Atos 15
wĩn nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ (WIB) vs NVT
1 Képah tɛ̃̀nɛ, díbí yísyɔ́ wil Nsyude gbɛ̃̀nyah, à pɔ Antyɔsyɩ kwil sɔkɔ. Tɛ́ pɔ tyah Yesu yõ sɛ̃́púlɛ n kwɔ nɛ ńkɛ̃́, nɛ́ pè náh kõ̀kè kõ sɔ̃́-á Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ kè yo sah, pè náh fɛ̃ pwáhnmɔnɔ wɛ n pi.
1 Chegaram a Antioquia alguns homens da Judeia e começaram a ensinar aos irmãos: “A menos que sejam circuncidados, conforme exige a lei de Moisés, vocês não poderão ser salvos”.
2 Ǹtɛ Pole ànɛ̂ Barnabasɩ náh fɛ̃ syi. Kǎh pɩ sɛ̃́, yékã̂b ǹgbɛ̃ de pépi ànɛ̂ díbí nɔ́pi wrɔ́. Képah sɔkɔ, kè yah tɔkɔ nɛ Pole, ànɛ̂ Barnabasɩ, ànɛ̂ pépi túkù-á kɩ dɔkɔ yuku Yerusalɛmɩ kwil. Pǎh kɩ kyɩ wil Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm tyɩ́, pè yĩ mɛ̀ yah wah.
2 Paulo e Barnabé discordaram deles e discutiram energicamente. Por fim, a igreja decidiu enviar Paulo e Barnabé a Jerusalém, acompanhados de alguns irmãos de Antioquia, para tratar dessa questão com os apóstolos e presbíteros.
3 Tɛ́ mɛ yòhnɩ̀nmɔnɔ pɩ Polepi tyɩ́ kénɛ kɔ́lɔ́ mɛ̀ yĩnnɛ. Polepi-á n sɔkɔ, pè syɔ̃ sɔkɔ Fenisi gbɛ̃̀nyah ànɛ̂ Samari gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, mɛ névye tyɩ́lɛ n yãh pé tyɩ́, nónó-á vi mɔ Liyel wɛ̃̀kɩ̀ tɛ̃, tɛ́ Nsyifunɔ náh pélɛ. Kè pɩ nɩ̀vɩ̀nɩ̀ ǹgbɛ̃nɛ Yesu yõ sɛ̃́pú pól tyɩ́.
3 A igreja, portanto, enviou seus representantes a Jerusalém. No caminho, eles pararam na Fenícia e em Samaria para visitar os irmãos e contaram que os gentios também estavam sendo convertidos, o que muito alegrou a todos.
4 Pǎh kyɩ yĩni tɛ̃ Yerusalɛmɩ kwil, Yesu yõ sɛ̃́pú, ànɛ̂ pé yah tãm, ànɛ̂ Yesu tɛ̃ntõ̀ névye mɛ pè tɛ̃ pallɛ. Képah sɔkɔ, Liyel-á Polepi yah tɛ̃ pè ǹ tõ̀ pɩ dùkù nɛ̂nɛ, Polepi kè yãh pé tyɩ́.
4 Quando chegaram a Jerusalém, foram bem recebidos pela igreja, pelos apóstolos e presbíteros, e relataram tudo que Deus havia feito por meio deles.
5 Ǹtɛ Farisiyɛ̃ névye nónó-á vi mɔ pɩ Yesu yõ sɛ̃́púlɛ, pépi túkù yuku tyah n yo nɛ ńkɛ̃́, nónó-á sɛ̃ Yesu yõ, tɛ́ Nsyifunɔ náh pélɛ, pǎh yɩ̃nɛ pè kõ̀kè kõ; ànɛ̂ pǎh yɩ̃nɛ kyɩ̃̀nmɔnɔlɛ pè Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́lɛ nɛ n pɩ.
5 Contudo, alguns dos irmãos que pertenciam à seita dos fariseus se levantaram e disseram: “É necessário que os convertidos gentios sejam circuncidados e guardem a lei de Moisés”.
6 Képah tɛ̃̀ sɔkɔ, Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm wɛ̃ wɛ yĩ mɛ̀ tyɩ́ sɔkɔ, à kè yah wɛ̃ tyɩ́.
6 Os apóstolos e presbíteros se reuniram para decidir a questão.
7 Kè sõ̀ pɩ yĩ́ĩ́ yékã̂b ǹgbɛ̃nɛ pé wrɔ́, fɔ́ɔ́ Pyɛrɩ pɔ yuku yĩn, tɛ́ yo pé tyɩ́ nɛ ńkɛ̃́: «Ń yṹnpyé, yépi ńtɛ̃ se kè pɩ̃ nɛ Liyel-á ńmɔ yah wilki yé sɔkɔ di mónɔ́lɛ tɛ́! À nɛ mé Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tir yo névye tyɩ́, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, pè kɔ̃ pè kè wɛ noh, pè mó sɛ̃ Yesu yõ.
7 Depois de uma longa discussão, Pedro se levantou e se dirigiu a eles, dizendo: “Irmãos, vocês sabem que, há muito tempo, Deus me escolheu dentre vocês para falar aos gentios a fim de que eles pudessem ouvir as boas-novas e crer.
8 Ǹtɛ Liyel nɛ̂-á névye fɔkɔ sõnɔlɛ n pnɛ, ǹmɔ ye ǹ Mirkilɛ pè kɔ̃, sɔ̃́-á lésõ à kélɛ ápi tɔ kɔ̃, à kè wɛ̃kɩ nɛ páh pépi tɔ fɛ̃ syi.
8 Deus conhece o coração humano e confirmou que aceita os gentios ao lhes dar o Espírito Santo, como o deu a nós.
9 À náh wǎhkɩ̀ pɩ ápi ànɛ̂ pépi wrɔ́. Pǎh sɛ̃ ǹ yõ, képah ye à pé nnɔ tɔ̃ sah.
9 Não fez distinção alguma entre nós e eles, pois purificou o coração deles por meio da fé.
10 Tɛ́ núkúnúkú, sɔ̃́ pɩ tɛ́ yé Liyel vyãh sõ̀lɛ n noh, à tɔ́kɔ́pêllɛ n sah Yesu yõ sɛ̃́pú yõ, nónó-á ápi náh tãn ànɛ̂ ápi ńtɛ̃ náh tɛ̃ wɛ sè twah yah?
10 Então por que agora vocês provocam a Deus, sobrecarregando os discípulos gentios com um jugo que nem nós nem nossos antepassados conseguimos suportar?
11 Ǹtɛ ápi sɛ̃ ké yõ nɛ áyáh pwáhnmɔnɔ wɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu pèpɔrɩ gbõ̀ yõ, no nɔ́pi tyɩ́ kɔ̃lɛ.»
11 Cremos que todos, nós e eles, somos salvos da mesma forma, pela graça do Senhor Jesus”.
12 Kǎh pɩ sɛ̃́, no pól tɛ̃ syɩ́syɩ́, tɛ́ pé ní kwɔ Pole ànɛ̂ Barnabasɩ tyɩ́. Képah sɔkɔ, Liyel-á syɔ̃ Polepi tyɩ́, à gbǐl tyi nónó pɩ névye tyɩ́, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, Polepi sè yãh pé tyɩ́.
12 Todos ouviram em silêncio enquanto Barnabé e Paulo lhes relatavam os sinais e maravilhas que Deus havia realizado por meio deles entre os gentios.
13 Pǎh sè yãh tɛ gbĩ́ nɛ̂nɛ, Nsyakɩ wɛy tɔkɔ, tɛ́ nɛ ńkɛ̃́: «Ń yṹnpyé Nsyifunɔ, yé noh ń tyɩ́ yɔ̀.
13 Quando terminaram de falar, Tiago se levantou e disse: “Irmãos, ouçam-me!
14 Á pól yĩ́ yah ye Simo-Pyɛrɩ kè yo nɛ ńkɛ̃́, ǹgbò dùkù-á Liyel kè yah tɔkɔ, à nósyɔ́ yah wilki névye sɔkɔ, nónó náh pɩ Nsyifunɔlɛ, à pɩ ǹ nolɛ.
14 Pedro lhes falou sobre como Deus visitou primeiramente os gentios para separar dentre eles um povo para si.
15 Tɛ́ wɛy mɛ̀ mó tɔ̃ mɛ yɩ̃́nɛ́nɔ́lɛ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopu wɛlɔlɛ. Yé yah, kè mɛ wã́rkɩ́nsàhnɔ́lɛ nɛ,
15 E isso está em pleno acordo com o que disseram os profetas. Como está escrito:
16 Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Liyel-á nɛ ńkɛ̃́:
16 ‘Depois disso voltarei e restaurarei a tenda caída de Davi. Reconstruirei suas ruínas e a restaurarei,
17 Képah sɔkɔ, kèkõyṍ névye tɛ́lɔ́ pól kɩ yuku ńnɛ n yah n kɔ̃.
17 para que o restante da humanidade busque o Senhor, incluindo os gentios, todos os que chamei para serem meus. O Senhor falou,
18 di mónɔ́lɛ.
18 aquele que tornou essas coisas conhecidas desde a eternidade’.
19 Képah yĩnnɛ, ńmɔ Nsyakɩ tɛ̃̀ sõnɔ sɔkɔ, névye nónó-á vi mɔ Liyel tyɩ́ yõ, tɛ́ Nsyifunɔ náh pélɛ, á náh yɩ̃nɛ à tyilɛ n tɛ̃ n tah pé tyɩ́.
19 “Portanto, considero que não devemos criar dificuldades para os gentios que se convertem a Deus.
20 Ǹtɛ á ye sɛ́bɛ́y wãrkɩ n tɛkɩ n mɔ pé tyɩ́ nɛ, pè pé gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ sãh fálnɔ́ yîlɛ, ànɛ̂ fɔ̀fɩ́kɩ̀lɛ, ànɛ̂ tṍ kwɛ́-ńkɛ̃̂ kwáhkókè kɔ̀lɛ, ànɛ̂ tṍnɛ, sè kɔ̃ sè káh pɔ pè silki.
20 Ao contrário, devemos escrever a eles dizendo-lhes que se abstenham de alimentos oferecidos a ídolos, da imoralidade sexual, da carne de animais estrangulados e do sangue.
21 Yé yah kɛ̀, à tɔkɔ ǹgbò dùkù tyɩ́, kénɛ tyi ye ńkɛ̃́nɛ Moyisi tyi kõ̀nsàhnɔ́ sɔkɔ, pě névyelɛ n kwɔ mɩ mɩ yòh sõnɔ́ póllɛ kwlo kwlo pól Nsyifunɔ Liyel ní-ńtã̂n vɩ̀ sɔkɔ.»
21 Pois essas leis de Moisés são pregadas todos os sábados nas sinagogas judaicas em todas as cidades há muitas gerações”.
22 Képah sɔkɔ, Yesu tɛ̃ntõ̀ névye, ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm, ànɛ̂ Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkì pól yo sah núkú yõ nɛ, páh kɩ nósyɔ́ yah wilki pé wrɔ́, tɛ́ kɩ pépi tɛkɩ mɔ Pole ànɛ̂ Barnabasɩlɛ Antyɔsyɩ kwil. Képah tɛ̃̀nɛ, Nsyudasɩ, nɛ̂-á pè n ye Barsabasɩlɛ, pè mɛ ǹmɔ ànɛ̂ Silasɩ yah wilki. Pé nímí póllɛ, névye sõ̀ mɛ yõ̀yénnɛ n sah pé yõ.
22 Então os apóstolos e presbíteros e toda a igreja em Jerusalém escolheram representantes e os enviaram a Antioquia da Síria, com Paulo e Barnabé, para informar sobre essa decisão. Os homens escolhidos eram dois líderes entre os irmãos: Judas, também chamado Barsabás, e Silas.
23 Pè mɛ tɛ̃ntõ̀ sɛ́bɛ́y yɔ́ wãrkɩ à dahbɩ pé gbõ̀, nɛ̂ sɔkɔ-á kè mɛ yónɔ́lɛ nɛ ńkɛ̃́: «Á yṹnpyé yépi nónó-á Nsyifunɔ náh yélɛ, tɛ́ mɛ Antyɔsyɩ, Siri gbɛ̃̀nyah sɔkɔ, à tahlɩ Siri gbɛ̃̀nyah kwlo tɛ́lɔ́ tyɩ́, ànɛ̂ Silisi gbɛ̃̀nyahlɛ; ápi Yesu tɛ̃ntõ̀ névye ànɛ̂ yé yṹnpyé Yesu yõ sɛ̃́pú yah tãm ye n wɛkɩ yé tyɩ́.
23 Esta foi a carta que levaram: “Nós, os apóstolos e presbíteros, e seus irmãos em Jerusalém, escrevemos esta carta aos irmãos gentios em Antioquia, Síria e Cilícia. Saudações.
24 Á kè noh nɛ, nósyɔ́-á wil ápi sɔkɔ, à kyɩ pé wɛlɔlɛ yé lékã́m vye fɛ̃kɩ, à yé mɔ sah fɔ́kɔ́sõnɔ sɔkɔ. Tɛ́ ápi náh se mó tɔ̃ tõ pélɛ.
24 “Soubemos que alguns homens, que daqui saíram sem nossa autorização, têm perturbado e inquietado vocês com seu ensino.
25 Képah ye, á kè yah tɔkɔ wɛ̃ tyɩ́ nɛ, áyáh kɩ névye wilki tɛkɩ mɔ yé tyɩ́. Pè kɩ n pɔ n pi wɛ̃ tyɩ́ ànɛ̂ á nɩ̀gbɛ̀kɩ̀ névye Barnabasɩ ànɛ̂ Polelɛ,
25 Portanto, depois de chegarmos a um consenso, resolvemos enviar-lhes alguns representantes com nossos amados irmãos Barnabé e Paulo,
26 pépi nónó-á pé min mɔ kũ kɔ̃ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Yesu Krista tõ̀ yĩnnɛ.
26 que têm arriscado a vida pelo nome de nosso Senhor Jesus Cristo.
27 Nsyudasɩ ànɛ̂ Silasɩ ye á n tɛkɩ n mɔ yé tyɩ́. Tyi nónó-á á wãrkɩ tɛkɩ mɔ yé tyɩ́, pè kɩ pɔ sè tɔ̃ yo yé tyɩ́ vyãhlɛ.
27 Estamos enviando Judas e Silas para confirmarem pessoalmente o que aqui escrevemos.
28 Liyel Mirki ànɛ̂ ápi ye yah tɔkɔ kélɛ nɛ, á káh tɔ̃ tyi yísyɔ́ kõ sah yé kɔ̃, à wil tyi nɔ́pi tyɩ́ sɔkɔ yɔ̀, sépi nónó-á yɩ̃nɛ pɩ́nɔ́lɛ káhkáh:
28 “Pois pareceu bem ao Espírito Santo e a nós não impor a vocês nenhum peso maior que estes poucos requisitos:
29 Yé yé gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ sãh fálnɔ́ kɔ̀lɛ, ànɛ̂ tṍnɛ, ànɛ̂ tṍ kwɛ́-ńkɛ̃̂ kwáhkókè kɔ̀lɛ, ànɛ̂ fɔ̀fɩ́kɩ̀ pɩ́nɔ́lɛ. Yâh yé gblɔ̌ynɛ n tɛ̃ n yĩ́ĩ́ sépi pól pɩ́nɔ́lɛ, yé mɛ n pɩ plɛ. Yé tɛ̃̀nɔ!»
29 abstenham-se de comer alimentos oferecidos a ídolos, de consumir o sangue ou a carne de animais estrangulados, e de praticar a imoralidade sexual. Farão muito bem se evitarem essas coisas. “Que tudo lhes vá bem.”
30 Képah náh, pè wɛ̃̀kɩ̀lɛ tɛ̃ntõ̀ névye kɔ̃ pè sɔkɔ à kyɩ de Antyɔsyɩ kwil. Pè kyɩ Yesu yõ sɛ̃́pú tɔ́wû tuke mɔ, tɛ́ tɛ̃ntõ̀ sɛ́bɛ́y mɛ̀nɛ pè kɔ̃.
30 Os mensageiros partiram de imediato para Antioquia, onde reuniram os irmãos e entregaram a carta.
31 Pǎh kè kar, ké sɔkɔ tyíyónɔ́ sṍré mɔ pé sɔkɔ, kè pɩ nɩ̀vɩ̀nɩ̀nɛ pé tyɩ́.
31 Houve grande alegria em toda a igreja no dia em que leram essa mensagem animadora.
32 Képah sɔkɔ, Nsyudasɩ ànɛ̂ Silasɩpi tɔ-á sõ̀ pɩ Liyel tɛ̃ntõ̀ syínyopulɛ sɛ̃́, pépi tyah nolɛ n vi n mɔ, mɛ tyi náhnáhlɛ n yo pé tyɩ́, à sṍrélɛ n mɔ pé sɔkɔ.
32 Então Judas e Silas, ambos profetas, encorajaram e fortaleceram os irmãos com muitas palavras.
33 Pǎh sèpĩ̀n yísyɔ́ pɩ nɛ́npɔ́, képah náh, no pè fĩn mɔ, tɛ́ wɛkɩ pé tyɩ́ nɛ, pè de lènɔlɛ pé tṍpú tĩ̀nnɛ. [
33 Permaneceram ali algum tempo, e depois os irmãos os enviaram em paz de volta à igreja de Jerusalém.
34 Tɛ́ Silasɩ wɔ mɛ nɛ, péwɔ-á kɩ wũ nɛ́npɔ́.]
34 Silas, porém, resolveu permanecer ali.
35 Ǹtɛ Pole ànɛ̂ Barnabasɩ tɛ̃̀ wɔ sõ̀ mɛ tɛ̃ Antyɔsyɩ sɔkɔ. Pépi ànɛ̂ névye náhnáh yísyɔ́ sõ̀ mɛ nolɛ n kwɔ, tɛ́ mɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ Nɩ̀vɩ̀nɩ̀ tirlɛ n yo.
35 Paulo e Barnabé ficaram em Antioquia. Eles e muitos outros ensinavam e pregavam a palavra do Senhor naquela cidade.
36 Sèpĩ̀n yísyɔ́-á sɔkɔ sɛ̃́, Pole yo Barnabasɩ tyɩ́ nɛ, páh Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ wɛy yo kɔ̃ kwlo nónó pól sɔkɔ, à yɛ pé pé syɩ kyɩ yah pé yṹnpyé Yesu yõ sɛ̃́pú tyɩ́ kénɛ kwlo sɔkɔ, pé tyɩ́-à kɩ mɛ dùkù nɛ̂nɛ.
36 Algum tempo depois, Paulo disse a Barnabé: “Voltemos para visitar cada uma das cidades onde pregamos a palavra do Senhor, para ver como os irmãos estão indo”.
37 Képah sɔkɔ, Nsyɔ̃ nɛ̂-á pè n ye Markɩlɛ, Barnabasɩ sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ, pé ǹ tɔ tɛ̃ pé sɔkɔ.
37 Barnabé queria levar João Marcos,
38 Ǹtɛ Pole wɔ náh sõ̀ mɛ ké tyɩ́ nɛ pé sɔkɔ ǹnɛ; ǹmɔ nɛ̂-á lésõ ǹ gbɛ wil pé sɔkɔ Pãnfili gbɛ̃̀nyah dùkù sɔkɔ, tɛ́ à náh tɔ̃ sõ̀ mɛ n kyɩ n pɔ pélɛ pé tõ̀ sɔkɔ.
38 mas Paulo se opôs, pois João Marcos tinha se separado deles na Panfília, não prosseguindo com eles no trabalho.
39 Kǎh pɩ sɛ̃́, yékã̂b ǹgbɛ̃ de Pole ànɛ̂ Barnabasɩ wrɔ́, pè mɛ gbɛkɩ. Barnabasɩ mɛ Nsyɔ̃-Markɩ tɛ̃ tahlɩ ǹ gblɔ̌y tyɩ́, pè de krótókè ǹgbɛ̃ yɔ́ sɔkɔ à sɔkɔ Syipri gbɛ̃̀nyah.
39 O desentendimento entre eles foi tão grave que os dois se separaram. Barnabé levou João Marcos e navegou para Chipre.
40 Ǹtɛ Pole wɔ mó Silasɩ yah wilki. Tɛ́ Yesu yõ sɛ̃́pú-á nírí pɩ pé tyɩ́, à pè dahbɩ tɛ Tɛ̃̀ ǹgbɛ̃ gbõ̀ sɔkɔ gbĩ́ nɛ̂nɛ, pè mɛ sɔkɔ wɛ̃ tyɩ́.
40 Paulo escolheu Silas e partiu, e os irmãos o entregaram ao cuidado gracioso do Senhor.
41 Pè Siri gbɛ̃̀nyah ànɛ̂ Silisi gbɛ̃̀nyah pól kɔ kɔ̃, à Liyel yõ sɛ̃́nɔ́ sṍrélɛ n mɔ n yuku Yesu yõ sɛ̃́pú tĩ̀nkìnɔ́ sɔkɔ.
41 Então ele viajou por toda a Síria e Cilícia, fortalecendo as igrejas de lá.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.