Marcos 5

urim (URIM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Tu arpme nim ukupuken pa kai palng kai ukupuk wompel a tu Kerasa.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Sisas kil atnurng nim ukupuken pa, atom melnum ur a maur paipm kimpilpet arpmewel pa kil kul eng Sisas. Melnum pa atn rpma tatu kirkap.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Kil okg rmpa tatu kirk a tu u mlaminel a tu alil melnum armpewe pa akalkil. Melnum ur ake antiwe mpa rkul yipo kil pa, kalpis. Tu wa ak ampei mringen kalnten pa ak yapo ari ake wa antiwe.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Anti watipmen pekg tu yapo nepmwampel ak ampei mpangen, a ampei mringen pa, ari akentiwe. Ampei mpangen pa kil kangku, a ampei mringen pa kil karkur karkur kaingkai kai kitnangku. Melnum ur ake antiwe mpa rkul ngkeng kil pa kalpis.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Akangklei akangklei mining a ran pa kil am rpma tatu wrik nangen, a kirkap a pake. Kil akangklei akangklei kirkar akg raingen numpwam alkil ela wes.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Kil ari Sisas kai watin ai, kil pirng kul kapor kilko aleinsel.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 — ausente —
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Atom Sisas kil asen maur paipm kimpilpet pa la, “Nang a kitn ti mla?” Kil akalmpe la, “Nang akupmen Wrong Watipmen, eng men pa maur paipm watipmen.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Kil ak asen unsa unsa kai Sisas pa la, ampake kil ungkwanten tukulelkgen anong kanokg pa.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Manto wailet al okipma itna kaino wrik nangen wompel ai.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Tu maur paipm kirkar akwen Sisas titnongket la, “Kitn la eng men a kawor nowe tu manto ai!”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Sisas kil awi wor, atom tu maur paipm atnurng melnum pa, a or kai kawor nowe tu manto ti. Atom tu manto wailet paipm kamel kamel wampwomis (2,000) pa anel raras angkaino krongkwang ai kul nar aren kinar kinar ukupuk ai, al u amo amo plalng ike.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Tu melnum a ikgalen manto pa ngkark. Tu aye yangkipm pa kai anong wail, wa kai anong yela tatu palpa. Atom tu wrong kin kipman kai ari kweikwei a wet palng pa.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Tu kai palng ari Sisas pa, tu ari melnum a wet maur paipm watipmen arpmewel pa. Kil aning apm, nikgwalpm a kil pa palng wontrakole wor, atom kil rpma meen. Tu wrong kin kipman ari pa, tu ngkark.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Tu melnum a wet itna ari pa, tu lakati kweikwei a wet palng kai melnum pa a wet maur paipm arpmewel pa, a wa palng kai tu manto pa yat.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Atom tu wrong kin kipman la titnongket eng Sisas, la kil utnurng anong pa kai anong ur ai.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Atom Sisas kawor nim ukupuken pa. Wa melnum a wet maur paipm arpmewel pa kil asen Sisas pa la kolpa la, “Antiwe mpa kupm ntiweitn kai?”
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Pake Sisas ake awi wor la mpa kil ntiwel kai pa. Atom kil la, “Kitn kai rpmi nimpokgen tu alkitnen pa niken ipma arein a Maur Wailen wet angklinseitn, a kweikwei wrongkwail a wet kil akteitn pa!”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Atom melnum pa kai anong a tu Tekapolis, laron yangkipm kweikwei a wuten Sisas kil aktel pa. Tu kin kipman wrongkwail tu atning pa, atom tu akwonalmpen watipmen.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Atom Sisas kil awi nim ukupuken pa wa yaper kul ukupuk wompel ti. Tu wrong kin kipman wailet paipm tu kul ariwel ak wang a kil wli palng kai itna ukupuk yamping pa.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Melnum tukgunakg ur a ikgalen wan a tu Suta atning atning yangkipm a Maur Wailen atnewe pa kil kul. Nang a kil pa Sairus. Kil ari Sisas, atom kil kapor kilko alein wreren nepm a Sisas.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 Kil la ak ok a ikgakgel lanaki Sisas kolpa, “Warim kin wusok yek akupmen wreren eng a imo. Kitn kul elng wam elewel, eng mpa kil wor rpmi, eng ake mpa kil imo.”
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Atom Sisas kil antiwel kai. Atom tu kin kipman wrongkwail tu katnuntel. Tu aktalpul tita aye kolpa kai wrerentel.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Kin wris ur pa kil anti tu wrongkwail itna, kil akapore perper, am rpma kolpa rpma kol wring wampwam yikak wekg.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Tu melnum a antokg i numpet pa alkel wleket watipmen paipm, atom kin pa angkli marpm alkil plalng eng tu pa. Pake numpet alkil pa ake kai wor ur, kalpis, am paipm kolpa itna pake.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Kin pa atning yangkipm a tu la Sisas kil antokg numpet a tu melnum palng wor, kolpa atom kil ak angkom angkom tu wrong wailet a yirokg a Sisas kul wamanti apm akilen.
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 Kil akwonalmpen la, “Kol mpa kupm waminti apm a kil pa, mpa kupm palng wor.”
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Penterngen kolti, num walmpopm a kil pa am plalng ike. Kil almpen almpen numpwam kil pa ari, numpet kil pa am plalng ike.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Penterngen kolti Sisas kil ariwe la, titnongket ur am atnurngkel kai ike. Kil plelng ari tu kin kipman wrongkwail ti, atom kil la, “Mla wuten wamanti apm akupmen ti?”
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Atom wa tu watnom a kil aroaro wonel pa lanakel la, “Ti ake kitn ari tu wrong kin kipman wailet itna kapringenteitn itna ti aki, atom wa kitn wa asen la, mla wamantiweitn ai?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Sisas kil ikgen yela la mla wet wamantiwel pa.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Kin pa ariwe kweikwei a wet palngtel pa, atom kil ngkark warwar. Atom kil kul wreren kapor kilko alein Sisas, a kil laron la, “Wuten kupm antokg.”
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Atom Sisas kil lanakel la, “Warim kin, nikgwalpm wor akitnen a kitn ukipma pa antokgteitn kitn palng wor. Kupm alkeitn wor, kitn kai rpmi meen, numpet a kitn pa am plalng ike.” Kin numpet pa a yirokg a Sisas pa kul wamanti apm akilen. (Mak 5:27)|alt="Woman touching Jesus' robe" src="LB00310B.TIF" size="col" copy="Louise Bass, © The British & Foreign Bible Society, 1994." ref="5:27"
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Sisas kil anti kin pa la okyangkipm pa itna, atom tu melnum tiur angkai wan a Sairus, melnum tukgunakg a ikgalen wan a tu atning atning yangkipm a Maur Wailen atnewe pa, kul la, “Ngkeng Sisas pa, ampur kil kul, warim kin akitn pa am amo ike.”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ari Sisas kil ake atning yangkipm a tu angkengkel pa kalpis. Kil lanaki Sairus la, “Ampur kitn ipma kalkuten, ukipma kolti!”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Sisas kil karken la ake mpa wrong ur ntiwel kai. Mpa Pita, Son, wusok alkilen Semis.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Ak wang a tu kul wan a Sairus pa, Sisas kil atning tu antokg nungkulkg titno wail paipm, tu akg paipm ak ok namputen.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Ak wang a kil kawor wan pa kil lanaken la, “Kipm akg antokg nungkulkg titno paipm eng ntei? Warim ake amo, palpa okg kolti.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Tu akinoalmpel paipm kolti. Ari kil ungkwanten kawor en plalng. Kil awi mansan a warim pa nampokgen tunteng melnum wraur pa antiwel, kai kawor wrik a warim yipmiri armpe pa.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Kil wamanti kai wam pa, kil la, “Talita kumi!”, pa pati kil ak ok alkilen la kolpa la, “Warim kin wasek, kupm lala, kitn wrekg o!”
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Pilpa, warim kin pa wrekg angkom atatu kolti. Warim kin pa kin tangkis, wring alkilen pa wampwam yikakwompwekg. Tu ari pa, tu wrekg paipm.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Sisas kil la yangkipm titnongket pa naken la, “Akentiwe mpa kipm laniki mla ur eng kuina ur a kupm antokg kil. Ti kipm uk okipma warim kin pa il o!”
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.