Marcos 6
utr (UTR) vs VC
1 IYesu dzata imbe na yɛ lu igeli mgban, emi ongwafɔɔn wafɔ yan.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Ngwi egbe otonyidɔ mgbi emi iJuda wa gyɔ nɛ, o wita otso mi ozu okwakye mgbi emi iJuda, i kwulu ibyi inggisɛ ama nfwo ma ewo.
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 Nɛnɛ li inggisɛ ogbokwo ungwɔ nɛ baa? Ongwɛ iMeri ongwunɔ yi iJɛnsi, iJosisi, iJuda bɛyi iSaimɔn nɛ ba na? Emi ongwunɔn engyaa to yi eyi dɛn baa?>> Man itukwu wulu ma yan.
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 IYesu nya ma gbɛɛ, <<Oyegbɔ li dzɛ yi mmwɛ mi igeli, yi etɔ bɛyi udɛ mgban ba.>>
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 IYesu gbela kyungwɔ okwulewo mi imbe na wuba, sede li inggisɛ emi ootse gwee ta ngwi o kye abɔ gbo ma ewo nu ootse mgbi ama ngyɛ.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 I kwulu iYesu ewo yi okwoba-kwoba oyɛyɛ onuunu mgbi ama nani.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Ngwi o kwu iwyodefa ntona ela ba mbon nɛ, o si kwu ma bɛ efa efa dɔ ma esɔ, diyɛ nu ma mfye ongha onodzi ibwubwe.
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 Li ola ama ngwi o woma aani: <<Mi agaba nɛ, ka kye unkonyi byi ba na, ibredi ba, igbe ba, awuya mi ashiko ba sede okwuta ta.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 Gbe okpafɔ wo na, kpaa ka gbe abu nghi efa byi ba.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Ali udɛ ngwi ema ka kaka duu, dzɛ ele nghataa mbisɔ ngwi ema ka dzata igeli nani.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Ali imbe ngwi a gbɛ ema hona fwo ema bayɔ, kye gbolu ombulu mi afɔ mi onɔ ngwi ema le lu mani, no yɛɛ obwɛndɛ obube mi ikye ma.>>
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 A tasɛ ka gbeesɔ gbɛɛ inggisɛ nu ma kyatitukwu.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 A lɔ emɛsɛ onya tɔ mbi inggisɛ kwuba, di kye engyie kyi inggisɛ ama ndotse kwuba ikye di ngyɛlu ma ootse.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 Utɔ iHerude fwo odzɛ nɛni, dafi iyi mgbi iYesu gbɔfwɛ kpatsɛ mani. Angbeka tole gbɛɛ, <<IJɔn okyɔ iBatisima kyɛɛ mi ikwu, li ngha ngwi mfye ama okwulewo le kyidɔ nyɛ mbon aali.>>
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Angbeka gbɛɛ, <<O li Elaija.>>
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Nghaduu ngwi iHerude fwo ungwɔnɛ nɛ, o gbɛɛ, <<IJɔn inggisɛ ngwu ani dzan ikye na, yɛ kyɛɛ mi ikwu!>>
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 Bana iHerude abuon noola nu ma bwa iJɔn, nu ma bwan adi di kyon ka wokɛ obawi. O kyungwɔnɛ ngha mi ikye iHerodia, owa iFyilipi ongwunɔn ngwu o gbɛlun yɛɛ owan nani.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 Bana iJɔn teyi le nya iHerude gbɛɛ, <<Li ola ba ni abu gbɛlu ongwunabu ongyaa.>>
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 Nɛman iHerodia sulu owitukwu obube yi iJɔn jo i minan ongwɔn kpaa o yagba ba,
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 ikyekyɛ iHerude le mio iJɔn dile ngyon, ikyesinɛ o yon dafi o li inggisɛ onyaan dile saan mani. Ngwi iHerude fwo iJɔn nɛta ewo fwɛ lon, jokpaa i kpan ole fwon.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Mi onggyɛɛnggyɛ nɛ onɔ osuse wa ba. Mi egbe ombaamba mgban, iHerude kyɔ oga mi ikye mgbi emi idɔ mgban ama okwukwo yi oblakwutsɛ ama onoola bɛyi engyulɔ ama oteyi ɛsɛ iGalalia.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Ngwi ongwɛ iHerodia ongwu ongyaa ba idzidzɛ wa shufwe nɛ, i nu iHerude bɛyi ingyoga oga mgban atsa.
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Man o zondu yan mi ofaafa gbɛɛ, <<Alungwɔ ngwi abu bɔ duu n ka nu abu, ka mɛ anggai esutɔ mgbi ani.>>
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Ongwongyaa tasɛ ka byi onɔn gbɛɛ, <<Li ekyɛ ngwi ani ka bɔ nu ma kye nu ani?>>
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Ongwongyaa byakpa yewo lu ifun mbi utɔ yi ibɔ nani: <<Ani mina ikye mgbi iJɔn okyɔ iBatisima mi akpɛtɛ onɛnɛni.>>
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Itukwu wulu utɔ kpakpa, nghaduu, ikyegbɛɛ o teyi fa mi inai ingyoga mgban nɛ, o yagba kwɔn gbɛ ba.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 O byakpa wo ongye ongwɔ inggisɛ ola gbɛɛ no ba yi ikye mgbi iJɔn akponyi. Inggisɛ na ka kye dzɛlu iJɔn ikye mi obawi,
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 si yɛ yi ikye ma mi akpɛtɛ. Wa nu ongwongyaa se, ta o kye ka nu onɔn.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Ngwi a fwo ungwɔnɛ nghanɛ, engwafɔ mgbi iJɔn wa kye ikwɔ mgban ka ndzi.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Ama ogbikye iYesu yɛ wa kpakɛkɛ won le nyan ungwɔ ngwi ama kyɔ diyɛ tso tsatsa.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Nɛ ikyegbɛɛ ibyi inggisɛ angbeka tole ba ba angbeka tole lu lu ngwi a tu onɔ ogye ungwɔ kpaa ba nɛ, o nya ma gbɛɛ, <<Bakɛ yi ani mi imbe ndede ni ema ka tonya na.>>
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Nghanɛ a wafɔ yi ewoma mi uwaa dzɛkyo lu mbi imbe dede mani.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Nghaduu ibyi inggisɛ di dafi a le lu nɛ, a difwi ma di ye imbe ngwi a le kɛ mani ta a tsinya tɔ mi igeli duu kye mwaamwa teyi ma ka kaka.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Ngwi iYesu tasɛ mi uwaa diyɛ dili ibyi inggisɛ nɛ, elela kyɔn wo ma, ikyekyɛ a yɛɛ dafi mmala ama ndzɛ yi inggisɛ ongyo ma ba mani. Ta o di tso ma ungwɔ kwuba.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Mi onɔ na, dafi onɔ le gbɛsɛ wa, nɛ engwafɔ mgban ba mbon, wa nyan gbɛɛ, <<Imbe nɛ li ifoshɛ, onɔ di kɛ byulu.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 Nu inggisɛ ntonɛ ofɛ zukwu nu ma lu ogalu ama nto kwɛkwɛ ka gya ungwogye abuoma gye.>>
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Nghaduu o gbɛɛ, <<Ema kye ungwɔ nu ma gye na.>>
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 O byita gbɛɛ, <<Ema sulu ibredi olɔlɔ nghi eminɛ? Kɛ ka kyidi na.>>
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Nghanɛ iYesu nu ma elodzɛ gbɛɛ, nu ma nu inggisɛ ntonɛ duu sisɛ ibwi-ibwi mi oshɛ indinda nɛni.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Man a si sisɛ mi otsotsa, ideli ideli bɛyi ngwusefa dɔn iwyiwyo.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Ngwi o kyi kyelu ibredi eda yi abatsa efa ntona, di kyile inɛ esho nɛ, o kye angba nu Imgbasho man kye mwalu ibredi ntonani. Kye nu engwafɔɔn gbɛɛ nu ma kye gha ibyi inggisɛ ntonani. O di kye ghalu abatsa efa ntona gyaakye ma duu.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Ama duu gye tolo.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Engwafɔ mgban kye salu ambulu ibredi yi abatsa nsisi ma mbwo uya iwyodefa kyɛɛ-kyɛɛ.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Mmbwo engyulɔ ama ngye ma li idubu eda.
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Ngwi iYesu le wo ibyi inggisɛ ntona ofɛ nɛ, o nu engwafɔɔn plɛ kaka uwaa teyun lu iBɛtsaida,
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Ngwi iYesu dzata ma nɛ, o tɔkɛ lu ewunggwɔ le ka bibɔ.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Mi oba onɔdɛ nɛ, uwaa kye ama ntona ka to idzidzɛ utɔ, ongwu tila dzɛ esɛ yuon.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 O di engwafɔ mgban tole gbili yi akpeni, ikyekyɛ awo le nu ma okakewo, mi obyi enɛ ongwi ikyegbe o tɔ ka tu ma, le kyikyɛ mi ikye eni. O ba dafi o ka wa nyɛ ma mani,
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 kpa ngwi a di dafi o le kyikyɛ mi ikye eni nɛ, a tsɛwɛ gbɛɛ o li onodzi inggisɛ ikwukwɔ. Man a gbobakwɔ,
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 ikyekyɛ ama duu din tsimio.
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Nɛ o kaka uwaa yi ama man awo kwulɛsɛ akponyi. Ta ewo fwɛ loma tsatsa,
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 ikyesinɛ ungwɔ okwulewo mgbi ibredi na gbosa loma ba; lubana a kye itukwu tiishu.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Ngwi a dzɛkyo nɛ, a ka bɛɛsɛ mi iGenesareti di kye uwaa shadi mi ele.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Labɔlabɔ ngwi a tɔ mi uwaa nɛman inggisɛ byakpa dilifwi iYesu.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 A wulu onya mi ayɛsɛ na duu gbe emi ootse mi obutu lukwun kɛ imbe ngwi a fwo gbɛɛ o dzɛ duu.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Ali imbe mi agwɔ ngwi o kɛ duu, igeli hona agya ɛsɛ, a li gbe emi ootse wa lakɛ ifyidu. A gbabɔ nun gbɛɛ o ki nu ama kye abɔ gbo-gbo ondu angwuto mgban kpaa ta, ama nkye abɔ gbon duu ewo gbosa loma.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.