Gênesis 47
Rote Tii Alkitab (TXQ) vs NVT
1 — ausente —
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 — ausente —
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Boe ma manek natane nae, “Ei ue-osam hata?”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Hatematak ia, nai dae Kanaꞌan hambu teu ina ta hohoꞌak losa ta hambu nanaꞌak ma naꞌu ai-ana ena. Huu naa de ai meni nusak ia mai fo leo taak. Ai oo meni ai banda-manun nara boe. De hatematak ia, ai moke luas neu papa manek fo ai leo miu dae Gosen, fo makaboi ai banda-manun nara reu naa.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 Basa boe ma manek nafada ndia hihiin neu Yusuf nae, “Hatematak ia o amam no o kaꞌa-fadim mara rai ia ena.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 De ara bole tao nusak ia, sama leo sira nusa heli-helin. Au bubuluk, dae Gosen naa, dae neulauk mateꞌen nai nusak ia. Dadi malole lenak ara leo reu kada naa leo. Mete ma ketuk ruma sira mai toꞌu lima banda-manur ro malole, na, naa fo ara oo toꞌu lima au enang nggara reu naa boe.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Basa boe ma Yusuf nakalelelak aman neu manek. Boe ma Yakob hule-haradoi neu Manetualain fo Ana fee babaꞌe-babatik neu manek naa.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Boe ma manek natane Yakob nae, “Papa teun nara hida ena?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Yakob naselu nae, “Au asoda teuk 130 ena, tehuu au ta leo ahuu uu mamanak esa boe na. Au bei-baꞌing nggara oo talo naa boe. Mete ma akasasamak ua sara, na, memak au teung nggara kekeꞌun lena, tehuu sofek no manggataꞌak.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 De Yakob noke Manetualain fee seluk babaꞌe-babatik neu manek, basa boe ma ana nateꞌa.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Boe ma Yusuf tao tungga manek kokolan, de ana dudu fee sara mamanak nai dae Gosen. Mamanak naa, lolen seli. (Neu ko ara foi mamanak naa nade ‘Rameses’). Basa boe ma Yusuf aman no kaꞌa-fadin nara leo rakandooo reu naa.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Yusuf oo sadia nanaꞌak boe fo fee ndia aman, kaꞌa-fadin nara, ma basa sao-anan nara lalaꞌen, mulai numa moꞌok mateꞌen mai, losa kadiꞌi anak mateꞌen.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Lelek naa, fai ndoe-laꞌas sudi selik kana, losa sudi nai bee ta hambu nanaꞌak ena. Numa Masir mai losa Kanaꞌan, basa hatahori mana ndole-naꞌuk kara ena. Ara ta bisa tao hata-hata ena, nahuu mana farakuk kara ena.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Boe ma hatahorir ruma basa mamanak kara marai Masir ma basa mamanak kara marai Kanaꞌan mai, mai fo hasa nanaꞌak nai Yusuf. De ana naduduru basa doik kara raa, fo neu mbeda sara reu manek uman.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Lelek naa, hatahori Masir ma hatahori Kanaꞌan nara ketu doin nara ena. Huu naa de ara ta bisa hasa nanaꞌak bali. Boe ma ara mai rasare Yusuf, de roke rae, “Papa, ee! Fee ai nanaꞌak dei, mita fo ai boso mate nahuu ndoes. Te ketu ai doin nara ena na.”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 Boe ma Yusuf naselu nae, “Mete ma memak ei doi taak kara ena, na, taon talo ia: fee kada ei banda-manum mara mai, fo au sai-selun no nanaꞌak.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 Boe ma ara fee sira banda-manun nara reu Yusuf, fo sai-selun no nanaꞌak. Ndia sira ndaran, bibi lombon, bibi hien, sapin, ma keledein nara, nahuu teuk naa Yusuf helu-bartaa talo naa ena.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Manafali boe ma ara reni Yusuf mai bali, de rae, “Papa, ee! Ai kokolak tungga ndoon leo. Ai doin ma ai banda-manun papa sai-selu nala basa sara ena. Hatematak ia ai ta ela hata-hata ena. Ela kada ai aon ma ai dae oen.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Boso ela ai mate. Mete ma ai mate, na, see ndia nakaneni dae oer raa? Malole lenak papa haꞌi mala ai dadi neu papa ata-daton. Ma papa oo haꞌi mala ai dae oen nara boe, fo dadi neu papa enan. Basa naa papa fee bini-nggees fo ai sele-tande fee papa. Ai sosota-mamanggum ma ai dae oen naa, papa nggatin no kada nanaꞌak. Sadi ai boso mate.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 No fai ndoe-laꞌas boe namatua, huu naa de basa hatahori Masir seꞌo heni sira dae oen. De Yusuf hasa nala basa dae oer marai Masir fo dadi neu manek pusakan.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 No dalak naa, de basa rau-inggu Masir dadi neu manek ata-daton.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Tehuu Yusuf ta hasa malangga anggamar dae oen, nahuu manek fee sara nanaꞌak taa-taa. Huu naa de ara ta parluu seꞌo sira dae oen.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Lelek naa oo Yusuf kokolak no rau-inggur boe nae, “Hatematak ia ei dadi miu manek ata-daton ena. Basa ei dae oem lalaꞌen oo, au hasa ala sara ena soa-neu manek boe. Dadi ei haꞌi mala bini-nggees ia, fo miu sele-tande neu dae oer raa leo.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 Basa naa neu fai ketu-koruk, na, ei baꞌen neu babaꞌek lima. Babaꞌek esa menin fee manek. Ela babaꞌek haa, ei paken dadi bini-ngges, ma ketuk ei miꞌa mia ei nufanelum mara.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 Boe ma ara raselu rae, “Papa fali mala ai sodam ena, huu naa de ai moke makasi. Ai nau dadi miu papa manek ata-daton leo.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Basa boe ma Yusuf tao hohoro-lalanek naa dadi neu dala-hadak nai nusa Masir. Huu naa de numa basa hader fo rau-inggur ketu-koru ralak kara, ara baꞌen neu lima. Babaꞌek esa, ara feen neu manek. Babaꞌek haa, sira mesa kasa pake. Kada malangga anggamar dae oen, manek ta hasa sara. Dala-hadak naa, ara bei pake rakandoon.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Mulai numa lelek naa mai, boe ma hatahori Israꞌel asa leo rahuu reu Masir rai dae Gosen. Ara dadi reu hatahori kamasuꞌik, ma tititi-nonosin nara oo tamba ramanoꞌu boe.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Numa Masir, Yakob bei nasoda teuk 17 bali, losa basa teun nara dadi teuk 147.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Neu fai mamaten sangga deka ena, boe ma ana noke nala Yusuf, de nafadan nae, “Anang Usu, ee! Au ameda ta dook ka bali, te Manetualain noke falik au ena. Dadi au oke, mete ma o sue au, na, o sumba-soo fo boso matoi au nai dae Masir ia.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 O muste muni falik au ao-mbaa mamateng, neni ita bei-baꞌin nara mamana raten neu, fo matoi au neu naa. Naa, papa hihiin.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 De Yakob kokolak nae, “Mete ma talo naa, na, hatematak ia o sumba-soo dei, fo mae o tungga papa hihiin.”
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.