João 11
wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs BKJ
1 Dĩ́ yɔ́ lésõ mɛ ńyân syɩkɩ, pè n ye Lasarɩlɛ. À sõ̀ mɛ Betani kwil sɔkɔ, képah nɛ̂ sɔkɔ-á sõ̀ ǹ dósyɔ́lɛ, pè n ye Mari ànɛ̂ Martɩlɛ.
1 Ora, havia um certo homem enfermo, chamado Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Kénɛ Mari mɛ̀ wɔ ye lésõ làsèkwěl yɔ́ kwɛ mɔ Yesu gbyẽ̂h yõ, tɛ́ sè kele ǹ yõ̀yénnɛ. Ǹmɔ dódĩ́ Lasarɩ ye sõ̀ n yɔ.
2 (Era aquela Maria que ungiu o Senhor com unguento, e secou os seus pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo).
3 Képah sɔkɔ, ǹ dósyɔ́ mɛ tɛ̃ntõ̀ mɔ Yesu tyɩ́ nɛ, pé yõ̀tɛ̃̀, ǹ kódĩ́ Lasarɩ náh mɛ lènɔlɛ.
3 Portanto, suas irmãs enviaram até ele dizendo: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Yesu-á képah noh, à nɛ ńkɛ̃́, Lasarɩ ńyân mɛ̀ náh pɩ ǹ ko ko ńyânnɛ. Ǹtɛ kǎh kɩ Liyel yõ̀tɔ̃rɩ́ wɛ̃kɩ, tɛ́ kɩ tɔ̃ ǹ Pídĩ́ yõ̀tɔ̃rɩ́ wɛ̃kɩ.
4 Quando Jesus ouviu isso, ele disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Tɛ́ Martɩ, ànɛ̂ Mari, ànɛ̂ pé dódĩ́ Lasarɩ tyɩ́ sõ̀ nɔ yĩ́ĩ́ Yesu tyɩ́.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Ǹtɛ ńyãh sɔkɔ-á sõ̀ Yesulɛ tɛ́ pè pɔ Lasarɩ ńyân tyɩ́ yo ǹ tyɩ́, à tɔ̃ wũ nɛ́npɔ́ à sèpĩ̀n nínì pɩ.
6 Ouvindo, pois, que ele estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde ele estava.
7 Képah náh, à yo ǹ tõ̀ sã́hpú tyɩ́ nɛ, pè yɛ pé pé syɩ n yuku Nsyude gbɛ̃̀nyah sɔkɔ.
7 Depois disso, então, ele diz aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Wǎh yo sɛ̃́, pè mɛ nɛ, kwɔ́-ò dĩ́, nɛ́npɔ́ sɔkɔ kó lésõ pè n yah n kɔ̃ ǹ mínkò-ǹsahlɛ dyêhlɛ sɛ̃́ yɔ̀ sɛ̃́ yɔ̀, tɛ́ à tɔ̃ n yah n kɔ̃ ǹ syɩ́nyuku-ńsahlɛ nɛ́npɔ́ sɔkɔ nɩ?
8 Seus discípulos lhe disseram: Mestre, recentemente os judeus procuravam apedrejar-te, e tu vais para lá novamente?
9 À mɛ yo pé tyɩ́ nɛ, lɛ́rɩ́nɔ́ gbɔ̃ninɔ́ kó gbĩ̀yĩ̀kì sɔkɔ nɩ? Névi nɛ̂-à n kɔ tyah kyòolɛ, kèkõyṍ kyòo-á à n nɛ n yah. Képah-á, tɛ̃̀ gbáhkɩ̀ mɩ́nɔ́ náh nɔ.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se algum homem andar de dia, ele não tropeça, porque ele vê a luz deste mundo.
10 Ǹtɛ névi nɛ̂-à n kɔ lékã̂hnɛ kyòo kɛ̃́nɛ, tɛ̃̌ ǹ gbáhkɩ̀lɛ n mɩ.
10 Mas se um homem andar de noite, ele tropeça, porque nele não há luz.
11 Wɛlɔ nɔ́pi yóntɛnɔ náh, Yesu tɔ̃ yo pé tyɩ́ nɛ, pépi kódĩ́-á mɛ dɔy sɔkɔ, ǹtɛ páh kɩ kyɩ à yilki mɔ.
11 Essas coisas ele falou, e depois disso ele lhes disse: Nosso amigo Lázaro dorme, mas eu vou, para que eu possa despertá-lo do sono.
12 Képah sɔkɔ, ǹ tõ̀ sã́hpú mó nɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃, dɔy sɔkɔ-à kɩ nɛ̂ Lasarɩlɛ, wǎh kɩ dɛ.
12 Disseram-lhe, então, os seus discípulos: Senhor, se dorme, ele ficará bom.
13 Ǹtɛ Yesu wɛy sɔkɔ, Lasarɩ kúnɔ́ tyɩ́ ye à yo, tɛ́ ǹ tõ̀ sã́hpú wɔ mó wɛ nɛ dɔy gbɔy tyɩ́-á à yo.
13 Todavia Jesus havia falado de sua morte, mas eles pensavam que falava do repouso do sono.
14 Kǎh pɩ sɛ̃́, Yesu kè yo yɩkɩ mɔ pé tyɩ́ nɛ Lasarɩ-á ku.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto.
15 Ǹtɛ péwɔ mɛ́-ńkɛ̃̂nɛ sõ̀ nɛ́npɔ́, képah-á mɛ nɔ yĩ́ĩ́ péwɔ tyɩ́ pépi yĩnnɛ. Kǎh pɩ sɛ̃́, pǎh kɩ sɛ̃ yĩ́ĩ́ péwɔ yõ. Tɛ́ núkúnúkú, pè yɛ pé sɔkɔ ǹ tnɔ̂.
15 E estou contente por causa de vós, de que eu não estivesse ali, para que creiais; no entanto, vamos até ele.
16 Képah sɔkɔ, Toma nɛ̂-á pè n ye Didiminɛ, ǹmɔ pé no syah nɛ, pè yɛ pépi tɔ kyɩ ku ǹnɛ wɛ̃ tyɩ́.
16 Então disse Tomé, que é chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para que possamos morrer com ele.
17 Yesu-á yĩni tɛ̃ nɛ́npɔ́ gbĩ́ nɛ̂nɛ, à kyɩ nɛ yah Lasarɩ lékó sõ̀ sèpĩ̀n ǹyẽ̂h pɩ tɛ diki sɔkɔ.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já há quatro dias no sepulcro.
18 Yé yah, Betani ànɛ̂ Yerusalɛmɩ wrɔ́ náh sõ̀ mɛ kah gbɛ mɔ. Kè sõ̀ mɛ kílónɔ́ tɔ̃́nɔ́ kénkɔ̃lɛ.
18 Ora, Betânia estava perto de Jerusalém, cerca de quinze estádios.
19 Képah ye, Yerusalɛmɩ tãn náhnáh sõ̀ mɛ pɔ Martɩ ànɛ̂ Mari yétĩ kélé-ńsah pé dódĩ́ yáhnkwlɔnɔ sɔkɔ.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Martɩ-á fyɔ̀ noh nɛ Yesu-á mɛ n pi, à kyɩ à yohnɩ. Tɛ́ Mari wɔ sõ̀ mɛ kɔ̃́ntɛ̃̀nɔ́lɛ gbô sɔkɔ.
20 Ouvindo, então, Marta que Jesus vinha, foi ao seu encontro. Mas Maria ficou assentada em casa.
21 Képah sɔkɔ, Martɩ mɛ yo Yesu tyɩ́ nɛ, pé yõ̀tɛ̃̀, wàh sõ̀ mɛ ásõ̂ sɔkɔ, pé dódĩ́ náh náhkɩ n ku n pi.
21 Então, disse Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Ǹtɛ núkúnúkú ńtɛ̃ fyé sɔkɔ, páh pɩ̃ nɛ wàh kɩ sɔ̃́ tir dùkù nɛ̂ yah kɔ̃ Liyel tyɩ́, wǎh kɩ kè pɩ ǹ tyɩ́.
22 Mas eu sei, que agora mesmo, tudo quanto pedires a Deus, Deus te concederá.
23 Képah sɔkɔ, Yesu mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ: «Á dódĩ́ lékó kɩ yilki mɔ.»
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Wǎh yo sɛ̃́, Martɩ nɛ, páh pɩ̃ nɛ lékyɩ̂-à kɩ pɔ n yilki n mɔ gbĩ̀yĩ̀kì tɛ́y sõlɛ, ǹ tɔ lékó-á kɩ yilki mɔ.
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 Képah tɛ̃̀nɛ, Yesu yo ǹ tyɩ́ nɛ: «Ńmɔ ye lékyɩ̂ yílkínmɔ-ò ànɛ̂ minnɛ. Névi nɛ̂-à sɛ̃ ńmɔ yõ, tɛ̃̀-à sɔ̃́ ku, à kɩ tyɛ́-ńkɛ̃̂ min wɛ;
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição, e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, ele viverá;
26 ànɛ̂ névi nɛ̂-à mɛ min sɔkɔ tɛ́ sɛ̃ ńmɔ yõ, tɛ̃̀ náh tɔ̃ n ku n yah n pi Liyel tyɩ́ tĩ̀nnɛ. Á se sɛ̃ képah yõ, Martɩ?»
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isto?
27 Martɩ mɛ nɛ, àwe-á Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃, páh sɛ̃ ké yõ nɛ ǹmɔ-á Liyel nɛy yáhntɔkɔnɔlɛ, nɛ̂-á ǹ Pídĩ́nɛ, ǹmɔ nɛ̂-á sõ̀ yɩ̃nɛ à pɔ kèkõyṍ.
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor; eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Képah yóntɛnɔ náh, à ǹ syɩ kyɩ plɔ yo ǹ gbɛ̃̀nsê Mari tyɩ́ nɛ, kwɔ́-ò dĩ́-á mɛ de n tɛ. Tɛ́ wǎh mɛ ǹnɛ n ye.
28 E, tendo ela dito isso, seguiu o seu caminho, e chamou secretamente a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e te chama.
29 Mari-á fyɔ̀ képah noh, à núkú yuku à sɔkɔ Yesu tnɔ̂.
29 Assim que ela ouviu isso, levantou-se depressa, e foi até ele.
30 Yesu náh tɔ̃̌nɩ̀ sõ̀ mɛ de kwil sɔkɔ. À sõ̀ mɛ fɩ̃́ nɛ̂ sɔkɔ-á sõ̀ Martɩ pɔ à yohnɩ.
30 Ora, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Tɛ́ Yerusalɛmɩ tãn nónó-á sõ̀ mɛ Mari tnɔ̂ gbô sɔkɔ, mɛ ǹ yétĩnɛ n kele, pépi-á à wɛ à yuku wil súú sɛ̃́, pè ǹ sõ̀ tɛ̃. Pè sõ̀ mɛ n sõ nɛ, pɔ̀ gbó-ńsah-á à n yuku diki yõ.
31 Os judeus, pois, que estavam com ela na casa e a consolavam, vendo que Maria se levantara e saíra apressadamente, seguiram-na, dizendo: Ela vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Ǹtɛ Mari-á kyɩ yĩni tɛ̃ Yesu mɛ́-ńsah sɔkɔ, tɛ́ à wɛ, à gbètukunɔ di Yesu yah sɔkɔ tɛ́ yo ǹ tyɩ́ nɛ, pé yõ̀tɛ̃̀, wàh sõ̀ mɛ ásõ̂ sɔkɔ, pé dódĩ́ náh náhkɩ n ku n pi.
32 Tendo, pois, Maria chegado onde Jesus estava e vendo-o, ela lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Képah sɔkɔ, Yesu-á à wɛ à mɛ n gbo à tahlɩ ǹ tɛ́kɩ́nmɔpu tyɩ́, kè ǹ nɩ kah tɛ̃ képékèyɔ̂, ǹ yah kwɔ.
33 Quando Jesus, pois, a viu chorar, e choravam também os judeus que vinham com ela, comoveu-se em espírito e conturbou-se,
34 À mɛ nɛ, ńyãh sɔkɔ se pè yɩ̃ ǹ lékólɛ nɩ? Pè mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ, pé yõ̀tɛ̃̀, à pɔ kyɩ yah.
34 e disse: Onde o pusestes? Eles disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Képah sɔkɔ, Yesu yétĩ kwɛ.
35 Jesus chorou.
36 Képah tɛ̃̀nɛ, ǹ tɛ́kɩ́nmɔpu nɛ, pè yah, ǹ tyɩ́-á sõ̀ mɛ nɔ yĩ́ĩ́ ǹ tyɩ́ dɛ́!
36 Disseram, então, os judeus: Vede como ele o amava!
37 Tɛ́ tɔ̃ mɛ n yo nɛ, ǹmɔ nɛ̂-á yɩ̃́tũ̂ dĩ́ yɩ̃́ yɩkɩ, à kó sõ̀ fɛ̃ kũ yah kõ n pi Lasarɩ tyɩ́ nɩ?
37 E alguns deles disseram: Não podia este homem, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este homem não morresse?
38 Képah sɔkɔ, kè tɔ̃ Yesu nɩ kah tɛ̃ képékèyɔ̂, à mɛ sɔkɔ diki yõ. Tɛkɩ diki ye sõ̀ kélɛ, tɛ́ ké yah mɛ víkénɔ́lɛ dáh-ǹgbɛ̃ yɔ́lɛ.
38 Jesus, pois, novamente comovido em si mesmo, foi ao sepulcro. Era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Yesu mɛ yo no tyɩ́ nɛ, pè dáhkɩ̀ mɛ̀ tɔkɔ tɛ̃ yõ. Lékókè dósê Martɩ mɛ à syah nɛ, Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃, ǹ yɩ̃́nɔ́ sèpĩ̀n ǹyẽ̂h-á yɔ̀. Wǎh kɩ mɛ n põ dò.
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã daquele que estava morto, disse-lhe: Senhor, a essa altura ele cheira mal, porque ele está morto há quatro dias.
40 Képah sɔkɔ, Yesu yo ǹ tyɩ́ nɛ: «Mé náh kè yo á tyɩ́ nɛ, wáh kɩ sɛ̃ ń yõ, á yĩ́-á kɩ tɛ̃ Liyel yõ̀tɔ̃rɩ́ yõ di?»
40 Disse-lhe Jesus: Eu não te disse que, se tu creres, verás a glória de Deus?
41 Képah tɛ̃̀nɛ, no mɛ dáhkɩ̀ tɛ̃ yõ. Yesu mɛ ǹ yah yɔ̃ yĩ̂nyõ tɛ́ nɛ: «Bɔ̌, mé n wɛkɩ á tyɩ́ wáh sɔ̃́npɩ́ ń nírí tɛ̃.
41 Então, eles tiraram a pedra do lugar onde jazia o morto. E Jesus, levantando seus olhos, disse: Pai, eu te agradeço, por me haveres ouvido.
42 Mé pɩ̃ nɛ wáh mɛ ń nírílɛ n tɛ̃ gbĩ́mɛgbĩ́. Ǹtɛ mé kélɛ n yo tɔ́wû mɛ̀ yĩnnɛ nɛ̂-á ń mɔ gbɩ̃ sah yɔ̀, nɛ pè sɛ̃ ké yõ nɛ, áwɔ-á tɛkɩ mɔ ńnɛ.»
42 Eu sei que sempre me ouves, mas por causa da multidão que está ao redor eu disse isso, para que possam crer que tu me enviaste.
43 Képah yóntɛnɔ náh, à kah yo mɔ nɛ ńkɛ̃́: «Lasarɩ, wil nɛ́npɔ́!»
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora.
44 Képah sɔkɔ, Lasarɩ nɛ̂-á sõ̀ ku, à yuku wil ǹ gbyẽ̂h ànɛ̂ ǹ gbã̀nnɛ púkúbínɔ́lɛ fwɔ gbrólɛ; tɛ́ ǹ yèpɔ mɛ fɔ́kɔ́nɔ́lɛ fwɔlɛ. Yesu mɛ yo pé tyɩ́ nɛ, pè à wah mɔ, pè mó yɛ à kɔ̃ à nɛ n yuku.
44 E saiu o que estivera morto, amarrado nos pés e nas mãos com faixas; e a sua face envolta em um lenço. Disse-lhes Jesus: Desatai-o, e deixai-o ir.
45 Névye nónó-á sõ̀ mɛ pɔ Mari tnɔ̂, tɛ́ pɔ Yesu tyípɩ́nɩ́ mɛ̀ wɛ sɛ̃́, pé náhnáh sɛ̃ Yesu yõ.
45 Então, muitos dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que haviam visto as coisas que Jesus fizera, creram nele.
46 Ǹtɛ pé túkù wɔ mó kyɩ ǹ tyípɩ́nɩ́ mɛ̀ sèsahrɩ yah sah Farisi wɛ̃̀kɩ̀ kɔ́pú tyɩ́.
46 Mas alguns deles foram pelo seu caminho até os fariseus, e lhes contaram as coisas que Jesus havia feito.
47 Kǎh mó pɩ sɛ̃́, Farisi wɛ̃̀kɩ̀ kɔ́pú ànɛ̂ sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm mɛ pé no tukey tùkèpu tĩ̀nkì ye, pè kɔ̃ tɛ̃ ké tyɩ́ sɔkɔ. Pè wɛ̃ syah nɛ, dĩ́ mɛ̀-á mɛ gbǐl tyilɛ n kah n pɩ dɛ́, sɔ̃́ se pé kɩ pɩ nɩ?
47 Então, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus em conselho, dizendo: O que faremos? Pois este homem faz muitos milagres.
48 Páh kɩ à sah à yɔ̃ sɔkɔ sélɛ n pɩ sɛ̃́ yɔ̀, no pól-á kɩ sɛ̃ ǹ yõ. Ǹtɛ képah-à pɩ, Wrome tãn-á kɩ yuku pépi Liyel ní-ńsah gbô sɔ, tɛ́ kɩ pépi yìkì tyɩ́ yɩkɩ.
48 Se o deixarmos assim sozinho, todos os homens crerão nele; e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Ǹtɛ pé sɔkɔ yɔ́ lésõ mɛ, pè n ye Kayifilɛ. Léyílɛ, ǹmɔ ye lésõ sárká syínwìlkìpu yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃nɛ. Ǹmɔ mɛ pé no syah nɛ: «Yé náh kwâh yɔ́lɛ n pnɛ dɛ́!
49 E um deles, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós não entendeis nada,
50 Yé náh pɩ̃ nɛ, dĩ́ nɛ́núkù-à kɩ ko mɔ ápi yìkì swɔ kè kɔ̃ kè wɛ pwah, képah-á kɩ nɛkɩ kal ápilɛ ǹ tɛ̃̀nɔ́lɛ min sɔkɔ, tɛ́ á yìkì pól tyɩ́ mó pɔ yɩkɩ di?»
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Ǹtɛ ǹmɔ yah yĩ́ĩ́ náh sõ̀ à yo tyi nɔ́pilɛ dɛ́! Wǎh sõ̀ mɛ sárká syínwìlkìpu yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃nɛ léyílɛ sɛ̃́, képah ye Liyel mɛ tɛ̃ntõ̀lɛ à kɔ̃ à syi yo sah nɛ, Yesu-á yɩ̃nɛ à ku ǹ yìkì névye yĩnnɛ.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação;
52 Tɛ́ ǹ yìkì névye ó yĩn náh à kɩ n ku n pi dɛ́, ǹ kúnɔ́ kɩ Liyel wɛ̃́npì pól tɔ tuke mɔ pɩ núkúlɛ, pépi nónó-á mɛ karkɩ tɛ̃ tɛ̃ kɔ̃.
52 e não somente por aquela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estavam dispersos.
53 Kayifi-á fyɔ̀ képah yo, à tɔkɔ lésõ tyɩ́, pè núkú Yesu kònmɔnɔ sah gbáhkɩ̀ yõ.
53 Desde aquele dia, pois, eles tomavam conselho para o matarem.
54 Kǎh pɩ sɛ̃́, Yesu náh tɔ̃ mɛ n gblɔ̌ynɛ n wilki n mɔ kwèyy Nsyifunɔ yah. À yal ànɛ̂ ǹ tõ̀ sã́hpúlɛ, pè kyɩ tɛ̃ kwil yɔ́ sɔkɔ, pè n ye Yefrayiminɛ. Képah sõ̀ mɛ gbɛ̃̀nyah yɔ́ sɔkɔ, nɛ̂-á mɛ gbɛ̃́nnɩ tnɔ̂.
54 Jesus, portanto, já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim, e ali continuava com os seus discípulos.
55 Ǹtɛ Nsyifunɔ yɔ̃rɩ tyɛ́nɔ́ syáh-á sõ̀ mɛ de n tɛ sɛ̃́, névye náhnáh sõ̀ mɛ n wil gbnɔ sɔkɔ, tɛ́ mɛ n dɔkɔ n yuku Yerusalɛmɩ kwil sɔkɔ. Pè sõ̀ mɛ syáh mɛ̀ dyàh tɛ̃, nɛ pé kyɩ pé gblɔ̌y tɔ̃ n sah, à yɩ̃nɛ pé tyi kõ̀nsàhnɔ́ wã̀llɛ.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus; e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Pǎh sõ̀ mɛ Liyel ní-ńsah gbô sɔkɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, pè sõ̀ mɛ Yesulɛ n yah n kɔ̃, tɛ́ mɛ wɛ̃nɛ n piki n yah nɛ ńkɛ̃́, kè se mɛ sɔ̃́ nɩ? À se kɩ pyě yɛ wũ syáh mɛ̀ sɔkɔ pɔ́nɔ́lɛ nɩ?
56 Então eles buscavam por Jesus, e falavam entre si, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Tɛ́ sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ Farisi wɛ̃̀kɩ̀ kɔ́pú lésõ mɛ ké gbah yo sah tɛ névye tyɩ́ nɛ, nɛ̂-à fyɔ̀ Yesu mɛ́-ńsah pɩ̃, tɛ̃̀ pɔ kè yo pé syah, pé kɔ̃ pé à wɛ tɛ̃.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se algum homem soubesse onde ele estava, ele deveria mostrar, para que o prendessem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.