Atos 27

urim (URIM) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Tu yapon yangkipm la men mpa uwi wan unokgen pa kai kaino anong kanokg Itali. Atom tu akaye Pol pa nampokgen tu melnum melkget tiur a rpma wan tipmining pa elng kai wam a Sulius melnum itna ep a tu melnum kamel wampwomis a almpwrong a wailet tiur ai a melnum tukgunakg Kaisarus ikgalen pa.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Men tipra kaino wan unokgen a anong Atramitium a numprampen rka la kaino kai yela wrik a wan unokgen kai rkawe rkawe a itna tatu anong kanokg a Esia pa. Atom men wrekg a pa kaino. Atom Aristarkus melnum ur a Tesalonaika a anong kanokg Masetonia pa, kil wa antiwo yat.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Men rka wan unokgen pa atn kolpa kaino. Kong ti pa, men palng rka kaino Saiton ai. Men rka pa, Sulius pa kil plan nikgwalpm wor Pol pa, a kil uk wor la Pol kil kai ari tu wokgmprak alkilen pa, eng la tu ikglentel a ngklinsel kweikwei tiur a kil tukwok pa.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Wa men wa wrekg a anong pa, wa men la kaino pa, ari wripm mring mring pa el titnongket kolpa nar akalmpen wan unokgen pa. Kolpa atom men wa alok wan unokgen pa wa kai kawor kapringen Saiprus anong kanokg a ela unokg kuin pa, ak angkom no pa kai pake.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Men wa angket or unokg kuin pa al akule anong kanokg a Silisia, a anong kanokg a Pampilia pa or pa kai rka kai anong Maira a anong kanokg a Lisia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Men kai palng kai Maira pa, melnum itna ep a melnum kamel wampwomis a almpwrong pa kil awi wan unokgen ur a tu Aleksantria pa la kai kaino Itali pa. Atom kil awi men pa kai kaino rpma wan unokgen pa kai.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Men rka wan unokgen pa rka wang aripm ur ai, ampen meen meen kolpa kaingkai kaino, ari wripm mringmring wail paipm pa el titnongket wail angkaino anong Nitus pa kul nar akalmpento. Atom wa men wa elng nar wangket or unokg kuin pa kai kinar akanele Salmone ai, anong wulompen a anong kanokg Krit a ela unokg kuin pa, ak angkom kapringen kolpa kai.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Men ampen meen meen kolpa katila unokg yamping a Krit pa, kolpa kai palng kai wrik ur a wan unokgen arke arke pa, a tu namput la Unokg Kapmet Wor, kai wreren anong Lasea pa.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Men pikekg awi wan unokgen ampen ampen angkai pa kul rka Lasea ti, la wa or pa kai eng kaino Rom pa, pake men kaken wang wailet paipm eng a pa kul pa. Atom kol wa men wa aren i pa wa kai pa, pa ake wang wor, pa wang paipm a unokg tapor wail. Wa wang wail kol a men ilwor uk Maur Wailen eng ungkwan paipmpaipm a tu wrong kin kipman ti pa, pa wa wang paipm yat, pake wang pa am kai ise. Ti wang a men la kol a kai ti pa, ti wang paipm om. Atom Pol la angkeng la,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Kipm melnum pa, kupm ari kol mentepm uwi wan unokgen ti kolpa kai pa, mentepm mpa kai uwi wang paipm. Wan unokgen ti mpa tipurng nimpokgen wrikya ti elng kinar unokg kanokg ai. A wa mentepm melnum ti yat mpa wa elng kinar il u imo.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Ari melnum itna ep a tu kamel wampwomis a almpwrong pa, kil ake atning yangkipm a Pol la pa, kalpis. Kil atning yangkipm a melnum a wamparpme yampis taklo a wan unokgen, a melnum yan a wan unokgen pa la pake.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Ti wrik ti pa ake wor a kol a wan unokgen rke rki wrik ti pa ik wang a wripm mringmring wail el pa. Kolpa ti tu melnum wailet pa tu akwonalmpen la, mpa men utnuurng wrik ti kai ikwiyen, kol men ntiwe kai pa, mpa men kai palng kai anong Piniks ai. Rki pa rki nangkin wang a wripm mring mring wail pa el kai plalng. Wrik a wan unokgen mpa kai rki i nangkin kai pa pati, itna anong kanokg Krit tike, rka won kai yamping wekg a takgni kinar. Pa wrik wor a wripm mring mring ake antiwe mpa tipurng wan unokgen pa. Tu awi Pol aye kai anong wail Rom. (Kwap 27:1-28:14)|alt="Paul's 4th Journey" src="uri_GPS_Paul4-BW_v3.0.tif" size="col" copy="SIL GPS map" ref="27:1-28:14"
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Atom wripm pa el waiketnketn kolti a wam wangkokg pa no. Kolpa atom tu akwonalmpen la tu mpa antiwe mpa kutnun nikgwalpm kol a wuten tu la pa. Kolpa atom tu arkolng wes kaikut a ak arkul wan unokgen pa no kwa ti kolti, a tu awi wan unokgen pa tu kai antilawe unokg yamping a Krit ti kai.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Ari kalpis. Ake wa itna watin, wripm titnongket wail ur pa el a anong wompel a Krit ti kul nar atne wan unokgen pa. Wripm pa tu namput la “Wripm a el a wam wi wli.”
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Wripm mring mring wail pa el titnongket nar akayewen wan unokgen pa kinar. Atom tu alok wan unokgen pa ari ake antiwe. Kolpa atom tu elngen kolti katila titnongket a wripm ti aloko ayewo kolti kai.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Wripm ti ak aloko kolpa aye kaingkai, kai ak angkom Kauta anong kanokg waiketn ur a ela unokg kuin pa, atom ak ampri wripm a kul titnongket pa kai wusokenen. Atom men antiwe aken kwap wail paipm eng men arkolng nim unokgen a rka wan unokgen yamping a kol a wripm kipor ti aye kul no elngtirpma wan unokgen ti.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Men arkolng aye kul no plalng pipa, men akwonalmpen la mpa wan unokgen ti kai tipor paipm. Kolpa atom men awi ampei ti ak angkuten wan unokgen ti tongtong. Wa men wa ngkark, la mpa wripm pa ak awi wan unokgen pa kai al itna wrik kangirngket ur a tu Aprika pati, wan unokgen ti mpa kai tipor paipm. Kolpa atom men arkolng apm a tita eng wripm akawi wan unokgen pa aye kai pa aye nar, a unokg pa tapor titnongket akayewen kolpa kai.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Wripm mring mring pa el, a unokg pa tapor kai wail paipm, kolpa atom antokg men ngkark paipm. Atom men rka mining pa kai, or kong ti pa, tu wrekg itna, a awi wrikya a rpma wan unokgen pa, angkli angkli elng kinar unokg ai.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Wa men rka mining ur pa kolpa kai, akwe ti pa, wa tu ipma kaikut paipm, atom tu alntu anelkgen a awi kweikwei alkil a itna wan unokgen ti ak wam alntu ti wa angkli elng kinar unokg ai.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Ti wang watipmen pa ake wa men ari takgni aki kumeim ur pa, kalpis. Wa wripm mring mring pa am wa el, a unokg pa tapor titnongket kolpa itna pake. Kolpa atom nol a men ti katir kaino rka kaino ok kaluk ai kolti, la men mpa kai paipm plalng kolti.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Ti wang watin a wripm mring mring el, a unokg tapor titnongket a pa kul pa, ake men awi aki al okipma ur, kalpis. Atom Pol wrekg itna kuin atuwen pa, a kil lanaken la, “Kipm melnum pa, pikekg kipm itning yangkipm a kupm lanakepm la ake mpa kipm uwi wan unokgen ti i Krit pa kul ti pa, pa kipm kol ake uwi wang paipm kol ti, a kol ake kipm ngkli kweikwei akipmen ti kai unokg ti.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Pake ak wang kil pa kupm lanakepm la, ipma akipmen pa ngko i o! Eng ntei, ur akipmen ti ake mpa kai paipm il u imo pa. Wan unokgen ti kolti kai paipm tuwa, pake kipm mpa wor pa.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Kupm ti pa melnum akwapel a Maur Wailen, ti wuten ak mining ti pa kil ukwa maur akwapel akilen pa nar itna wrik yamping akupmen ti.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Atom akwe nang akupmen Pol ti lanakopm kolkil la, 'Kupm! Yangkipm a pikekg kitn la kitn ikga kai ntokg itni Kaisarus melnum tukgunakg a Rom pa, pa kitn ikgam kai pake. Ti ampur kitn ngkark la kipm mpa kai paipm pa. Maur Wailen kil uk tu melnum wrongkwail a antiweitn rpma wan unokgen ti kimeket kai wam akitnen pake, la wris ur atuwen pa ake mpa imo pa, kalpis, tu mpa rpmi wor kimeket.'
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Maur akwapel a Maur Wailen wet lanakopm ak mining kolpake. Kolpa ti kipm melnum pa, ampur kipm ngkark, num walmpopm akipmen pa ngko i o! Kupm ukipma Maur Wailen la kil mpa ntokg kitila kolen kuina ur a wet maur akwapel alkil lanakopm pa.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Mentepm mpa wor, pake mpam wripm pa ngkat laiko angkliwo kolti elng kai rka kai anong kanokg ur a itna unokg kuin ai.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Wripm mring mring titnongket wail almpento aye kai ak wasrongen alkil aye kai unokg Metiterenian pa. Am men rka kolpa kai, mining wampwam yikakwompwraur pa kai plalng, okg or kong ti kai wreren mining kuin ti pa, tu melnum a akwap itna wan unokgen pa, tu atningke la men wreren eng a kai rki unokg yamping ur pake.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Kolpa atom tu angkli ampei pa elng kinar ak antin unokg ti ari watinet a pa. Tu angkleikg ari kolen antiwe wampeng watin wikgwikg a angkine tita. Wa wripm pa wa ayewo kolpa kai ketn ketn pa, wa tu antin anti ur ari antiwe wampeng wraur, kai wreren wreren werpmen pake.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Pake tu ngkark paipm wrisen la mpa wan unokgen ti kai il itni wes ur pa, atom mpa tapor. Kolpa atom tu anelkgen wes kaikut wikgwikg ur pa kinar itna wan unokgen kulu pa, angkli elng kinar unokg kanokg ai, eng ak arkul wan unokgen pa rka. A wa tu arpmen ukwa la kil ikwe itatu.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Atom tu melnum a akwap itna wan unokgen pa tu akor ya la ngkirk tukuleikgen wan unokgen pa. Atom tu alekg nim unokgen pa elng kinar unokg pa kansil akupaaren la, tu a uwi wes kaikut tiur alkil a ak arkul arkul wan unokgen eng kai rka pa, ngkli elng kinar unokg ngko tukgunakgen a wan unokgen pa.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Ari Pol lanaki melnum itna ep a melnum kamel wampwomis a almpwrong pa, a nampokgen tu melnum alkil a almpwrong pa la, “Kol tu melnum a akwap itna wan unokgen ti, kol tu ngkirk utnuurng wan unokgen ti pa, pa kipm ti kol a kai paipm.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Tu melnum a almpwrong pa tu atning kolpa, atom tu wangketen ampei a nim unokgen a tu alekg elng kinar unokg pa takwleikgen, atom unokg ak awi nim unokgen pa aye kai.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Atom wreren eng a takgni a no pus ti pipa, Pol tilpen la tu uwi okipma pa il o. Kil lanaken kolpa la, “Wang wampwam yikak wikgwikg pa kipm pikekg ngkark rpma nampokgen ipma kaikut paipm wrisen. Atom am kipm rka kolpa rka atn ak nikg kolpa atn pake, ake wa kipm awi okipma ur al.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Kolpa atom ti kupm tilpepm titnongket la kipm uwi okipma ur pa il, eng mpa ik titnongketel ipma akipmen pa, eng mpa kipm rpmi.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Kil lanaken oklala pa plalng, kil awi nok tingklak pa aye itna wulmpa a tu kimeket a rka pa, atom kil uk wor Maur Wailen pa, atom kil kapor nok tingklak pa, a kil al.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Tu ari a kil pa al kolpa pipa, ipma a tu pa angko a om, atom tu awi okipma pa al.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Ti men kimeket a rka wan unokgen kil pa kol kamel wampwam yikakwompwraur tuwek wampwam yikakwomis yikakwompwris (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Tu awi okipma pa al antiwe plalng pipa, tu awi wrikya okipma pa angkli elng kinar unokg pa, eng ak angklon kukula wan unokgen pa.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Tu rka kolpa kai akwe, wa or kong ti takgni no pus ti pipa, men ari kanokg pawom. Pake tu melnum a akwap itna wan unokgen pa tu ake ariwe worwor la la men kai rka wrik a i. Pake tu ari wrik kapmen wor ur a unokg kawor kapringen alen rka pa. Atom kol tu ntiwe pipa, mpa tu iye wan unokgen pa or pa kai rki kawor pake.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Tu la kolpa plalng pa, tu wangket ampei a alekg wes kaikut a ak arkul wan unokgen pa elng kinar rmpa unokg a pa, a tu anelkgen ampei takwuleikgen yo timpam wail wekg a ak angket u eng ak alok wan unokgen. A wa tu arkolng apm kaki wail pa aye kaino alekg rka kaino tukgunakg a wan unokgen pa, atom wripm pa almpen apm kaki wail pa. Atom tu ak yo timpam pa ak angket unokg pa, ak alok wan unokgen pa la iye kai kawor rki kawor wrik kapmen pake.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Ari wan unokgen pa kai itna kangirng ur a anip itna unokg pa. Atom wan unokgen tukgunakg pa al itna kangirng pa, kawor karng tongtong rpma pa kolti, ti ake antiwe mpa kil kai. Kolpa atom unokg pa tapor titnongket kul ak kapor wan unokgen kulu pa tapor kai manman paipm kolti.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Atom tu melnum a almpwrong pa tu akor nikgwalpm la, tu mpa ilm tu melnum a pikekg tu awiyen rpma wan tipmining la iye kai Rom pa plalng, eng ake mpa wris ur atuwen pa lkgaang ngkirk kai numpworen pa.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Pake melnum a ikgalen tu kamel wampwomis a almpwrong pa kil arein Pol, kolpa atom kil angkengken la, ake mpa tu ilmpen imo pa. Atom kil uk yangkipm tu melnum a antiwe lkgaang pa la, tu tipra i wan unokgen pa elng kinar unokg pa lkgaang ep kai werpm pawo.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Wa tu tiur a akwekgel lkgaang pa, mpa tu uwi yo wompel aki kweikwei wompel wompel a wan unokgen a unokg kapor pa, atom mpa tu ik lkgaang kai werpm pa. Am men ak katila ok a melnum itna ep a tu melnum a almpwrong pa la, atom men plalngten ti men kai wor kimeket kai werpm ai. Wan unokgen pa tapor paipm atom tu melnum tiur lkgaang a tu tiur pa awi kweikwei wompel wompel pa ak lkgaang kul werpm ti. (Kwap 27:41-44)|alt="Boat breaking, people getting to land on planks, swimming" src="WA03995b.tif" size="col" copy="Graham Wade, © United Bible Societies, 1989." ref="27:41-44"
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.