Atos 16

Alap mo Ol Ëse, zëre mo zi niban de ol ziaha-en gu hup dena (URY) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Paulus dekam zep Silas han Derbe san dep song ëka. Derbe kon etan Listra san dep zep ayang ulki. Zao Kristen zini ki, bosena Timotius. An zem Yahudi we. Zen hen mes Kristen gwek. Bi zem Yunani wal.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Listrak de tïngare Kristen zini hen Ikoniumk de wenya Timotiussu man nen gweblak, “Walasna in aïrïs.”
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Paulus dekam zep zëbon de ang gwe-gwen hap dwam gweblaka. To mipna ki zep blaonsubluka. Zen mae hap blaonsubluka– dekam de langna iwe de Yahudi zi anakare hap husus gweblan srëm hap, “Zen hom nëbon mae tïlkï, sap zëno bianna Yunani wal.”
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Ë-ë san kim namjan gwibik, zen man Yesussu de taïblïblan wenyaka donbirida gwek– mensa dua-blaskam de zi niban Kristen zi mo nol-nolaban Yerusalemk aha-en nukye, zen dikim hen suratnak de jalse gwibiridan ola in san ang ta gwen hap.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Zëwe de Kristen zini Yesussu de taïblïblankam zep ëtatete gwe zahek, hen dekam yakla jamkam zep zini etan taïblïblankam ëmas-mas gwe-gwek.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Paulus ki zep Galatia hen Prigia mo langna ziamjanbirki. Hwëna dekam Alap mo Enhona man gubiridaka, “Asia mo langna bahem amjanbin.”
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Misia han de lang zïp sonnak kim yaïng gwek, dekam zep sap ëakasïk– Bitinia mo lang san de amjanbin hip. Hwëna Yesus mo Enhona man etan gubiridaka, “Desan hen bahem amjanbin.”
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Dekam zep hwëna Misia mo lang san taman gwek, hëndep hi alpnak de ëna Troas san dep zep tine gwek.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Zao zep hwëna Paulus mo nwena lirisin nëblak. Zen eiwa de makan Makedonia walsya hla taka. Zen man zaunkum Paulussu anakan abe taꞌanka, “Haen, emki Makedonia san song gwezan– asa de mas gwibiridan hap.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Hëndep dekam zebë ëhohle gwek– Makedonia san de sek gwen hap. Sap ëe mesë dam ulsuk, “An Alap Zën ki nësa gubiridanda– zëre mo ol dawemsa dikim zëwe hen tonbirida gwen hap.” Ëe an zen ola ansa ale guk, Lukas, ëe ama hen dekam ang gwibiridak.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Troas kon bulkum zebë dam-dam enkam Samotrake mo lang san dep sek gwek. Kaꞌankam zebë hwëna Makedonia mo hi alpnak de ë bosena Neapolisk yaïng gwek.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Dekon tanakam zebë hwëna Pilipi san dep sek gwek. Propinsina Makedonia in, zen Roma mo ïrïk gïn lang ahana, hen Pilipi in, zen Makedonia mo aha ë yawal. Zao holo tolkamë lowehek.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Hari Sabatkam, ëe dekam ëna in mo ho alp nakore lïlïkïn sïnë wet so gwek, sap ëe ama tim uk, “Ho alpnak man yap Yahudi zini Alapsa dekon abe ta gwen hap ëtagal gwe-gwenan.” Sap zen dekam nama hom but srëm gola dauꞌuk. Zao kimë teinikinꞌik, we walya zen zë tagal gwek, deban mae en zebë ola olëtonꞌak.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ahana zen zë sane gweꞌak, ëna Tiatira kore we, bosena Lidia. Zen sam dan kïl makare kaensa de te-alakam lirak ta gwibin hip de we– men kire kaenkam teipsïn zi mo bajuna dayal gwibir-zimninke. Wenya in Alapsa de betek gweblanna. Bian zep enho naka talusubirki– dekam de Paulus mo ola kon Yesussu taïblïblan hap.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Dekam kimë Lidiasa hen zëno golak de wenya ban kïtak baptis labik, dekam zep asa gubiridak, “Em de asa anakan tame gunnu, ‘Zen eiwa-eiwakam Yesussu taïblïblanan,’ ki ano golak emki bïtï gwen.” Zëno ol san zebë ki hëndep ang tak.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Aha yaklakam kimë etan ho alpnak de ol ëgu sone gwenna in san dep sek gwek, ki zebë zë hwëna oranak wenya ban oltoweꞌak. Wenya in zi mo tana ïltïkïnnïk de babu gwe-gwenna, hen dowala mes tïlbirki, zep hlaul-hlaulkum syal gwe-gwek. Zëbon zini beyakam yaïng gwe-gwezak– dekam de hamal hap de ol hap taken-taken gwe-gwibin hip. Nonol in zëno mae mo tana ïltïkïnnïk babu gwe-gwek, desa abe da gwibik, “Ëe zëbon de hamal hap de olsa sane gwen habë hatananzal. An dë te-ala naye.” Wenya insa men zen bi neibik, zen dekon zep te-alana beyakam lop da-in gwek.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Hwëna wenya in dekam zep Paulus mae han asa golëtro nasen gweꞌak. Anakarekam ola mamkam gu gweꞌak, “Zini an, Teipsïn Zini Alap mo lup gul sonenna– zen de nëbe mae hap ëngaya gwen hap de orasa dam tasïk gwizimdin hip.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Yaklana man beya gwek– kirekam de gweibirida gwenna. Hëndep Paulussu kim jalak zerzauk, ki zep lero gwibin niban zëbon de dowala insa gubluka, “Kristus Yesus mo bosekam ëe ama emsa gubluꞌan: Em zëbon onakon wet son!” Dekam zep hëndep wet soka.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Zini in zen wenya insa bi neibik, kim tame nuk, “O zen de dowal srëmkam gwëꞌak, nen molye te-alana zëbon onakon ulin gwek,” dekam zep Paulus ne Silas neka teipsïn-teipsïn wenyak dikim zitrën hap pasar san dep ïl nosohak.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 — ausente —
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 — ausente —
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Zi beyam-byana dekam zep hen ëgu anek, “In eiwa!” Teipsïn-teipsïn wenya in dekam zep baju talwesizimdin nika de lek-lek son hap nenbiridak.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Mam enkam kim lek-lek nososuk, ki zep hwëna bwinak se nosoink. Bwinak de nol gwen zi nika zep nenblak, “An dawem en tangankam kara so.”
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Kirekam insa nenblak, olk de tekson tangannak zep se so inki. Zëno nik mo tanana te hlangnak zep bat nosozim anek.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Hwëna ngïrïn tatem zep Alapsa abe laꞌanka hen tërya ban isrip-sri ë gweblaꞌanka. Ahakore bwinak de zini man sane nosoꞌak.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Mumuk ennak zep jïngïl yala taïlkï, hëndep bwina in mo moko hap de kasona man ëëwak gwek. Hëndep dekam zep bwi lïlïkïnnï in ëtalwesïk. Hen mensa bwinak de zini besikam de dokotkam dahalebik, man hëndep ësom-som gwe hanak.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Bwinak de nola in ni tan nakon zep auna hlo zaka. Kim hlaulku, “Lïlïkïnnï tïngan talusundan nik ërlwaꞌan,” dekam zep sap nëbok zemka mol ineka– zënaka dikim dang gulblun hap. Sap zen man tim gulku, “Mes ëheya-hya gwenan. Hare an ki hwëna asa sa dal!”
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Hwëna Paulus ki zep ol mamkam takenblaka, “Bahem enaka tan! Ëe tïngan namaë lowe heꞌan!”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Dekam zep zëre hon de ëbabu gwe-gwen zisi syauk ngatan naban de golëhlu-hluk gwezan hap takenbiridaka. Zëna ki zep yal-yala ban Paulus ne Silas nik mo nwenak boklena kom sozim zika.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Kim kon ziwet soka, dekam zep takensizimki, “Bian ne bian ne, ëe basa asa syal gwibir?– ëe dikim ngaya gwen hapye.”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ki zep ding ulblika, “Bian Yesussu em anakan taïblïblan, ‘Zen Zen– asa de ngaya tan hap de Zi niye,’ dekam esa ngaya gwera. Hen kirekam, eno golak de wenyaye.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Dekam zep Bian Yesus hup de ol dawemna zëno golak lonbiridaka.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Hëndep dekam zep kam zëno nik mo wei-weina ngan tasibir-zimki. Hëndep kam zep ki hëndep zëna hen zëre mo golak denaban tïngan baptis labirki.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Tembanena ki zep hwëna golzimki. Zëna dekam zep zëre mo golak de wenya ban golëisrip-sri gweka, sap zen mes Alapsa daïblïblak.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Kim lïtïk, ki zep teipsïn-teipsïn wenya in zëre mae mo jana nabare zini bwi gol san dep lup nul sonek– zao de nol gwen zini insa de gublun hap, “Paulus ne Silas ne dikire song ëk.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ki zep bwinak de nola in guzimki, “Asa man nenblananzal: Em sap esa song ëra. Dawem enkam song ë.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Hwëna Paulus ki zep jana nabare zini insa gubiridaka, “Ëe an Roma mo ïrïk gïnnïk de zi dare sake. Zen hwëna takensizimdin srëmkam totoresa zi nwenak asa lek-lek nosok! Ki zep hen takensizimdin srëmkam bwinak asa se nosoink. Hwëna angkam man ëdwam gweꞌan– sowëkam de asa guzimdin hip, ‘Dikire song ëk.’ Kirekam ëe ama baes ëꞌan. Dikire zën yaïng gwezak– dekam de asa hïl so sonen hapye.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Jana nabare zini in kim teipsïn-teipsïn wenya insa kirekam nenbiridak, dekam kim anakan tame nuk, “O Paulus ne Silas ne, an hare Roma mo ïrïk gïnnïk denakake,” dekam zep ëaïrïꞌak. Sap Roma mo ïrïk gïn zisi bëjen totoresa karek tan. Sap zen man tim nosok, “An Yahudi en kore zi dare.”
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Dekam zep zëno nik mo enlalasa de së ta sonezimdin hip yaïng gwezak, ki zep anakare ola ban hïl noso sonek, “Bahem asa jal eibiridan. Hwëna emki ëna an kon song ën.”
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Kim wet osoka, ki zep Lidia mo gol san dep song ëka. Zao kim Yesussu de taïblïblan wenya tagal ulsuku, zao zep aumwa hap ol zïm-zïmnï lonbiridaka. Zëna ki zep kon ëhalka.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.