Atos 15

wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Képah tɛ̃̀nɛ, díbí yísyɔ́ wil Nsyude gbɛ̃̀nyah, à pɔ Antyɔsyɩ kwil sɔkɔ. Tɛ́ pɔ tyah Yesu yõ sɛ̃́púlɛ n kwɔ nɛ ńkɛ̃́, nɛ́ pè náh kõ̀kè kõ sɔ̃́-á Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ kè yo sah, pè náh fɛ̃ pwáhnmɔnɔ wɛ n pi.
1 Alguns homens, descendo da Judéia, puseram-se a ensinar aos irmãos o seguinte: Se não vos circuncidais, segundo o rito de Moisés, não podeis ser salvos.
2 Ǹtɛ Pole ànɛ̂ Barnabasɩ náh fɛ̃ syi. Kǎh pɩ sɛ̃́, yékã̂b ǹgbɛ̃ de pépi ànɛ̂ díbí nɔ́pi wrɔ́. Képah sɔkɔ, kè yah tɔkɔ nɛ Pole, ànɛ̂ Barnabasɩ, ànɛ̂ pépi túkù-á kɩ dɔkɔ yuku Yerusalɛmɩ kwil. Pǎh kɩ kyɩ wil Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm tyɩ́, pè yĩ mɛ̀ yah wah.
2 Originou-se então grande discussão de Paulo e Barnabé com eles, e resolveu-se que estes dois, com alguns outros irmãos, fossem tratar desta questão com os apóstolos e os anciãos em Jerusalém.
3 Tɛ́ mɛ yòhnɩ̀nmɔnɔ pɩ Polepi tyɩ́ kénɛ kɔ́lɔ́ mɛ̀ yĩnnɛ. Polepi-á n sɔkɔ, pè syɔ̃ sɔkɔ Fenisi gbɛ̃̀nyah ànɛ̂ Samari gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, mɛ névye tyɩ́lɛ n yãh pé tyɩ́, nónó-á vi mɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀ tɛ̃, tɛ́ Nsyifunɔ náh pélɛ. Kè pɩ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ ǹgbɛ̃nɛ Yesu yõ sɛ̃́pú pól tyɩ́.
3 Acompanhados {algum tempo} dos membros da comunidade, tomaram o caminho que atravessa a Fenícia e Samaria. Contaram a todos os irmãos a conversão dos gentios, o que causou a todos grande alegria.
4 Pǎh kyɩ yĩni tɛ̃ Yerusalɛmɩ kwil, Yesu yõ sɛ̃́pú, ànɛ̂ pé yah tãm, ànɛ̂ Yesu tɛ̃ntõ̀ névye mɛ pè tɛ̃ pallɛ. Képah sɔkɔ, Liyel-á Polepi yah tɛ̃ pè ǹ tõ̀ pɩ dùkù nɛ̂nɛ, Polepi kè yãh pé tyɩ́.
4 Chegando a Jerusalém, foram recebidos pela comunidade, pelos apóstolos e anciãos, a quem contaram tudo o que Deus tinha feito com eles.
5 Ǹtɛ Farisiyɛ̃ névye nónó-á vi mɔ pɩ Yesu yõ sɛ̃́púlɛ, pépi túkù yuku tyah n yo nɛ ńkɛ̃́, nónó-á sɛ̃ Yesu yõ, tɛ́ Nsyifunɔ náh pélɛ, pǎh yɩ̃nɛ pè kõ̀kè kõ; ànɛ̂ pǎh yɩ̃nɛ kyɩ̃̀nmɔnɔlɛ pè Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́lɛ nɛ n pɩ.
5 Mas levantaram-se alguns que antes de ter abraçado a fé eram da seita dos fariseus, dizendo que era necessário circuncidar os pagãos e impor-lhes a observância da Lei de Moisés.
6 Képah tɛ̃̀ sɔkɔ, Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm wɛ̃ wɛ yĩ mɛ̀ tyɩ́ sɔkɔ, à kè yah wɛ̃ tyɩ́.
6 Reuniram-se os apóstolos e os anciãos para tratar desta questão.
7 Kè sõ̀ pɩ yĩ́ĩ́ yékã̂b ǹgbɛ̃nɛ pé wrɔ́, fɔ́ɔ́ Pyɛrɩ pɔ yuku yĩn, tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́: «Ń yṹnpyé, yépi ńtɛ̃ se kè pɩ̃ nɛ Liyel-á ńmɔ yah wilki yé sɔkɔ di mónɔ́lɛ tɛ́! À nɛ mé Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tir yo névye tyɩ́, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, pè kɔ̃ pè kè wɛ noh, pè mó sɛ̃ Yesu yõ.
7 Ao fim de uma grande discussão, Pedro levantou-se e lhes disse: Irmãos, vós sabeis que já há muito tempo Deus me escolheu dentre vós, para que da minha boca os pagãos ouvissem a palavra do Evangelho e cressem.
8 Ǹtɛ Liyel nɛ̂-á névye fɔkɔ sõnɔlɛ n pnɛ, ǹmɔ ye ǹ Mirkilɛ pè kɔ̃, sɔ̃́-á lésõ à kélɛ ápi tɔ kɔ̃, à kè wɛ̃kɩ nɛ páh pépi tɔ fɛ̃ syi.
8 Ora, Deus, que conhece os corações, testemunhou a seu respeito, dando-lhes o Espírito Santo, da mesma forma que a nós.
9 À náh wǎhkɩ̀ pɩ ápi ànɛ̂ pépi wrɔ́. Pǎh sɛ̃ ǹ yõ, képah ye à pé nnɔ tɔ̃ sah.
9 Nem fez distinção alguma entre nós e eles, purificando pela fé os seus corações.
10 Tɛ́ núkúnúkú, sɔ̃́ pɩ tɛ́ yé Liyel vyãh sõ̀lɛ n noh, à tɔ́kɔ́pêllɛ n sah Yesu yõ sɛ̃́pú yõ, nónó-á ápi náh tãn ànɛ̂ ápi ńtɛ̃ náh tɛ̃ wɛ sè twah yah?
10 Por que, pois, provocais agora a Deus, impondo aos discípulos um jugo que nem nossos pais nem nós pudemos suportar?
11 Ǹtɛ ápi sɛ̃ ké yõ nɛ áyáh pwáhnmɔnɔ wɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu pèpɔrɩ gbõ̀ yõ, no nɔ́pi tyɩ́ kɔ̃lɛ.»
11 Nós cremos que pela graça do Senhor Jesus seremos salvos, exatamente como eles.
12 Kǎh pɩ sɛ̃́, no pól tɛ̃ syɩ́syɩ́, tɛ́ pé ní kwɔ Pole ànɛ̂ Barnabasɩ tyɩ́. Képah sɔkɔ, Liyel-á syɔ̃ Polepi tyɩ́, à gbǐl tyi nónó pɩ névye tyɩ́, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, Polepi sè yãh pé tyɩ́.
12 Toda a assembléia o ouviu silenciosamente. Em seguida, ouviram Barnabé e Paulo contar quantos milagres e prodígios Deus fizera por meio deles entre os gentios.
13 Pǎh sè yãh tɛ gbĩ́ nɛ̂nɛ, Nsyakɩ wɛy tɔkɔ, tɛ́ nɛ ńkɛ̃́: «Ń yṹnpyé Nsyifunɔ, yé noh ń tyɩ́ yɔ̀.
13 Depois de terminarem, Tiago tomou a palavra: Irmãos, ouvi-me, disse ele.
14 Á pól yĩ́ yah ye Simo-Pyɛrɩ kè yo nɛ ńkɛ̃́, ǹgbò dùkù-á Liyel kè yah tɔkɔ, à nósyɔ́ yah wilki névye sɔkɔ, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, à pɩ ǹ nolɛ.
14 Simão narrou como Deus começou a olhar para as nações pagãs para tirar delas um povo que trouxesse o seu nome.
15 Tɛ́ wɛy mɛ̀ mó tɔ̃ mɛ yɩ̃́nɛ́nɔ́lɛ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu wɛlɔlɛ. Yé yah, kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ nɛ,
15 Ora, com isto concordam as palavras dos profetas, como está escrito:
16 Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Liyel-á nɛ ńkɛ̃́:
16 Depois disto voltarei, e reedificarei o tabernáculo de Davi que caiu. E reedificarei as suas ruínas, e o levantarei
17 Képah sɔkɔ, kèkõyṍ névye tɛ́lɔ́ pól kɩ yuku ńnɛ n yah n kɔ̃.
17 para que o resto dos homens busque o Senhor, e todas as nações, sobre as quais tem sido invocado o meu nome.
18 di mónɔ́lɛ.
18 Assim fala o Senhor que faz estas coisas, coisas que ele conheceu desde a eternidade {Am 9,11s.}.
19 Képah yĩnnɛ, ńmɔ Nsyakɩ tɛ̃̀ sõnɔ sɔkɔ, névye nónó-á vi mɔ Liyel tyɩ́ yõ, tɛ́ Nsyifunɔ náh pélɛ, á náh yɩ̃nɛ à tyilɛ n tɛ̃ n tah pé tyɩ́.
19 Por isso, julgo que não se devem inquietar os que dentre os gentios se convertem a Deus.
20 Ǹtɛ á ye sɛ́bɛ́y wãrkɩ n tɛkɩ n mɔ pé tyɩ́ nɛ, pè pé gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ sãh fálnɔ́ yîlɛ, ànɛ̂ fɔ̀fɩ́kɩ̀lɛ, ànɛ̂ tṍ kwɛ́-ńkɛ̃̂ kwáhkókè kɔ̀lɛ, ànɛ̂ tṍnɛ, sè kɔ̃ sè káh pɔ pè silki.
20 Mas que se lhes escreva somente que se abstenham das carnes oferecidas aos ídolos, da impureza, das carnes sufocadas e do sangue.
21 Yé yah kɛ̀, à tɔkɔ ǹgbò dùkù tyɩ́, kénɛ tyi ye ńkɛ̃́nɛ Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ sɔkɔ, pě névyelɛ n kwɔ mɩ mɩ yòh sõnɔ́ póllɛ kwlo kwlo pól Nsyifunɔ Liyel ní-ńtã̂n vɩ̀ sɔkɔ.»
21 Porque Moisés, desde muitas gerações, tem em cada cidade seus pregadores, pois que ele é lido nas sinagogas todos os sábados.
22 Képah sɔkɔ, Yesu tɛ̃ntõ̀ névye, ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm, ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkì pól yo sah núkú yõ nɛ, páh kɩ nósyɔ́ yah wilki pé wrɔ́, tɛ́ kɩ pépi tɛkɩ mɔ Pole ànɛ̂ Barnabasɩlɛ Antyɔsyɩ kwil. Képah tɛ̃̀nɛ, Nsyudasɩ, nɛ̂-á pè n ye Barsabasɩlɛ, pè mɛ ǹmɔ ànɛ̂ Silasɩ yah wilki. Pé nímí póllɛ, névye sõ̀ mɛ yõ̀yénnɛ n sah pé yõ.
22 Então pareceu bem aos apóstolos e aos anciãos com toda a comunidade escolher homens dentre eles e enviá-los a Antioquia com Paulo e Barnabé: Judas, que tinha o sobrenome de Barsabás, e Silas, homens notáveis entre os irmãos.
23 Pè mɛ tɛ̃ntõ̀ sɛ́bɛ́y yɔ́ wãrkɩ à dahbɩ pé gbõ̀, nɛ̂ sɔkɔ-á kè mɛ yónɔ́lɛ nɛ ńkɛ̃́: «Á yṹnpyé yépi nónó-á Nsyifunɔ náh yélɛ, tɛ́ mɛ Antyɔsyɩ, Siri gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, à tahlɩ Siri gbɛ̃̀nyah kwlo tɛ́lɔ́ tyɩ́, ànɛ̂ Silisi gbɛ̃̀nyahlɛ; ápi Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ yé yṹnpyé Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm ye n wɛkɩ yé tyɩ́.
23 Por seu intermédio enviaram a seguinte carta: "Os apóstolos e os anciãos aos irmãos de origem pagã, em Antioquia, na Síria e Cilícia, saúde!
24 Á kè noh nɛ, nósyɔ́-á wil ápi sɔkɔ, à kyɩ pé wɛlɔlɛ yé lékã́m vye fɛ̃kɩ, à yé mɔ sah fɔ́kɔ́sõnɔ sɔkɔ. Tɛ́ ápi náh se mó tɔ̃ tõ pélɛ.
24 Temos ouvido que alguns dentre nós vos têm perturbado com palavras, transtornando os vossos espíritos, sem lhes termos dado semelhante incumbência.
25 Képah ye, á kè yah tɔkɔ wɛ̃ tyɩ́ nɛ, áyáh kɩ névye wilki tɛkɩ mɔ yé tyɩ́. Pè kɩ n pɔ n pi wɛ̃ tyɩ́ ànɛ̂ á nɩ̀gbɛ̀kɩ̀ névye Barnabasɩ ànɛ̂ Polelɛ,
25 Assim nós nos reunimos e decidimos escolher delegados e enviá-los a vós, com os nossos amados Barnabé e Paulo,
26 pépi nónó-á pé min mɔ kũ kɔ̃ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu Krista tõ̀ yĩnnɛ.
26 homens que têm exposto suas vidas pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Nsyudasɩ ànɛ̂ Silasɩ ye á n tɛkɩ n mɔ yé tyɩ́. Tyi nónó-á á wãrkɩ tɛkɩ mɔ yé tyɩ́, pè kɩ pɔ sè tɔ̃ yo yé tyɩ́ vyãhlɛ.
27 Enviamos, portanto, Judas e Silas que de viva voz vos exporão as mesmas coisas.
28 Liyel Mirki ànɛ̂ ápi ye yah tɔkɔ kélɛ nɛ, á káh tɔ̃ tyi yísyɔ́ kõ sah yé kɔ̃, à wil tyi nɔ́pi tyɩ́ sɔkɔ yɔ̀, sépi nónó-á yɩ̃nɛ pɩ́nɔ́lɛ káhkáh:
28 Com efeito, pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não vos impor outro peso além do seguinte indispensável:
29 Yé yé gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ sãh fálnɔ́ kɔ̀lɛ, ànɛ̂ tṍnɛ, ànɛ̂ tṍ kwɛ́-ńkɛ̃̂ kwáhkókè kɔ̀lɛ, ànɛ̂ fɔ̀fɩ́kɩ̀ pɩ́nɔ́lɛ. Yâh yé gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ n yĩ́ĩ́ sépi pól pɩ́nɔ́lɛ, yé mɛ n pɩ plɛ. Yé tɛ̃̀nɔ!»
29 que vos abstenhais das carnes sacrificadas aos ídolos, do sangue, da carne sufocada e da impureza. Dessas coisas fareis bem de vos guardar conscienciosamente. Adeus!
30 Képah náh, pè wɛ̃̀kɩ̀lɛ tɛ̃ntõ̀ névye kɔ̃ pè sɔkɔ à kyɩ de Antyɔsyɩ kwil. Pè kyɩ Yesu yõ sɛ̃́pú tɔ́wû tuke mɔ, tɛ́ tɛ̃ntõ̀ sɛ́bɛ́y mɛ̀nɛ pè kɔ̃.
30 Tendo-se despedido, a delegação dirigiu-se a Antioquia. Ali reuniram a assembléia e entregaram a carta.
31 Pǎh kè kar, ké sɔkɔ tyíyónɔ́ sṍré mɔ pé sɔkɔ, kè pɩ nɩ̀vɩ̀nɩ̀nɛ pé tyɩ́.
31 À sua leitura, todos se alegraram com o estímulo que ela trazia.
32 Képah sɔkɔ, Nsyudasɩ ànɛ̂ Silasɩpi tɔ-á sõ̀ pɩ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopulɛ sɛ̃́, pépi tyah nolɛ n vi n mɔ, mɛ tyi náhnáhlɛ n yo pé tyɩ́, à sṍrélɛ n mɔ pé sɔkɔ.
32 Judas e Silas, que eram também profetas, dirigiam aos irmãos muitas palavras de exortação e de animação.
33 Pǎh sèpĩ̀n yísyɔ́ pɩ nɛ́npɔ́, képah náh, no pè fĩn mɔ, tɛ́ wɛkɩ pé tyɩ́ nɛ, pè de lènɔlɛ pé tṍpú tĩ̀nnɛ. [
33 Demoraram-se ali por algum tempo. Foram depois pelos irmãos despedidos em paz, voltando aos que lhos tinham enviado.
34 Tɛ́ Silasɩ wɔ mɛ nɛ, péwɔ-á kɩ wũ nɛ́npɔ́.]
34 {A Silas contudo, pareceu bem ficar ali, e Judas partiu sozinho.}
35 Ǹtɛ Pole ànɛ̂ Barnabasɩ tɛ̃̀ wɔ sõ̀ mɛ tɛ̃ Antyɔsyɩ sɔkɔ. Pépi ànɛ̂ névye náhnáh yísyɔ́ sõ̀ mɛ nolɛ n kwɔ, tɛ́ mɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ n yo.
35 Paulo e Barnabé detiveram-se também em Antioquia, ensinando e pregando com muitos outros a palavra do Senhor.
36 Sèpĩ̀n yísyɔ́-á sɔkɔ sɛ̃́, Pole yo Barnabasɩ tyɩ́ nɛ, páh Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ wɛy yo kɔ̃ kwlo nónó pól sɔkɔ, à yɛ pé pé syɩ kyɩ yah pé yṹnpyé Yesu yõ sɛ̃́pú tyɩ́ kénɛ kwlo sɔkɔ, pé tyɩ́-à kɩ mɛ dùkù nɛ̂nɛ.
36 Ao termo de alguns dias, disse Paulo a Barnabé: Tornemos a visitar os irmãos por todas as cidades onde temos pregado a palavra do Senhor, para ver como estão passando.
37 Képah sɔkɔ, Nsyɔ̃ nɛ̂-á pè n ye Markɩlɛ, Barnabasɩ sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé ǹ tɔ tɛ̃ pé sɔkɔ.
37 Barnabé queria levar consigo também João, que tinha por sobrenome Marcos.
38 Ǹtɛ Pole wɔ náh sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé sɔkɔ ǹnɛ; ǹmɔ nɛ̂-á lésõ ǹ gbɛ wil pé sɔkɔ Pãnfili gbɛ̃̀nyah dùkù sɔkɔ, tɛ́ à náh tɔ̃ sõ̀ mɛ n kyɩ n pɔ pélɛ pé tõ̀ sɔkɔ.
38 Paulo, porém, achava que não devia ser admitido quem se tinha separado deles em Panfília e não os havia acompanhado no ministério.
39 Kǎh pɩ sɛ̃́, yékã̂b ǹgbɛ̃ de Pole ànɛ̂ Barnabasɩ wrɔ́, pè mɛ gbɛkɩ. Barnabasɩ mɛ Nsyɔ̃-Markɩ tɛ̃ tahlɩ ǹ gblɔ̌y tyɩ́, pè de krótókè ǹgbɛ̃ yɔ́ sɔkɔ à sɔkɔ Syipri gbɛ̃̀nyah.
39 Houve tal discussão que se separaram um do outro, e Barnabé, levando consigo Marcos, navegou para Chipre.
40 Ǹtɛ Pole wɔ mó Silasɩ yah wilki. Tɛ́ Yesu yõ sɛ̃́pú-á nírí pɩ pé tyɩ́, à pè dahbɩ tɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ gbõ̀ sɔkɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, pè mɛ sɔkɔ wɛ̃ tyɩ́.
40 Paulo, porém, tendo escolhido Silas, e depois de ter sido recomendado pelos irmãos à graça do Senhor, partiu.
41 Pè Siri gbɛ̃̀nyah ànɛ̂ Silisi gbɛ̃̀nyah pól kɔ kɔ̃, à Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ sṍrélɛ n mɔ n yuku Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ sɔkɔ.
41 Ele percorreu a Síria, a Cilícia, confirmando as comunidades.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.