Atos 16

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Képah náh, Polepi-á wil Siri ànɛ̂ Silisi gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, pè yɔ̃ sɔkɔ Dɛrɩbɩ kwil. Pǎh wil nɛ́npɔ́, pè yuku Lisitir kwil. Pè kyɩ Yesu tõ̀ sã́h-ò yɔ́ wɛ nɛ́npɔ́ pè n ye Timotelɛ. Ǹ yṹnɛ, Nsyifu nɛy ye sõ̀ ǹnɛ, nɛ̂-á mɛ Yesu wɛ̃̀kɩ̀lɛ n kɔ, tɛ́ ǹ sú mɛ Krɛkɩ nɛynɛ.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Tɛ́ Yesu yõ sɛ̃́pú nónó-á sõ̀ mɛ Lisitir sɔkɔ ànɛ̂ Yikonyumi kwil, pè sõ̀ mɛ Timote yĩ́ngbɩ́lɛ n yo.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Képah sɔkɔ, Pole sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé à tɛ̃ sɔkɔ pé kɔ́lɔ́ sɔkɔ. Tɛ́ Nsyifunɔ nónó-á sõ̀ mɛ kénɛ kwlo sɔkɔ, pè sõ̀ pɩ̃ nɛ, Krɛkɩ nɛy-á Timote súlɛ. Pépi yĩnnɛ, Pole mɛ Timote kõ.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Képah sɔkɔ, Polepi-à fyɔ̀ n sɔkɔ kwlo nónó sɔkɔ, Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ Yerusalɛmɩ kwil Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm-á tyi nónó yah tɔkɔ, pě sélɛ n yãh kénɛ kwlo Yesu yõ sɛ̃́pú tyɩ́ nɛ, pè nɛ n kɔ sé wã̀l yõ.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Kǎh pɩ sɛ̃́, Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ sõ̀ mɛ n gbah n sɛ̃ Liyel yõ, tɛ́ wãn tɔ̃ mɛ n mɔ pé nɛ́dán tɔ yõ sõmɛsṍ.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Képah náh, Polepi sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé kyɩ Liyel wɛy yo Asi gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, ǹtɛ Liyel Mirki kè yahle pé tyɩ́. Kǎh pɩ sɛ̃́, pè mɛ kah syɔ̃ Frisyi gbɛ̃̀nyah ànɛ̂ Kalasi gbɛ̃̀nyahlɛ.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Pǎh kyɩ yĩni tɛ̃ n tɛ Misi gbɛ̃̀nyahlɛ, pè tɔ̃ kè yah tɔkɔ nɛ, páh kɩ yuku Bitini gbɛ̃̀nyah. Ǹtɛ Yesu Mirki kè yahle pé tyɩ́.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Kǎh pɩ sɛ̃́, pè Misi kɔ kah, à tiki yuku Turasɩ kwil.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Tɛ́ lékã̂hnɛ, Pole wɛ̃́kɩ́nɔ́ yɔ́ wɛ. Wɛ̃́kɩ́nɔ́ mɛ̀ sɔkɔ, à Masedonɩ gbɛ̃̀nyah dĩ́ yɔ́ wɛ yĩ́nntɛ̃̀nɔ́lɛ, tɛ́ tɛ̃̀ mɛ ǹnɛ n ni nɛ ńkɛ̃́, à pɔ Masedonɩ sɔkɔ, à pɔ pépi yohnɩ n mɔ.
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pole-á fyɔ̀ wɛ̃́kɩ́nɔ́ mɛ̀ wɛ sɛ̃́, á mɛ kè pɩ̃ yĩ́ĩ́ nɛ, Liyel-á ye álɛ nɛ, á kyɩ pé Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tir yo Masedonɩ tãn tyɩ́. Kǎh pɩ sɛ̃́, á núkú á vi nɛ áyáh kɩ sɔkɔ nɛ́npɔ́.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Képah sɔkɔ, á de krótókè ǹgbɛ̃ yɔ́ sɔkɔ Turasɩ kwil, à yɔ̃ sɔkɔ gbɛ̃̀nyah yɔ́ sɔkɔ, nɛ̂-á mɛ pnɛ yɔ nɩyṍ pè n ye Samotrasɩlɛ, á náh kwɔ dah fɩ̃́ yɔ́ ńtɛ̃ sɔkɔ. Tɛ́ ké dĩndallɛ, á yuku Neyapolisi kwil.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Áyáh yal nɛ́npɔ́, á yuku kwíl-ǹgbɛ̃ yɔ́ sɔkɔ pè n ye Filipilɛ, Masedonɩ gbɛ̃̀nyah sɔkɔ. Kénɛ kwil yõ̀tɔ̃rɩ́ sõ̀ mɛ Wrome tãn gbõ̀. Á mɛ tɛ̃ nɛ́npɔ́, à sèpĩ̀n yísyɔ́ pɩ.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Nsyifunɔ mɩ mɩ yòh sõ-á pɔ nɔ, á kè sõ nɛ, pé Liyel ní-ńsah-á kɩ wɛ yɔ́ngbalɩ sɔkɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, á wil kwil nɩyṍ, à nɛ́npɔ́ nyáh sõ. Á kyɩ syɔ́ yísyɔ́ wɛ tùkènmɔntɛ̃̀nɔ́lɛ nɛ́npɔ́. Á mɛ kɔ̃ tɛ̃ pé tnɔ̂, à yã́hkɩ̀ yãh pélɛ Liyel wɛy tyɩ́ yõ.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Tɛ́ pi yɔ́ sõ̀ mɛ syɔ́ nɔ́pi sɔkɔ pè n ye Lidilɛ. Fwɔ̀sãhlɔ dɛ́nkɔ́kɔ́nɩ̀ gbɔ̀ yɩ̃́-ò ye sõ̀ ǹnɛ. À n wil Tyatiri kwil, tɛ́ à sõ̀ mɛ Nsyifunɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀lɛ n kɔ. Tɛ́ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ mɛ wɛkɩ pi mɛ̀ nɩ sɔkɔ à kɔ̃ à ǹ níkí kwɔ, à Pole wɛlɔ noh pallɛ.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Kǎh pɩ sɛ̃́, ǹmɔ ànɛ̂ ǹ kéte tãn pól mɛ wèlnwìlkìnɔ́ wɛ ni sɔkɔ. Képah sɔkɔ, pi mɛ kè yah kɔ̃ ápi tyɩ́ nɛ, áyâh kɩ mɛ sɛ̃ ké yõ nɛ péwɔ-á pɩ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu yõ sɛ̃́-òlɛ, á pɔ n kyɩ n twah pé tyɩ́ pé gbô. Tɛ́ á gbah tɛ̃ pópó, á pɔ sah ǹ tyɩ́ yõ.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Képah sɔkɔ, sõ yɔ́lɛ á mɛ n yuku nírí pɩ́-ńsah, tɛ́ tõ̀npɩ pípír yɔ́ pɔ á yohnɩ. Sétõ sõ̀ mɛ kénɛ pípír gbil à kɔ̃ à tyísnɔ́lɛ n wɛ n yo. À sõ̀ mɛ pɔ́ náhnáhlɛ n wɛ ǹ yõ̀tãmnɛ n kɔ̃ kénɛ tyísnɔ́ wɛ́nyonɔ sɔkɔ.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Kénɛ pípír mɛ yuku, à ápi ànɛ̂ Pole sõ̀ tɛ̃, tɛ́ mɛ yo tũ léyy no tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́, díbí nɔ́pilɛ, yõ̀tah Liyel tõ̀npɩbɩ-á pélɛ. Pwáhnmɔnɔ wɛ̃̀kɩ̀ tyɩ́-á pè pɔ n yo pé tyɩ́.
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 À sõ̀ mɛ képah tɛ̃̀nɛ n pɩ sɛ̃́, sèpĩ̀n náhnáh sɔkɔ. Kǎh pɔ Pole gblɔ́lɛ n vyãh, à ǹ yah vi yo sétõ mɛ̀ tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́, Yesu Krista yĩn yõ, à pípír mɛ̀ fĩn mɔ. Wǎh yo sɛ̃́, nɛ́npɔ́ swɔ sétõ núkú pípír fĩn mɔ.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Képah sɔkɔ, pípír yõ̀tãm-á kè wɛ nɛ, pé sõnɔ-á sõ̀ mɛ pɔ́ nɛ̂ wɛ́nɔ́ yõ ǹmɔ gbõ̀ yõ kǎh kɩ yĩn mɔ, pè Pole ànɛ̂ Silasɩ tɛ̃, tɛ́ yuku pélɛ yõ̀tãm tyɩ́, tɔ́wû tùkè-ǹsah sɔkɔ.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Képah náh, pè mɛ kyɩ pélɛ Wrome tãn yísyɔ́ tyɩ́ nónó-á pé yõ̀tãmnɛ, tɛ́ kyɩ tyah n yo nɛ ńkɛ̃́, díbí nɔ́pi-á mɛ fɛ̃̀kɩ̀nɔ́lɛ n pɩ pépi kwil. Nsyifunɔ-á pélɛ,
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 tɛ́ pǎh mɛ pɔ wã̀l yísyɔ́lɛ névyelɛ n kwɔ nónó-á sé wã̀l náh mɛ pépi Wrome tãn ńtɛ̃ tyɩ́ kɩ sè fɛ̃ syi, képah náh pɩ, kɩ sè pɩ n pi.
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Képah tɛ̃̀nɛ, tɔ́wû tɔ núkú yuku Polepi yõ. Yõ̀tãm nɔ́pi mɛ pè kɔ̃ pè Polepi flɔ dɛ, tɛ́ nɛ pè pè ko yèfõhlɛ.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Képah sɔkɔ, pǎh yèfõh yɩ̃́ náhnáhlɛ pè ko tɛ, pè pè dah mɔ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ, tɛ́ yo ké syɩ́kɩ́-ò dĩ́ tyɩ́ nɛ, à pélɛ n kyɔmɩ pallɛ.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Dĩ́-á fyɔ̀ képah noh sɛ̃́, à mó pè tɛ̃ dah mɔ wɔ̀kɔ̀npèkè nɩyṍ wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ, tɛ́ sésár kârn mɔ pé gbyẽ̂h tyɩ́.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Ǹtɛ lénɩ mɔ́nɔ́ wrɔ́ sɔkɔ, Pole ànɛ̂ Silasɩ sõ̀ mɛ nírílɛ n pɩ, tɛ́ mɛ yɩ̀lɛ n gbɩ à Liyel yĩnnɛ n gbilki, tɛ́ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ névye tɛ́lɔ́ mó mɛ n nohnɩ pé tyɩ́.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Képah tɛ̃̀nɛ, sétáh syahrɩ ǹgbɛ̃ núkú pɩ nɛ́npɔ́ swɔ, à wɔ̀kɔ̀npèkè sètyah yike. Ké vɩ̀ yey pól núkú yɩkɩ mɔ, ké sɔkɔ névye pól gbyẽ̂h sɔkɔ kârnnɔ́ pól kɔ̃lɩ kwɛ.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Wɔ̀kɔ̀npèkè syɩ́kɩ́-ò dĩ́-á pópó dɔ yuku, tɛ́ ké vɩ̀ yey wɛ yɩ́kɩ́nmɔnɔlɛ sɛ̃́, à wɛ nɛ ké sɔkɔ névye-á to wil. Képah tɛ̃̀nɛ, à núkú ǹ kèkírkì yɔrɩ dɛ nɛ, pé pé gblɔ̌y ko mɔ.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Ǹtɛ Pole mɛ yo mɔ ǹ tyɩ́ yĩ́npɔ̃́ ǹgbɛ̃nɛ nɛ, à káh dlo yɔ́ ńtɛ̃nɛ ǹ gblɔ̌y nɔ, pé pól-á mɛ ásõ̂.
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Képah sɔkɔ, wɔ̀kɔ̀npèkè syɩ́kɩ́-ò dĩ́ pè kɔ̃ pè pɔ fɔ̀tnɔ̀lɛ à kɔ̃, à de yuku súú wɔ̀kɔ̀npèkè nɩyṍ wɔ̀kɔ̀ sɔkɔ, tɛ́ ǹ gbètukunɔ di Pole ànɛ̂ Silasɩ yah wílsyahrɩ sɔkɔ.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Tɛ́ mɛ pè tɛ̃ wil kégbɔ́, tɛ́ pè piki yah nɛ, pé nɛ́nkyɩ́bɩ́, sɔ̃́ se pé yɩ̃nɛ pé pɩ pé mó pwáhnmɔnɔ wɛ nɩ?
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Pè mɛ yo ǹ tyɩ́ nɛ: «Sɛ̃ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu yõ, á kɩ pwáhnmɔnɔ wɛ, áwɔ ànɛ̂ á nolɛ.»
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Képah sɔkɔ, Polepi Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu wɛy yo ǹmɔ ànɛ̂ ǹ gbô tãn pól tyɩ́.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Dĩ́ mɛ Polepi tɛ̃ légbĩ́ mɛ̀ ó sɔkɔ lékã̂hnɛ, à kyɩ pé nɩ́y wu; tɛ́ nɛ́npɔ́ swɔ, ǹmɔ ànɛ̂ ǹ gbô tãn pól mɛ wèlnwìlkìnɔ́ wɛ ni sɔkɔ.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Képah náh, à Pole ànɛ̂ Silasɩ tɛ̃ yuku ǹ gbô sɔkɔ, à kyɩ yõkelɛ pè kɔ̃ pè yõ. Tɛ́ ǹmɔ ànɛ̂ ǹ no pól nɩ sõ̀ mɛ vɩ yĩ́ĩ́ pé wɛ́nsɛ̃nɔ yĩnnɛ Liyel yõ sɔkɔ.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Képah sɔkɔ, tyah-á pɔ dal, yõ̀tãm nɔ́pi tɛ̃ntõ̀ névye tɛkɩ mɔ nɛ, pè kyɩ yo wɔ̀kɔ̀npèkè syɩ́kɩ́-ò dĩ́ tyɩ́ nɛ, à díbí nɔ́pi fĩn mɔ.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Dĩ́ mɛ kyɩ kè yo Pole tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́, yõ̀tãm-á tɛ̃ntõ̀ mɔ pé tyɩ́ nɛ, pé pè fĩn mɔ. Kǎh pɩ sɛ̃́, núkúnúkú pǎh kɩ fɛ̃ wil kɩ n yuku yèvɩnɩ sɔkɔ.
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Ǹtɛ Pole mɛ pè syah nɛ, pépi nónó-á gbõ̀ mɔ yõ Wrome tãn tyɩ́, pépi kó pè tɛ̃ ko tɔ́wû yĩ́ yah pé tùkè-ǹkɛ̃̂nɛ; tɛ́ pé dah mɔ wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ nɩ? Tɛ́ núkúnúkú, pè tɔ̃ mɛ n yah n kɔ̃ pé wìlkìnfĩnnmɔ-ńsahlɛ sètĩ̀n sõ̀ sɔkɔ nɩ? Képah náh fɛ̃ n pɩ n pi dɛ́! Ńkɛ̃́, fɔ́ɔ́ pé dáhnmɔpu-á kɩ pɔ pé fĩn mɔ pé gblɔ̌y.
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Képah tɛ̃̀nɛ, tɛ̃ntõ̀ névye nɔ́pi mɛ pé syɩ kyɩ wɛlɔ nɔ́pi yo yõ̀tãm nɔ́pi tyɩ́. Pépi-á képah tɛ̃̀ noh sɛ̃́ nɛ, Pole ànɛ̂ Silasɩlɛ, Wrome tãn gbõ̀nmɔ̀nyõbe-á pélɛ, tíkí pè tɛ̃.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Pè pɔ gblɔ̌y yɛ yah kɔ̃ Polepi tyɩ́, tɛ́ pè fĩn mɔ, tɛ́ mɛ pè ni nɛ pè wil kwil sɔkɔ.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Polepi-á wil wɔ̀kɔ̀npèkè sɔkɔ, pè yuku Lidi tĩ̀nnɛ. Pǎh kyɩ Yesu yõ sɛ̃́pú wɛ, pè sṍré mɔ pé sɔkɔ tɛ́ sɔkɔ.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.