Atos 16
urim (URIM) vs NVT
1 Sailas anti Pol ekg angkom kai palng kai anong Terpe plalng pipa, wa tuwekg wrekg a pa wa ekg kai palng kai anong Listra. Kai anong pa tuwekg kai ari watnom wris ur a Krais am rpma kai pake, nang a melnum pa pati Timoti. Wa man akilen pa wa ukipma Sisas pa yat, kil kin a Suta, wa yan akilen pa a anong kanokg a Krik.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Tu melnum a ukipma Sisas a rka kai Listra wa Aikoniam pa tu kaporng yangkipm Timoti pa la kil melnum wor.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pol kil wasrongen la Timoti pa mpa ntiwel kai, ari tu Suta wailet a rka kai wrik pa, tu ariwe la yan a Timoti pa a tu Krik a ake wangket wangket num pa. Kolpa atom kil wangket num a Timoti.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Timoti pa wa kul kai anti Sailas ekg Pol tunteng angkom or anong wail wail pa kolpa kai pipa, tunteng lanaki tu melnum a ukipma Sisas pa naken kuina ur a pikekg tu melnum wokgen akwapel a Krais nampokgen tu melnum wailen wailen a rka kinar Serusalem yapon la tu wrong kin kipman a ake Suta pa tu kutnun pa.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Tu wrong kin a kipman mapming a ukipma Sisas a rka yela tatu anong a tunteng atn laron yangkipm a Maur Wailen atnewe pa tu ukipma titnongket, atom akangklei wang wris wris ti pa tu wrong ti wli a wli ukipma anip wail a wail kolpa aye kai.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Timoti, Sailas nampokgen Pol tunteng la kol a itn or kai anong kanokg a Esia pa, ari Maur Wor a Maur Wailen angkengken la ampake tunteng laron yangkipm kai Esia pa, atom ake tunteng kai. Tunteng atn or kaino anong kanokg a Prikia a Kalesia tike.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Atom tunteng wa or pa kaino palng kirng kowak a anong kanokg a Misia pa atom tunteng la kol a wa or pa kai kaino anong kanokg a Pitinia pa. Ari Maur Wor a Sisas pa angkengken la ampake tunteng wa or pa kai kaino pa.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Kolpa atom tunteng ya or anong kanokg a Misia ti kai anong Troas ti kolti.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Mining pa tunteng elng kai okg ari Maur Wailen plan Pol melnum ur a anong kanokg a Masetonia pa wli itna ariwel, atom tilpel la, “Kitn wrekg kai kaino atom kai ngklin men ti kai Masetonia wai!”
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Pol ari pa atom minto ariwe la Maur Wailen kil akwewo la minto kaino, atom kai laron yangkipm wor a la Krais pa niki tu wrong kin kipman a rka kai pake.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Minto awi wan unokgen pa a Troas pa ayewo kaino atom ayewo aren oryawel kolti kaino Samotres ai, minto okg rmpa pa wa or kong ti pipa, wa awiyo a pa wa aye kai Neapolis ise.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Wa minto wrekg atnuurng anong Neapolis pa, wa minto a pa kaino Pilipai, anong a pikekg tu Rom pa wli ngkat ep arke pake, anong pa anong wail itna ep ur a anong kanokg a Masetonia. Atom minto wa rpma anong a pa wang aripm ur a papen.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Ak wang wail a rpma eng yapm ngkat nang a Maur Wailen pa, minto a anong wail pa kulor kai kop pa. Atom minto akwonalmpen la, wrik a tu Suta nampokgen tu tiur a rka Pilipai pa arke oklala naki Maur Wailen pa ampam rka kop yamping ti ur tike. Ari kai wrik a minto kai pa minto ari tu kin tiur am wet wli rka wris a pake, atom minto wa antiwen rpma pa oklala.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Ti kin wris ur a atning yangkipm amintowen ti pa, nang akilen pa Litia. Kil kin a arpmen apm watet ari wor wor eng ak awi awi marpm, kil kin a anong Taiataira. Kil kin a ake a Suta pake kil ngkat nang a Maur Wailen. Atom Wailen kil antokg nikgwalpm a kin pa umpen wontrakole atom kil atning awi alupmen katnun oklala a Pol kil la pa.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Atom kil nampokgen tu alkil a tu rka wan wris pa tu kaluken, atom kil akwento la minto kai wan akilen, kil la erkisen la minto ntiwel kai la, “Kol kipmteng riwe la kupm ti kin a ukipma Wailen ti pipa, kipmteng kul eng minto kai kipmteng uwi wrik a wan akupmen ai, ntiwopm mentepm rki papen.” Kolpa atom minto antiwel kai.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Ak wang wris ur pa minto la kai wrik a tu oklala naki Maur Wailen arke pa, atom minto kai, ari ansil kin warimpen ur a akwap kalpmlel orngwatneikgen mring alkil pa, wli ansilo angko ya pa. Warim kin pa pati maur paipm ur akwap kawor ipma a kil pa, atom wulmpa a kil pa ari kweikwei pa atom lanaken. Atom tu mring a kil orngwatneikgen pa tu awi marpm watipmen kai kwap a kil ak pa.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Atom kin pa katnun Pol nampokgen men ti kolpa kai pake, a kil kirkar akwe kolpa itna wampel la, “Kipm pa, tunteng melnum pa pati tunteng melnum akwapel a Maur Wailen a itna ep a Wailen angen kweikwei wrongkwail. Tunteng pa lanakepm ya a Maur Wailen a ik uwi mentepm ti iye kai eng alkilen.”
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Akangklei wang kolpa itna a tunteng atn pa, warim kin pa am katnunten akg kirkar akwewen kolpa atn pake. Kolpa atom Pol kil pa numpilpmaakel paipm eng wet ak ai, kil atning atning a kil kirkar akg akwe kolpa atn ai, kolpa atom kil plelng ariwel kolti, kil lanaki maur paipm pa la, “Kupm naren nang a Sisas Krais la kitn or kai tukwleikgen kin warimpen pa!” Atom maur paipm pa am or takwleikgentel ak wang ketn pake.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Atom tu mring a kin warimpen orngwatneikgen pa tu ariwe lala ya yiprokgen a awi marpm kai kwap a kin warimpen pa ak pa, am plalng ise. Kolpa atom tu akenturng a Pol ekg Sailas ak kolpa atom tu arkul arkolen ayewen kai eng tu mring man kai akapm ur a tu wrongkwail kai arke arke pa.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Atom tu ayewen kai itna tu melnum a rpma atning yangkipm pa, a tu lanaken la, “Melnum wekg ti pati a tu Suta, tuwekg pa tuwekg ak kalkuten kol wakg a ak al mentepm wrongkwail yela tatu anong wail amentepmen ti.
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 A tuwekg aloko la kai ya a tu alntu Suta, a yangkipm titnongket a mentepm Rom ti la ake mpa mentepm kutnun pa.”
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Tu lanaken kolpa plalng pipa, tu wrong akwail la ok mprak mprak itna pa itna pa lawen la, pa tuwekg antokg paipm. A tu melnum a rpma atning yangkipm pa lanaki tu melnum tiur a almpwrong la tu angkwrer apm kai num a Pol a Sailas ti, atom tu ak wanteng pa ak ntrawen.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Tu ntrawen paipm wrisen irket kolti, plalng pipa, tu awiyen angkliwen kawor rpma wan tipmining pa. Atom tu melnum a rpma atning yangkipm pa uk yangkipm titnongket kai melnum wantengkwang a atnen tu pa la, mpa kil itnenten riworwor.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Kil atning a tu alkel yangkipm titnongket kolpa atom kil wa awiyen a pa, wa ayewen kawor rpma kawor wan ok ur a itna kaino wan yilpipm ai. Yo wail wekg a pikekg tu angkut eng tu melnum a antokg melkget lang nepm kawore kawore pa am ermpa ise. Atom kil ayewen kawor kolti tuwekg rpma, a kil awi yo wekg pa ak lamputen nepm a tuwekg pa, atom tuwekg ngkaten rpma pake. Tu awi yo wekg pa ak lamputen nepm a tuwekg pa atom tuwekg ngkaten rpma. (Kwap 16:24)|alt="Two men have their feet clamped in a stock" src="LB00337B.TIF" size="col" copy="Louise Bass, © The British & Foreign Bible Society, 1994." ref="16:24"
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Atom ak mining kuin pa Pol ekg Sailas ekg oklala naki Maur Wailen, a ak nangnang pa rpma. Atom tu a antiwen rka wan tipmining pa, tu atning a tuwekg ak nangnang pa rpma.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Atom ake wa ampen, yelm pa no wail manten pinterngen kolti la ik wan ti yikakatnen kolti, a wanyun a wan ok wrongkwail a wan tipmning pa kukwa okore plalng, wa ampei mringen kalnten wrongkwail pa tikla plalng takwleikgen tu melnum a rpma wan tipmining pa.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Melnum wantengkwang a atnenten pa pirpakg wrekg ari wanyun pa ari am okore plalng ise, atom kil akwonalmpen la tu melnum a rpma wan tipmining pa am or ngkark plalng ise, kolpa atom kil nalu kowri alkil ti la ikilm kil alkil ti imo.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Ari Pol kil pilpal la yikakatnen la, “Ai! Ampur alm kitn alkitn pa, elngen o! Men rka kimeket a ti, ake ur ngkark.”
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Atom melnum wantengkwang pa akwe tu la tu iye wakg ur pa kul eng iklentel eng kil atatu pinterng kawor wan kuin a Pol a Sailas arpme pa, a kil elngtangko warwar wontaipur rmpa nepm a Pol a Sailas pa.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Kil wrekg awiyen aye kawor en ai, atom kil asenten la, “Melnum Wailen wekg, mpa kupm ntokg kolai eng mpa Maur Wailen ikuwiyopm eng alkilen pa?”
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Ari tuwekg pa akalmpentel la, “Kitn ukipma Wailen Sisas, eng mpa kil ikuwiyeitn numpokgen tu alkitnen a rka wan wris pa.”
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Atom tuwekg laron yangkipm a Wailen pa nakel nampokgen tu alkilen a rka kawor wan akilen pa.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Atom ak mining pa melnum wantengkwang pa kaluk klaken i pikekg tu ak wanteng ntrawen pa, plalng pipa, kil nampokgen tu alkil pa tuwekg pa naren nang a Sisas kaluken kimeket ak mining wris pa kolti.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Atom melnum pa awi Pol a Sailas pa ayewen kai wan alkil pa alken okipma pa tuwekg al rpma pa, a kil alkil pa nampokgen tu alkil a rka wan wris pa tu plalngten ukipma Maur Wailen, kolpa atom tu awi atopen wail.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Or kong miningket ai pipa tu mring a rpma atning yangkipm pa uk yangkipm tu melnum nepimpalo pa la tu kai laniki melnum wantengkwang pa eng kil elngen melnum wekg pa kai.
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Kil atning a tu melnum nepimpalo pa kul nakel kolpa, kil kai naki Pol pa la, “Tu melnum a rpma atning atning yangkipm a tu melnum pa, ukwa yangkipm kul nakopm la kupm kul elngen kipmekg ti kawor en kai o. Ti kipmekg kawor en kai o! Kipmekg kai numpokgen ipma meen wor kai o!”
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Ari Pol pa akalmpe ok a tu nepimpalo a wet naki wantengkwang kul lanaken pa la, “Pa yiprokg kalpisen eng pikekg kipm awiyo aye kai ntrawo kalpmlel itna wulmpa a tu wrongkwail pa. Mentekg ti pa am mentekg melnum mentepm almentepm a Rom pake, a kol ake tu ntokgto kolkil. Ari kalpis, tu awiyo angkliwo or rpma wan tipmining ti. Ti ak wang ti pipa tu wa la wa ungkwanto tital ampen kolti kai? Pa ake antiwe! Kol a tu alntu ai wli ungkwanto eng mentekg kawor en ai.”
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Tu melnum nepimpalo atning a Pol kil la kolpa atom, kil wa awi oklala a Pol kil la pa kai naki tu mring man a rpma atning yangkipm pa. Tu atning la Pol a Sailas pa am a Rom pake, kolpa atom tu wrekg paipm ngkark.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Tu kai ariwen kai wan tipmining ai, alken yangkipm wor wor a mo mring ai ak armpwonel akayewen kul or kai en, atom tu lanaken la tuwekg utnuurng anong wail ti kai.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Tuwekg atnuurng wan tipmining pa kulor kolti, tuwekg kai rpma kai wan a Litia. Tuwekg la yangkipm ok wor wor tiur pa ak titnongketel tu melnum alntuwekgen a mentepm ukipma Krais, a tuwekg antiwen rpma pa. Plalng pa, wa tuwekg wrekg atnuurngken a pa tuwekg kai.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.