ̀ mɛ sɛ̃ ǹ yõ, ǹmɔ nɛ̂-á tyípêl pɩ́púlɛ n pɩ nɛ́gblɔ́lɛ, képah gbõ̀ yõ ǎ tɛ̃̀ pɩ nɛ́gbɩ́lɛ.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Liyel-á névye nónónɛ n pɩ nɛ́gblɔ́lɛ ǹ yah sɔkɔ pé tyípɩ́nɩ̀ mɔ́nkõ̀-ǹkɛ̃̂nɛ, yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ Davidi pé nɩ̀vɩ̀nɩ̀ wɛ́nɔ́ tyɩ́ yo nɛ ńkɛ̃́:
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 «Névye nónó pílkí-ńtã̂n-á yɔ̃ mɔ pè kɔ̃, tɛ́ pé tyípêl mɛ niri pé tyɩ́,
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃-à névye nónó tyípêl mɔ́nkõ̀-ǹkɛ̃̂nɛ,
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 Kénɛ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ mɛ̀nɛ, Nsyifunɔ ó tyɩ́ náh kélɛ dɛ́, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ pépi tɔ tyɩ́ ye. Á kè yo sɛ̃́ yɔ̀ nɛ, Abrahmɩ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́-á à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ Liyel yah.
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 Ǹtɛ gbĩ́ nɛ̂ mɛ Liyel pɩ ǹnɛ nɛ́gbɩ́lɛ? Ǹ kõ̀-ǹkɛ̃̂ gbĩ́ sɔkɔ se, tĩ̂ ǹ kõ̀ntɛnɔ náh sɔkɔ se? Ɔ̃́ɔ̃, ǹ kõ̀ntɛnɔ náh sɔkɔ náh dɛ́, ǹ kõ̀-ǹkɛ̃̂ sɔkɔ ye.
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Képah náh sɔkɔ ye Liyel à kɔ̃ à kõ̀kè kõ. Kénɛ kõ̀kè kélɛ n wɛ̃kɩ nɛ wǎh à pɩ nɛ́gbɩ́lɛ ǹ yah sɔkɔ ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ ǹ kõ̀-ǹkɛ̃̂ gbĩ́ sɔkɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, kõ̀-ǹkɛ̃̂ névye nónó-á sɛ̃ Liyel yõ, tɛ́ pɩ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah, Abrahmɩ pɩ pépi súlɛ Liyel yah.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Tɛ́ pɩ kènkõbe tɔ súlɛ, nónó-á pè náh mɛ n yah pé kõ̀nɔ́ ó tyɩ́, pè mɛ sɛ̃ Liyel yõ Abrahmɩ tyɩ́ kɔ̃lɛ gbĩ́ nɛ̂-á à náh tɔ̃̌nɩ̀ sõ̀ mɛ kõ.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Yé yah, Liyel-á ǹ vyãhlɛ Abrahmɩ ànɛ̂ ǹ náh tãn kɔ̃ nɛ páh kɩ kèkõyṍlɛ pè kɔ̃, kè náh pɩ á kɩ nɛ Abrahmɩ-á n kɔ tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l yõ képah yĩn sɔ̃́ dɛ́, ǹ pɩ́nɔ́ yĩn ye nɛ́gbɩ́lɛ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Liyel-á ǹ vyãh kɔ̃ nɛ̂ tyɩ́ sɔkɔ, kàh sõ̀ mɛ pɩ nɛ tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l kɔ́nɔ́ gbõ̀ yõ sɔ̃́ képah n wɛ, yõ se náhkɩ tɔ̃ mɛ ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ ànɛ̂ ǹ vyãh kɔ̃́nɔ́ mɛ̀ tyɩ́?
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Yé náh wɛ di, tyi kõ̀nsàhnɔ́ ye n yilki n mɔ Liyel fɔ̀kɔ̀vyã̀hnɩ̀nɛ. Tyi kõ̀nsàhnɔ́-à n knɛ ńyãh sɔkɔ, ké dêl náh fɛ̃ n pɩ nɛ́npɔ́.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Liyel-á ǹ vyãh kɔ̃ nɛ̂ tyɩ́ sɔkɔ, ǹ yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ ye képah n wɛ. Képah kɩ pɩ yõ̀bènɔrɩlɛ Abrahmɩ náh tãn pól tyɩ́. Tɛ́ kè náh pɩ nɛ tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀l kɔ́pú ó tyɩ́ sɔ̃́ à pɩ kélɛ dɛ́. Nónó pól tɔ-á sɛ̃ ǹ yõ Abrahmɩ tyɩ́ kɔ̃lɛ, pépi pól tyɩ́ ye à pɩ kélɛ. Yé náh wɛ di, Abrahmɩ ye á pól súlɛ,
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 sɔ̃́-á kélɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: «Áwɔ ye mé pɩ kwlo kwlo náhnáh.» Ǹmɔ ye ápi súlɛ Liyel yah sɔkɔ, wǎh sɛ̃ nɛ̂ yõ. Ǹmɔ Liyel ye n yilki n mɔ lékyɩ̂lɛ, tɛ́ yîlɛ n mɔ ǹ vyãh wɛynɛ nónó náh sõ̀ mɛ.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Tir nɛ̂-á kè náh sõ̀ mɛ gbõ̀ sah sah tɛ̃̀nɛ ké yõ, Abrahmɩ ǹ gbõ̀ sah képah yõ. À sɛ̃ Liyel yõ, képah yĩnnɛ Liyel mɛ à pɩ kwlo kwlo náhnáh névye súlɛ, sɔ̃́-á lésõ à yo kélɛ ǹ tyɩ́ nɛ, ǹ náh tãn-á kɩ pɩ dò.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Tɛ́ légbĩ́nɛ, Abrahmɩ sõ̀ kè wɛ nɛ páh wah mɔ náhnáh. À sõ̀ mɛ ye lèkwɛ̌ vyãh yah sɔkɔ. Ǹ kyɩ Sara tɔ pɩ̀kɩ̀ sõ̀ sɔkɔ tɛ. Ǹtɛ képah fyé yõ, wìlkìnɔ́ náh pɩ ǹ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ sɔkɔ.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 À náh tɔ̀tɔ̀ pɩ sɛ̃́nɔ́lɛ Liyel vyãh kɔ̃́nɔ́ mɛ̀ yõ. Ǹtɛ à tǎhkɩ̀ wɛ Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ gbõ̀ yõ, à Liyellɛ n gbilki.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 Ǹ sɛ̃́nyĩnɔ sõ̀ mɛ ké yõ nɛ, Liyel-á ǹ vyãh kɔ̃ tir nɛ̂ tyɩ́ sɔkɔ, tɛ̃́nwɛnɔ-á mɛ ǹ tyɩ́ kɩ fɛ̃ kè pɩ.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Képah ye, Liyel mɛ à mɔ kõ nɛ́gbɩ́lɛ ǹ yah sɔkɔ.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Tɛ́ kǎh wãrkɩ sah Liyel wɛy sɛ́bɛ́y sɔkɔ nɛ: «Liyel à mɔ kõ nɛ́gbɩ́lɛ.» Kè náh pɩ nɛ Abrahmɩ ó yĩn sɔ̃́ dɛ́;
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 ápi tɔ yĩn ye, ápi nónó Liyel yõ sɛ̃́nɔ́-á kɩ n mɔ n kõ n pi, áyáh sɔ̃́npɩ́lɛ sɛ̃ Liyel yõ nɛ̂-á Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu lékó yilki mɔ.
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 À lésõ ko mɔ ápi tyípêl yĩnnɛ, tɛ́ Liyel mɛ ǹ lékó yilki mɔ ápi pɩ yĩnnɛ nɛ́gblɔ́lɛ Liyel yah sɔkɔ.
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.