Atos 22
utr (UTR) vs NVT
1 <<Emi ongwunani bɛyi emi otsani, gadɔ dafi ani ka natsondu ewen onɛnɛ nɛni.>>
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Onɔ ngwi a fwon le gbɔdzɛ yi ama mi ondu Aramai nɛ, a si zumyɛ.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 <<Ani li inggisɛ iJuda, a mba ani mi iTasu mi iSilisia, kpaa ani she mi igeli nɛni. Mi abɔ mgbi iGamalie a nyɛ ani klɛklɛ mi ola mgbi emi otseyi, n di fyumfye itukwu mbi Imgbasho yɛyɛ dafi ema kpaa dzɛ inɛ nɛni.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Ani nu ama okyɛdɔ Ofɛ nɛ isɔ nghataa kaka ikwongye mgbi ama, di bwa engyaa yi engyulɔ gbe ma wo obawi.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Okwukwo inggisɛ ofifɛ bɛyi engyukwo okwakye duu kpaa ka kyɔ obwɛndɛ. A di nu ani afɛ kɛ mbi emi ongwunɔma ama nto iDamasiko, ikye oka bwa ma dafi emi obawi mani, gbe ma ba iJerosalin wa kwo ma adɔ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 <<Mi onɔ idzidzɛ udɛ ngwi ani dzɛ kwɛkwɛ okaka iDamasiko nɛta, osa tɔkyɛ esho wa dzaniwo akponyi.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Man ani gyɛkɛ esɛ si fwo ela le gbɔ yi ani gbɛɛ, <ISol! iSol! Kyɔsinɛ ngwi abu le nu ani isɔ?>
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 Ani byun gbɛɛ, << <Li abu emɛ Otsɛ?
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Ama nkyɛ yi ani di osa nani, kpaa a fwo ela mgbi ongwu nle gbɔdzɛ yi ani ma ba.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ani byun gbɛɛ, << <Li alungwɔ ngwi ani ka kyɔ?>
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 Ama nkyɛ yi ani ma byi ani abɔ kaka iDamasiko, ikyesinɛ osa na bulu ani inɛ.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 <<Ongyulɔ iyin gbɛɛ Anania ba owa di ani. O li ngyo ola saan di dzɛ yi mmwɛ mbi emi iJuda ama nto imbe na duu.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 O kwulɛsɛ dzɛ ani kɛ agya si nya ani gbɛɛ, <<Ongwunani iSol, inɛ mgbi abu no kwulu!>> Mi onɔ na yɛyɛ ta ani yagba dun.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 <<O si nya ani gbɛɛ, <Imgbasho mgbi emi otseyi dulu abu gbɛɛ ni abu ye oweka mgban di di Ongwu Nle Nyaan na diyɛ fwo odzɛ mi ondun.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Abu ka li obwɛndɛ mgban mbi inggisɛ duu mi ungwɔ ngwi abu di diyɛ fwo nɛni.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Ma li ekyɛ ngwi abu le fɛ onɛnɛ? Kyato, kwu mi iyi mgban nu ma kyɔ abu iBatisima di salu ali ibwubwe mgbi abu ngwuta.>
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 <<Ngwi ani yɛ luba iJerosalin dile bibɔ mi ozu okwukwo osunu Imgbasho nɛ, ani di inɛ odiidi
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 di di Otsɛ iYesu le gbɔdzɛ yi ani gbɛɛ, <Lu dzata iJerosalin Plɛ, ikyesinɛ a ka gbela obwɛndɛ mgbi abu onuunu ikye ani ba.>
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 Nghaduu ani gbɛɛ, << <Otsɛ, inggisɛ ntonɛ ye ani dafi ani kyikyɛ mi ozu okwakye mgbi emi iJuda kpatsɛ, ikye ogbe ama nnoyɛyɛ mi iyi mgbi abu wo obawi di gbo ma ibe mani.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Onɔ ngwi a tsɛngwɔ iStivin ikyegbɛɛ o le kyɔ obwɛndɛ mi iyi mgbi abu ma, ani kwudzɛ ele di gbela yi ongwɔɔngwɔ mgban di ngyo angwuto mgbi ama nle ngwɔn mani.>
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 <<Ta Otsɛ iYesu si nya ani gbɛɛ, <Lu, ani ka dɔ abu esɔ lu kpini mbi Udzengye.> >>
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Ibyi inggisɛ gadɔ mbi iPol nghataa o gbɔdzɛ nɛ ngyɛ. Man a kyile ela ondonyi gbɛɛ, <<Ngwɔn na, o mɛ odzɛ oshishe ba!>>
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Dafi a le wulu di fwadulu angwuto mgbi ama ngwuta dile tombulu kɛ esho nɛ,
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 agyegika nu ondu nu ma kye iPol kaka ogalu oblakwutsɛ. O nu ondu gbɛɛ nu ma gbon di byun ita, nu ma ye ungwɔ nkyɔ duuse ibyi inggisɛ tole fan ela ngha mani.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Dafi a nan lasɛ ogbon nɛ, iPol byi ongyukwo oblakwutsɛ nkwudzɛ mmana ma gbɛɛ, <<Li ola ni abu gbo inggisɛ iRoma ngwu a gbɔn ikwɔ di tun yi obube ba kpaa ibee?>>
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Ngwi ongyukwo na fwo ngha nɛ, o kɛ mbi okwukwo ogbakwu na ka kye tson gbɛɛ, <<Li ekyɛ abu le kyɔ? Inggisɛ nɛ li inggisɛ iRoma.>>
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Okwukwo ogbakwu na kɛ mbi iPol ka byun gbɛɛ, <<Nya ani n di abu li inggisɛ iRomaa?>>
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Nɛ okwukwo ogbakwu na gbɛɛ, <<Ani kpa udza she ikye oyɛɛ inggisɛ iRoma.>>
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Ama nwewo obyin ita ma byakpa yɛyikpa. Okwukwo ogbakwu na abuon ewo waa lon onɔ ngwi o difwi gbɛɛ iPol li inggisɛ iRoma kpaa ongwu tan itse mani.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Tegblifan, ngwi i mina agyegika na oye itɔdzɛ yɛyɛ ngwi emi iJuda gbe odzɛ tukwu iPol ewo nɛ, o shan adi ta di nu ondu ni engyukwo ama ofifɛ bɛyi okwakye mgbi engyukwo duu kwakye. Ta o si kye iPol ba non dzɛkunto mi iyayi ma.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.