Atos 27
urim (URIM) vs VC
1 Tu yapon yangkipm la men mpa uwi wan unokgen pa kai kaino anong kanokg Itali. Atom tu akaye Pol pa nampokgen tu melnum melkget tiur a rpma wan tipmining pa elng kai wam a Sulius melnum itna ep a tu melnum kamel wampwomis a almpwrong a wailet tiur ai a melnum tukgunakg Kaisarus ikgalen pa.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Men tipra kaino wan unokgen a anong Atramitium a numprampen rka la kaino kai yela wrik a wan unokgen kai rkawe rkawe a itna tatu anong kanokg a Esia pa. Atom men wrekg a pa kaino. Atom Aristarkus melnum ur a Tesalonaika a anong kanokg Masetonia pa, kil wa antiwo yat.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Men rka wan unokgen pa atn kolpa kaino. Kong ti pa, men palng rka kaino Saiton ai. Men rka pa, Sulius pa kil plan nikgwalpm wor Pol pa, a kil uk wor la Pol kil kai ari tu wokgmprak alkilen pa, eng la tu ikglentel a ngklinsel kweikwei tiur a kil tukwok pa.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Wa men wa wrekg a anong pa, wa men la kaino pa, ari wripm mring mring pa el titnongket kolpa nar akalmpen wan unokgen pa. Kolpa atom men wa alok wan unokgen pa wa kai kawor kapringen Saiprus anong kanokg a ela unokg kuin pa, ak angkom no pa kai pake.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Men wa angket or unokg kuin pa al akule anong kanokg a Silisia, a anong kanokg a Pampilia pa or pa kai rka kai anong Maira a anong kanokg a Lisia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Men kai palng kai Maira pa, melnum itna ep a melnum kamel wampwomis a almpwrong pa kil awi wan unokgen ur a tu Aleksantria pa la kai kaino Itali pa. Atom kil awi men pa kai kaino rpma wan unokgen pa kai.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Men rka wan unokgen pa rka wang aripm ur ai, ampen meen meen kolpa kaingkai kaino, ari wripm mringmring wail paipm pa el titnongket wail angkaino anong Nitus pa kul nar akalmpento. Atom wa men wa elng nar wangket or unokg kuin pa kai kinar akanele Salmone ai, anong wulompen a anong kanokg Krit a ela unokg kuin pa, ak angkom kapringen kolpa kai.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Men ampen meen meen kolpa katila unokg yamping a Krit pa, kolpa kai palng kai wrik ur a wan unokgen arke arke pa, a tu namput la Unokg Kapmet Wor, kai wreren anong Lasea pa.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Men pikekg awi wan unokgen ampen ampen angkai pa kul rka Lasea ti, la wa or pa kai eng kaino Rom pa, pake men kaken wang wailet paipm eng a pa kul pa. Atom kol wa men wa aren i pa wa kai pa, pa ake wang wor, pa wang paipm a unokg tapor wail. Wa wang wail kol a men ilwor uk Maur Wailen eng ungkwan paipmpaipm a tu wrong kin kipman ti pa, pa wa wang paipm yat, pake wang pa am kai ise. Ti wang a men la kol a kai ti pa, ti wang paipm om. Atom Pol la angkeng la,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Kipm melnum pa, kupm ari kol mentepm uwi wan unokgen ti kolpa kai pa, mentepm mpa kai uwi wang paipm. Wan unokgen ti mpa tipurng nimpokgen wrikya ti elng kinar unokg kanokg ai. A wa mentepm melnum ti yat mpa wa elng kinar il u imo.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Ari melnum itna ep a tu kamel wampwomis a almpwrong pa, kil ake atning yangkipm a Pol la pa, kalpis. Kil atning yangkipm a melnum a wamparpme yampis taklo a wan unokgen, a melnum yan a wan unokgen pa la pake.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Ti wrik ti pa ake wor a kol a wan unokgen rke rki wrik ti pa ik wang a wripm mringmring wail el pa. Kolpa ti tu melnum wailet pa tu akwonalmpen la, mpa men utnuurng wrik ti kai ikwiyen, kol men ntiwe kai pa, mpa men kai palng kai anong Piniks ai. Rki pa rki nangkin wang a wripm mring mring wail pa el kai plalng. Wrik a wan unokgen mpa kai rki i nangkin kai pa pati, itna anong kanokg Krit tike, rka won kai yamping wekg a takgni kinar. Pa wrik wor a wripm mring mring ake antiwe mpa tipurng wan unokgen pa. Tu awi Pol aye kai anong wail Rom. (Kwap 27:1-28:14)|alt="Paul's 4th Journey" src="uri_GPS_Paul4-BW_v3.0.tif" size="col" copy="SIL GPS map" ref="27:1-28:14"
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Atom wripm pa el waiketnketn kolti a wam wangkokg pa no. Kolpa atom tu akwonalmpen la tu mpa antiwe mpa kutnun nikgwalpm kol a wuten tu la pa. Kolpa atom tu arkolng wes kaikut a ak arkul wan unokgen pa no kwa ti kolti, a tu awi wan unokgen pa tu kai antilawe unokg yamping a Krit ti kai.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Ari kalpis. Ake wa itna watin, wripm titnongket wail ur pa el a anong wompel a Krit ti kul nar atne wan unokgen pa. Wripm pa tu namput la “Wripm a el a wam wi wli.”
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Wripm mring mring wail pa el titnongket nar akayewen wan unokgen pa kinar. Atom tu alok wan unokgen pa ari ake antiwe. Kolpa atom tu elngen kolti katila titnongket a wripm ti aloko ayewo kolti kai.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Wripm ti ak aloko kolpa aye kaingkai, kai ak angkom Kauta anong kanokg waiketn ur a ela unokg kuin pa, atom ak ampri wripm a kul titnongket pa kai wusokenen. Atom men antiwe aken kwap wail paipm eng men arkolng nim unokgen a rka wan unokgen yamping a kol a wripm kipor ti aye kul no elngtirpma wan unokgen ti.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Men arkolng aye kul no plalng pipa, men akwonalmpen la mpa wan unokgen ti kai tipor paipm. Kolpa atom men awi ampei ti ak angkuten wan unokgen ti tongtong. Wa men wa ngkark, la mpa wripm pa ak awi wan unokgen pa kai al itna wrik kangirngket ur a tu Aprika pati, wan unokgen ti mpa kai tipor paipm. Kolpa atom men arkolng apm a tita eng wripm akawi wan unokgen pa aye kai pa aye nar, a unokg pa tapor titnongket akayewen kolpa kai.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Wripm mring mring pa el, a unokg pa tapor kai wail paipm, kolpa atom antokg men ngkark paipm. Atom men rka mining pa kai, or kong ti pa, tu wrekg itna, a awi wrikya a rpma wan unokgen pa, angkli angkli elng kinar unokg ai.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Wa men rka mining ur pa kolpa kai, akwe ti pa, wa tu ipma kaikut paipm, atom tu alntu anelkgen a awi kweikwei alkil a itna wan unokgen ti ak wam alntu ti wa angkli elng kinar unokg ai.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Ti wang watipmen pa ake wa men ari takgni aki kumeim ur pa, kalpis. Wa wripm mring mring pa am wa el, a unokg pa tapor titnongket kolpa itna pake. Kolpa atom nol a men ti katir kaino rka kaino ok kaluk ai kolti, la men mpa kai paipm plalng kolti.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ti wang watin a wripm mring mring el, a unokg tapor titnongket a pa kul pa, ake men awi aki al okipma ur, kalpis. Atom Pol wrekg itna kuin atuwen pa, a kil lanaken la, “Kipm melnum pa, pikekg kipm itning yangkipm a kupm lanakepm la ake mpa kipm uwi wan unokgen ti i Krit pa kul ti pa, pa kipm kol ake uwi wang paipm kol ti, a kol ake kipm ngkli kweikwei akipmen ti kai unokg ti.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Pake ak wang kil pa kupm lanakepm la, ipma akipmen pa ngko i o! Eng ntei, ur akipmen ti ake mpa kai paipm il u imo pa. Wan unokgen ti kolti kai paipm tuwa, pake kipm mpa wor pa.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Kupm ti pa melnum akwapel a Maur Wailen, ti wuten ak mining ti pa kil ukwa maur akwapel akilen pa nar itna wrik yamping akupmen ti.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Atom akwe nang akupmen Pol ti lanakopm kolkil la, 'Kupm! Yangkipm a pikekg kitn la kitn ikga kai ntokg itni Kaisarus melnum tukgunakg a Rom pa, pa kitn ikgam kai pake. Ti ampur kitn ngkark la kipm mpa kai paipm pa. Maur Wailen kil uk tu melnum wrongkwail a antiweitn rpma wan unokgen ti kimeket kai wam akitnen pake, la wris ur atuwen pa ake mpa imo pa, kalpis, tu mpa rpmi wor kimeket.'
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Maur akwapel a Maur Wailen wet lanakopm ak mining kolpake. Kolpa ti kipm melnum pa, ampur kipm ngkark, num walmpopm akipmen pa ngko i o! Kupm ukipma Maur Wailen la kil mpa ntokg kitila kolen kuina ur a wet maur akwapel alkil lanakopm pa.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Mentepm mpa wor, pake mpam wripm pa ngkat laiko angkliwo kolti elng kai rka kai anong kanokg ur a itna unokg kuin ai.”
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Wripm mring mring titnongket wail almpento aye kai ak wasrongen alkil aye kai unokg Metiterenian pa. Am men rka kolpa kai, mining wampwam yikakwompwraur pa kai plalng, okg or kong ti kai wreren mining kuin ti pa, tu melnum a akwap itna wan unokgen pa, tu atningke la men wreren eng a kai rki unokg yamping ur pake.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Kolpa atom tu angkli ampei pa elng kinar ak antin unokg ti ari watinet a pa. Tu angkleikg ari kolen antiwe wampeng watin wikgwikg a angkine tita. Wa wripm pa wa ayewo kolpa kai ketn ketn pa, wa tu antin anti ur ari antiwe wampeng wraur, kai wreren wreren werpmen pake.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Pake tu ngkark paipm wrisen la mpa wan unokgen ti kai il itni wes ur pa, atom mpa tapor. Kolpa atom tu anelkgen wes kaikut wikgwikg ur pa kinar itna wan unokgen kulu pa, angkli elng kinar unokg kanokg ai, eng ak arkul wan unokgen pa rka. A wa tu arpmen ukwa la kil ikwe itatu.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Atom tu melnum a akwap itna wan unokgen pa tu akor ya la ngkirk tukuleikgen wan unokgen pa. Atom tu alekg nim unokgen pa elng kinar unokg pa kansil akupaaren la, tu a uwi wes kaikut tiur alkil a ak arkul arkul wan unokgen eng kai rka pa, ngkli elng kinar unokg ngko tukgunakgen a wan unokgen pa.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Ari Pol lanaki melnum itna ep a melnum kamel wampwomis a almpwrong pa, a nampokgen tu melnum alkil a almpwrong pa la, “Kol tu melnum a akwap itna wan unokgen ti, kol tu ngkirk utnuurng wan unokgen ti pa, pa kipm ti kol a kai paipm.”
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Tu melnum a almpwrong pa tu atning kolpa, atom tu wangketen ampei a nim unokgen a tu alekg elng kinar unokg pa takwleikgen, atom unokg ak awi nim unokgen pa aye kai.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Atom wreren eng a takgni a no pus ti pipa, Pol tilpen la tu uwi okipma pa il o. Kil lanaken kolpa la, “Wang wampwam yikak wikgwikg pa kipm pikekg ngkark rpma nampokgen ipma kaikut paipm wrisen. Atom am kipm rka kolpa rka atn ak nikg kolpa atn pake, ake wa kipm awi okipma ur al.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Kolpa atom ti kupm tilpepm titnongket la kipm uwi okipma ur pa il, eng mpa ik titnongketel ipma akipmen pa, eng mpa kipm rpmi.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Kil lanaken oklala pa plalng, kil awi nok tingklak pa aye itna wulmpa a tu kimeket a rka pa, atom kil uk wor Maur Wailen pa, atom kil kapor nok tingklak pa, a kil al.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Tu ari a kil pa al kolpa pipa, ipma a tu pa angko a om, atom tu awi okipma pa al.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Ti men kimeket a rka wan unokgen kil pa kol kamel wampwam yikakwompwraur tuwek wampwam yikakwomis yikakwompwris (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Tu awi okipma pa al antiwe plalng pipa, tu awi wrikya okipma pa angkli elng kinar unokg pa, eng ak angklon kukula wan unokgen pa.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Tu rka kolpa kai akwe, wa or kong ti takgni no pus ti pipa, men ari kanokg pawom. Pake tu melnum a akwap itna wan unokgen pa tu ake ariwe worwor la la men kai rka wrik a i. Pake tu ari wrik kapmen wor ur a unokg kawor kapringen alen rka pa. Atom kol tu ntiwe pipa, mpa tu iye wan unokgen pa or pa kai rki kawor pake.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Tu la kolpa plalng pa, tu wangket ampei a alekg wes kaikut a ak arkul wan unokgen pa elng kinar rmpa unokg a pa, a tu anelkgen ampei takwuleikgen yo timpam wail wekg a ak angket u eng ak alok wan unokgen. A wa tu arkolng apm kaki wail pa aye kaino alekg rka kaino tukgunakg a wan unokgen pa, atom wripm pa almpen apm kaki wail pa. Atom tu ak yo timpam pa ak angket unokg pa, ak alok wan unokgen pa la iye kai kawor rki kawor wrik kapmen pake.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Ari wan unokgen pa kai itna kangirng ur a anip itna unokg pa. Atom wan unokgen tukgunakg pa al itna kangirng pa, kawor karng tongtong rpma pa kolti, ti ake antiwe mpa kil kai. Kolpa atom unokg pa tapor titnongket kul ak kapor wan unokgen kulu pa tapor kai manman paipm kolti.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Atom tu melnum a almpwrong pa tu akor nikgwalpm la, tu mpa ilm tu melnum a pikekg tu awiyen rpma wan tipmining la iye kai Rom pa plalng, eng ake mpa wris ur atuwen pa lkgaang ngkirk kai numpworen pa.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Pake melnum a ikgalen tu kamel wampwomis a almpwrong pa kil arein Pol, kolpa atom kil angkengken la, ake mpa tu ilmpen imo pa. Atom kil uk yangkipm tu melnum a antiwe lkgaang pa la, tu tipra i wan unokgen pa elng kinar unokg pa lkgaang ep kai werpm pawo.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Wa tu tiur a akwekgel lkgaang pa, mpa tu uwi yo wompel aki kweikwei wompel wompel a wan unokgen a unokg kapor pa, atom mpa tu ik lkgaang kai werpm pa. Am men ak katila ok a melnum itna ep a tu melnum a almpwrong pa la, atom men plalngten ti men kai wor kimeket kai werpm ai. Wan unokgen pa tapor paipm atom tu melnum tiur lkgaang a tu tiur pa awi kweikwei wompel wompel pa ak lkgaang kul werpm ti. (Kwap 27:41-44)|alt="Boat breaking, people getting to land on planks, swimming" src="WA03995b.tif" size="col" copy="Graham Wade, © United Bible Societies, 1989." ref="27:41-44"
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.