Atos 4

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Képah tɛ̃̀nɛ, Pyɛrɩ ànɛ̂ Nsyɔ̃-á sõ̀ mɛ wɛ́kɩ́nɔ́ sɔkɔ tɔ́wû tyɩ́ sɛ̃́, nósyɔ́ pɔ wil mɔ pé yõ. Sárká syínwìlkìpu yísyɔ́ ye sõ̀, ànɛ̂ Liyel ní-ńsah gbô syɩ́kɩ́pú yõ̀tɛ̃̀nɛ, à tahlɩ Sadusɛ̃ névye yísyɔ́ tyɩ́.
1 Enquanto eles estavam falando ao povo, sobrevieram-lhes os sacerdotes, o capitão do templo e os saduceus,
2 Tɛ́ kénɛ no fɔkɔ sõ̀ mɛ kah vyãh Pyɛrɩ ànɛ̂ Nsyɔ̃nɛ, pǎh sɔ̃́npɩ́lɛ névyelɛ n kwɔ nɛ, Yesu-á ku tɛ́ yilki mɔ, ànɛ̂ lékyɩ̂ tɔ-á kɩ pɔ n yilki n mɔ n pi.
2 doendo-se muito de que eles ensinassem o povo, e anunciassem em Jesus a ressurreição dentre os mortos,
3 Képah sɔkɔ, pè pè tɛ̃. Tɛ́ lékã̂h-á sõ̀ mɛ mɔ n tɛ sɛ̃́, képah ye pè pè dah mɔ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ, pópó à pɔ syɩ dĩndal tyɩ́.
3 deitaram mão neles, e os encerraram na prisão até o dia seguinte; pois era já tarde.
4 Ǹtɛ nónó-á Yesu tɛ̃ntõ̀ névye kwɔ́nɔ́ noh, pé náhnáh Liyel wɛ̃̀kɩ̀ tɛ̃. Kǎh pɩ sɛ̃́, Yesu yõ sɛ̃́pú nɔ nɛ́pĩ̂ kèyõ nínɔ́ kyɛgbãm (5 000) kénkɔ̃lɛ.
4 Muitos, porém, dos que ouviram a palavra, creram, e se elevou o número dos homens a quase cinco mil.
5 Képah sɔkɔ, ké dĩndallɛ, Nsyifunɔ yõ̀tãm, ànɛ̂ kwil yèwàhnɩ̀, ànɛ̂ Liyel tyi kõ̀nsàhnɔ́ kwɔ́pú wɛ̃ tuke Yerusalɛmɩ sɔkɔ.
5 No dia seguinte, reuniram-se em Jerusalém as autoridades, os anciãos, os escribas,
6 Sárká syínwìlkìpu yõ̀tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ An sõ̀ mɛ ànɛ̂ ǹ gbô tãn póllɛ. Pépi túkù ye sõ̀ pɩ Kayifilɛ, ànɛ̂ Nsyɔ̃nɛ, ànɛ̂ Alɛkisãdrelɛ.
6 e Anás, o sumo sacerdote, e Caifás, João, Alexandre, e todos quantos eram da linhagem do sumo sacerdote.
7 Képah tɛ̃̀nɛ, pè Pyɛrɩ ànɛ̂ Nsyɔ̃ tɛ̃ pɔ pé nɩyṍ, à pɔ pè piki yah nɛ, tɛ̃́nwɛnɔ nɛ̂ gbõ̀ yõ se, képah náh pɩ, nɛ̂ yĩn yõ se pè pɩ dɛ́nmɔnɔ mɛ̀nɛ nɩ?
7 E, pondo-os no meio deles, perguntaram: Com que poder ou em nome de quem fizestes vós isto?
8 Képah sɔkɔ, Liyel Mirki gbõ̀ yõ, Pyɛrɩ pè syah nɛ:
8 Então Pedro, cheio do Espírito Santo, lhes disse: Autoridades do povo e vós, anciãos,
9 «Kwil yõ̀tãm ànɛ̂ yèwàhnɩ̀, áyáh pèpɔrɩ pɩ sèkùkù dĩ́ yɔ́ tyɩ́, képah yõ sɔkɔ náh yé n piki n yah álɛ kwɛynɛ nɛ, sɔ̃́ se á pɩ, tɛ́ à dɛ mɔ di?
9 se nós hoje somos inquiridos acerca do benefício feito a um enfermo, e do modo como foi curado,
10 Yépi pól ànɛ̂ Yisrayel tãn pól yɩ̃nɛ yè kè pɩ̃ nɛ, Nasarɛtɩ Yesu Krista yĩn yõ-á dĩ́ mɛ̀nɛ yĩ́nntɛ̃̀nɔ́lɛ yé yah sɔkɔ lènɔlɛ yɔ̀. Yépi ye syɩ Yesulɛ dahnɩ yõ, tɛ́ Liyel mɛ ǹ lékó yilki mɔ.
10 seja conhecido de vós todos, e de todo o povo de Israel, que em nome de Jesus Cristo, o nazareno, aquele a quem vós crucificastes e a quem Deus ressuscitou dentre os mortos, nesse nome está este aqui, são diante de vós.
11 Ǹmɔ Yesu tyɩ́ ye yónɔ́lɛ Liyel wɛy sɔkɔ nɛ ńkɛ̃́: ‹Wɔ̀kɔ̀ mɔ́pú-á yahle dáhkɩ̀ nɛ̂ mɔ́nkõ̀nɔ́lɛ, képah ye pɔ pɩ wɔ̀kɔ̀ dáhgbɩ́lɛ.›»
11 Ele é a pedra que foi rejeitada por vós, os edificadores, a qual foi posta como pedra angular.
12 Képah náh, Pyɛrɩ tɔ̃ nɛ: «Yesu ó yĩn kɩ fɛ̃ névye pwah mɔ. Nɛ́ ǹmɔ ó yĩn náh, yĩn yɔ́ ńtɛ̃ náh ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ kɔ̃ kèkõyṍ, nɛ̂-á kɩ fɛ̃ névye min pwah mɔ.»
12 E em nenhum outro há salvação; porque debaixo do céu nenhum outro nome há, dado entre os homens, em que devamos ser salvos.
13 Tukey tùkèpu sõ̀ pɩ̃ nɛ Pyɛrɩ ànɛ̂ Nsyɔ̃ náh Nsyifunɔ kǎrn ǹgbɛ̃ pɩ, ànɛ̂ pè náh mɛ n mɔ n kõ nɛ́npɔ́ tĩ̀nnɛ. Tɛ́ pǎh n wɛkɩ nɩ̀sãh ànɛ̂ lékã́mnɛ sɛ̃́, képah mɛ pé gbã̀n du. Ǹtɛ pè mó tɔ̃ sõ̀ pɩ̃ nɛ, pépi-á lésõ Yesu kɔ́mûnɛ.
13 Então eles, vendo a intrepidez de Pedro e João, e tendo percebido que eram homens iletrados e indoutos, se admiravam; e reconheciam que haviam estado com Jesus.
14 Tɛ́ pé yĩ́-á mó tɔ̃ sõ̀ mɛ dĩ́ mɛ̀ yõ nɛ̂-á dɛ́nmɔnɔ wɛ, tyíyóné náh tɔ̃ wɛ pé tyɩ́.
14 E vendo em pé com eles o homem que fora curado, nada tinham que dizer em contrário.
15 Kǎh pɩ sɛ̃́, pè Pyɛrɩpi kɔ̃ pè wil tukey tùkèpu tĩ̀nkì wrɔ́, tɛ́ pépi mɛ wɛ̃ wɛ pé yahlɛ
15 Todavia, mandando-os sair do sinédrio, conferenciaram entre si,
16 tɛ́ nɛ, sɔ̃́ se pé kɩ pɩ no nɔ́pilɛ nɩ? Ńkɛ̃́, kɔ̃lɩ kɔ̃lɩ tɛ̃̀ náh se mó tɔ̃ kélɛ tɛ́. Yerusalɛmɩ tãn pól-á pɩ̃ nɛ, Pyɛrɩpi-á pɩ gbǐl mɛ̀nɛ.
16 dizendo: Que havemos de fazer a estes homens? porque a todos os que habitam em Jerusalém é manifesto que por eles foi feito um sinal notório, e não o podemos negar.
17 Kàh pɩ sɛ̃́, pé ye kè yahle pé tyɩ́ dírí sɔkɔ nɛ, pè káh tɔ̃ Yesu yĩnnɛ n yo ǹnɩ̂ yɔ́ ńtɛ̃ tyɩ́. Képah-à pɩ, yĩ mɛ̀ náh n tɔ̃ n mɔ n yuku n pi yahlɛ.
17 Mas, para que não se divulgue mais entre o povo, ameacemo-los para que de ora em diante não falem neste nome a homem algum.
18 Képah tɛ̃̀nɛ, pè tɔ̃ pè ye, tɛ́ kè yahle pé tyɩ́ gbógbó nɛ, pé káh tɔ̃ Yesu yĩn noh n yah pé vyɛ̃y yah, ànɛ̂ pè káh tɔ̃ kwɔ́nɔ́ pɩ ǹ yĩn yõ.
18 E, chamando-os, ordenaram-lhes que absolutamente não falassem nem ensinassem em nome de Jesus.
19 Ǹtɛ Pyɛrɩpi pè syah nɛ: «Yépi ńtɛ̃ kè sõ n yah kɛ̀: Kè se mɛ yɩ̃́nɛ́nɔ́lɛ Liyel tyɩ́, áyâh ǹmɔ tyɩ́ yɛ, tɛ́ yépi yóré fɛ̃ syi?
19 Mas Pedro e João, respondendo, lhes disseram: Julgai vós se é justo diante de Deus ouvir-nos antes a vós do que a Deus;
20 Ápi tɛ̃̀ wɔlɛ, áyáh nɛ̂ wɛ, tɛ́ nɛ̂ noh, á náh fɛ̃ n yɛ n pi sé yã́hnɔ́lɛ.»
20 pois nós não podemos deixar de falar das coisas que temos visto e ouvido.
21 Képah tɛ̃̀nɛ, tukey tùkèpu tɔ̃ dírí gbah wɔ pé tyɩ́, tɛ́ pè fĩn mɔ. Pè náh sõ̀ mɛ vì-ǹsah wɛ pé wɛ fõh fõh tɛ̃̀nɛ, no pól-á sɔ̃́npɩ́lɛ Liyel yĩnnɛ n gbilki Pyɛrɩpi tyípɩ́kɩ̀ mɛ̀ yĩnnɛ.
21 Mas eles ainda os ameaçaram mais, e, não achando motivo para os castigar, soltaram-nos, por causa do povo; porque todos glorificavam a Deus pelo que acontecera;
22 Tɛ́ dĩ́ nɛ̂ dɛ́nmɔnɔ-á sõ̀ pɩ gbǐllɛ, à kah ye tikininínɛ.
22 pois tinha mais de quarenta anos o homem em quem se operara esta cura milagrosa.
23 Pǎh fyɔ̀ Pyɛrɩ ànɛ̂ Nsyɔ̃ fĩn mɔ, sárká syínwìlkìpu yõ̀tãm ànɛ̂ yèwàhnɩ̀-á nɛ̂ yo pé tyɩ́, pè kyɩ sè pól yãh pé kɔ́mû tyɩ́.
23 E soltos eles, foram para os seus, e contaram tudo o que lhes haviam dito os principais sacerdotes e os anciãos.
24 Pé wɛlɔ nóhntɛnɔ náh, pé pól pé sõnɔ pɩ núkúlɛ, à Liyellɛ n ni nɛ ńkɛ̃́: «Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃, áwɔ ye mɔ yĩ̂nyõlɛ, ànɛ̂ sétáhlɛ, ànɛ̂ pnɛ yɔlɛ, à tahlɩ sé sɔkɔ yíyìn pól tyɩ́.
24 Ao ouvirem isto, levantaram unanimemente a voz a Deus e disseram: Senhor, tu que fizeste o céu, a terra, o mar, e tudo o que neles há;
25 Ápi náh nɛy Davidi nɛ̂-á á tõ̀npɩlɛ, áwɔ ye à kɔ̃ à kè yo á Mirki gbõ̀ yõ nɛ ńkɛ̃́:
25 que pelo Espírito Santo, por boca de nosso pai Davi, teu servo, disseste: Por que se enfureceram os gentios, e os povos imaginaram coisas vãs?
26 Kèkõyṍ yõ̀tãm wɛ̃ tyɩ́ mɔ,
26 Levantaram-se os reis da terra, e as autoridades ajuntaram-se à uma, contra o Senhor e contra o seu Ungido.
27 Gbɩ yõ, kwil mɛ̀ ńtɛ̃ sɔkɔ, yõ̀tɛ̃̀ dĩ́ Yerɔdɩ ànɛ̂ gbɛ̃̀nyah yah tɛ̃́-ò dĩ́ Põse Pilati ye wɛ̃ tyɩ́ mɔ, à tahlɩ Yisrayel tãn ànɛ̂ kwlo kwlo tɛ́lɔ́ tyɩ́, pè á tõ̀npɩ Yesulɛ n fwo, ǹmɔ nɛ̂-á á nɛy yáhntɔkɔnɔlɛ.
27 Porque verdadeiramente se ajuntaram, nesta cidade, contra o teu santo Servo Jesus, ao qual ungiste, não só Herodes, mas também Pôncio Pilatos com os gentios e os povos de Israel;
28 Yah, wáh lésõ á tɛ̃́nwɛnɔ sɔkɔ tyi nónó yah tɔkɔ sah á dyɔ dyɔ tɛ̃̀nɛ, sépi ye pè pɩ.
28 para fazerem tudo o que a tua mão e o teu conselho predeterminaram que se fizesse.
29 Ǹtɛ núkúnúkú, yah pè ápilɛ n kyĩ n kɔ̃ kɛ̀! Nɩ̀sãh ǹgbɛ̃nɛ á kɔ̃, à á wɛynɛ n yah n yo, ápi nónó-á á tõ̀npɩbɩlɛ.
29 Agora pois, ó Senhor, olha para as suas ameaças, e concede aos teus servos que falem com toda a intrepidez a tua palavra,
30 Tɛ̃́nwɛnɔlɛ á kɔ̃, à yámpúlɛ n dɛ n mɔ, à mó gbǐl tyilɛ n pɩ, á tõ̀npɩ Yesu yĩn yõ.»
30 enquanto estendes a mão para curar e para que se façam sinais e prodígios pelo nome de teu santo Servo Jesus.
31 Tɛ́ fɩ̃́ nɛ̂ sɔkɔ-á sõ̀ pélɛ tùkènmɔnɔlɛ, nírí-á fyɔ̀ n tyɛ, nɛ́npɔ́ núkú yike. Képah tɛ̃̀nɛ, Liyel Mirki pé pól tɔkɔ, pè tyah Liyel wɛynɛ n yah n yo n kɔ̃ nɩ̀sãhlɛ.
31 E, tendo eles orado, tremeu o lugar em que estavam reunidos; e todos foram cheios do Espírito Santo, e anunciavam com intrepidez a palavra de Deus.
32 Yesu yõ sɛ̃́pú pól sõ̀ mɛ n sõ dùkù núkúlɛ, tɛ́ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé nɛ n pɩ dùkù núkúlɛ. Pé sɔkɔ yɔ́ ńtɛ̃ náh sõ̀ mɛ n yo nɛ, pé gbã̀n yîlɛ, pé gblɔ̌y núkúní tyɩ́-á sélɛ. Tɛ́ pé wɛ̃ wrɔ́, pé pól gbã̀n yî sõ̀ pɩ tɔ́wû tyɩ́lɛ.
32 Da multidão dos que criam, era um só o coração e uma só a alma, e ninguém dizia que coisa alguma das que possuía era sua própria, mas todas as coisas lhes eram comuns.
33 Tɛ́ tɛ̃́nwɛnɔ ǹgbɛ̃ sɔkɔ ye sõ̀ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu tɛ̃ntõ̀ névye pɩ ǹ tyɩ́ yónwàhpu kègblɔlɛ, à ǹ tyɩ́lɛ n yo n kɔ̃ nɛ, wǎh ku tɛ́ yilki mɔ. Tɛ́ Liyel pèpɔrɩ ǹgbɛ̃ sõ̀ mɛ pé pól yõ.
33 Com grande poder os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e em todos eles havia abundante graça.
34 — ausente —
34 Pois não havia entre eles necessitado algum; porque todos os que possuíam terras ou casas, vendendo-as, traziam o preço do que vendiam e o depositavam aos pés dos apóstolos.
35 — ausente —
35 E se repartia a qualquer um que tivesse necessidade.
36 Tɛ́ légbĩ́nɛ, Nsyosɛfu yɔ́ sõ̀ mɛ, nɛ̂-á dubi Syipri gbɛ̃̀nyah. Levi yìkì nɛy ye sõ̀ ǹnɛ. Tɛ́ Yesu tɛ̃ntõ̀ névye mɛ yĩn dyɩ à kɔ̃ Barnabasɩlɛ, nɛ̂ kɔ́r-á sṍré mɔ́-òlɛ.
36 Então José, cognominado pelos apóstolos Barnabé {que quer dizer, filho de consolação}, levita, natural de Chipre,
37 Ǹmɔ mɛ ǹ swãh yãm, tɛ́ mɛ pɔ ké pɔ́lɛ Yesu tɛ̃ntõ̀ névye gbõ̀ dahbɩ.
37 possuindo um campo, vendeu-o, trouxe o preço e o depositou aos pés dos apóstolos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.