Gênesis 42

Rote Tii Alkitab (TXQ) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Lelek naa, papa Yakob namanene hatahorir rae hambu hade nai Masir, boe ma ana kokolak no anan nara nae, “Ana nggara ein, ee! Tao hata de ei nggua-nggua mamananauk kana talo kada naa!
1 Quando Jacó soube que no Egito havia trigo, disse a seus filhos: "Por que estão aí olhando uns para os outros? "
2 Au amanene ena rae, nai Masir hambu nanaꞌak. Malole lenak ei miu hasa nai naa dei, mita fo ita boso mate nahuu ndoes.”
2 Disse ainda: "Ouvi dizer que há trigo no Egito. Desçam até lá e comprem trigo para nós, para que possamos continuar vivos e não morramos de fome".
3 Basa boe ma Yusuf kaꞌa kasalahunun nara rahehere fo rae reu hasa nanaꞌak nai Masir.
3 Assim dez dos irmãos de José desceram ao Egito para comprar trigo.
4 Tehuu Yakob ta nau mboꞌi Yusuf fadi muri anan Benyamin fo neu sama-sama no sara. Ana duꞌa nae, “Boso losak kanak naa hambu sosoek bali!”
4 Jacó não deixou que Benjamim, irmão de José, fosse com eles, temendo que algum mal lhe acontecesse.
5 Huu hatahorir sudi rai bee ramanene ena hambu nanaꞌak nai Masir, de hatahori noꞌuk ka reu hasa nai naa. Fai ndoe-laꞌas naa oo losa dae Kanaꞌan boe. De Yakob anan nara oo tungga reu hasa nai naa boe.
5 Os filhos de Israel estavam entre outros que também foram comprar trigo, por causa da fome na terra de Canaã.
6 Lelek naa, Yusuf dadi neu manek lima konan nai Masir ena. Mete ma hatahorir ruma sudi bee mai fo rae hasa hade, na, Yusuf ndia seꞌo neu sara. Huu naa de neu kaꞌan nara losa, ara reu sendek luu-langgan nara fee hada-horomatak neun, losa idu-matan nara laꞌe daer.
6 José era o governador do Egito e era ele que vendia trigo a todo o povo da terra. Por isso, quando os irmãos de José chegaram, curvaram-se diante dele, rosto em terra.
7 — ausente —
7 José reconheceu os seus irmãos logo que os viu, mas agiu como se não os conhecesse, e lhes falou asperamente: "De onde vocês vêm? " Responderam eles: "Da terra de Canaã, para comprar comida".
8 — ausente —
8 José reconheceu os seus irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Boe ma Yusuf nasaneda ndia meꞌin fai bakahulun naa. De ana nakatataꞌuk kasa nae, “Au ta amahere! Ei basa ngga ia mana mamaꞌur. Ei mai fo sangga bubuluk dae Masir nemeninon, fo basa naa fali mai nggafu fee ai, hetu!”
9 Lembrou-se então dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: "Vocês são espiões! Vieram para ver onde a nossa terra está desprotegida".
10 Tehuu ara raselu rae, “Taa, papa! Air ia kada papa hatahori neondan. Tebe-tebe ai mai kada mae hasa nanaꞌak.
10 Eles responderam: "Não, meu senhor. Teus servos vieram comprar comida.
11 Ai basa ngga ia amak esa. Ai ta mana mamaꞌur, papa! Ai hatahori neulauk kara.”
11 Todos nós somos filhos do mesmo pai. Teus servos são homens honestos, e não espiões".
12 Tehuu Yusuf kokolak tamba nahere haran bali nae, “Weeh! Kokola bafa rouk! Boso pepeko-leleko au! Memak tebe eir ia mana mamaꞌur. Ei mai fo mae sangga bubuluk nusak ia nemeninon nara!”
12 Mas José insistiu: "Não! Vocês vieram ver onde a nossa terra está desprotegida".
13 Boe ma ara rasabara rae, “Taa, papa! Air ia kada papa hatahori neondan! Ai numa dae Kanaꞌan mai. Ai kaꞌa-fadik hatahori salahunu dua. Ai basa ngga amak esa. Ai fadi muri anan nahani no papa. Ma ai fadim esa ta sana ena.”
13 E eles disseram: "Teus servos eram doze irmãos, todos filhos do mesmo pai, na terra de Canaã. O caçula está agora em casa com o pai, e o outro já morreu".
14 Boe ma Yusuf naselu nasafali nae, “Taa! Hata fo au afadak bebeik kara ia tebe naa ena! Eir ia memak mana mamaꞌur.
14 José tornou a afirmar: "É como lhes falei: Vocês são espiões!
15 De ei muste fee bukti dei, fo au bubuluk ei kokolam bebeik kara ia, memak tebe do taa. Au sumba-soo! Mete ma ei fadi muri anam naa ta neni ia mai, na, ei ta bisa laꞌo ela nusak ia!
15 Vocês serão postos à prova: Juro pela vida do faraó que vocês não sairão daqui, enquanto o seu irmão caçula não vier para cá.
16 De ei here mala hatahori esa fo neu nala fadi muri anak naa ia mai. Laen nara, au oka sara. Au nau mete-ita ei kokolak tebe do taa. Mete ma taa, na, memak tebe ei mana mamaꞌur.”
16 Mandem algum de vocês buscar o seu irmão enquanto os demais aguardam presos. Assim ficará provado se as suas palavras são verdadeiras ou não. Se não forem, juro pela vida do faraó que ficará confirmado que vocês são espiões! "
17 Basa boe ma Yusuf nadenu oka sara ruma bui dale faik telu.
17 E os deixou presos três dias.
18 Neu fai katelun, boe ma Yusuf neu kokolak no sara ruma bui nae, “Au ia, hatahori esa fo mana namataꞌu Manetualain. Ma au soa tungga Ndia hihii-nanaun. Au nau akamboꞌik ei, mita fo ei bisa masoda. Tehuu ei muste tao matetu dedeꞌak esa.
18 No terceiro dia, José lhes disse: "Eu tenho temor de Deus. Se querem salvar suas vidas, façam o seguinte:
19 Mete ma ei kokolak tungga ndoon, na, ei muste matudu bukti neu au. Dalan talo ia: au oka hatahori esa neu bui dale. Ei laen nara fali fo meni nanaꞌak fee ei nufanelum. Huu ara rahani ei fali meni nanaꞌak.
19 Se vocês são homens honestos, deixem um dos seus irmãos aqui na prisão, enquanto os demais voltam, levando trigo para matar a fome das suas famílias.
20 Basa naa ei mia ei fadim naa mai, fo dadi neu bukti nae ei hatahori ndoos sara. Mita fo au boso hukun mates neu ei.”
20 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que se comprovem as suas palavras e vocês não tenham que morrer".
21 Basa boe ma esa kokolak no esa nae, “Hatematak ia ita hambu babalak numa ita sala-singgon ndia fai maneuk kara, fo ita taon neu ita fadin ena. Ita mete-tita ana doidoso nalan seli ena, losa ana noke tutulu-fafalik, tehuu ita ta tao matak neun. Huu naa de hatematak ia ita doidoso talo ia.”
21 Eles se prontificaram a fazer isso e disseram uns aos outros: "Certamente estamos sendo punidos pelo que fizemos a nosso irmão. Vimos como ele estava angustiado, quando nos implorava por sua vida, mas não lhe demos ouvidos; por isso nos sobreveio esta angústia".
22 Boe ma Ruben fee nesenedak neu sara nae, “Fadi nggara ein! Fai bakahulun au kaꞌi ei ena, fo boso tao hata esa boe na neu kanak naa, hetu! Tehuu ei ta nau nenene au kokolang. Huu naa de hatematak ia ita lemba-tasaa tala Yusuf daan ena maa.”
22 Rúben respondeu: "Eu não lhes disse que não maltratassem o menino? Mas vocês não quiseram me ouvir! Agora teremos que prestar contas do seu sangue".
23 Sira esa kola-kola mbali esa talo naa, tehuu ara ta bubuluk rae Yusuf oo nalela sira dedeꞌan boe. Huu neu Yusuf kokolak no sara, ana pote pake dedeꞌa Masir, dei fo mana kokolak salin neni dedeꞌa Ibrani neu.
23 Eles, porém, não sabiam que José podia compreendê-los, pois ele lhes falava por meio de um intérprete.
24 Yusuf namanene sira esa kola-kola no esa talo naa, boe ma ana nambadeik laꞌo ela sara, de neu buꞌi mesa kana numa mamana laen. Neu ana buꞌi basa ena, boe ma ana fali neni toranoon nara neu. De ana nadenu hatahori paꞌa Simeon numa toranoon nara matan.
24 Nisso José retirou-se e começou a chorar, mas logo depois voltou e conversou de novo com eles. Então escolheu Simeão e mandou acorrentá-lo diante deles.
25 Basa boe ma Yusuf fee parenda neu ndia hatahorin nara, fo radai hader reni kaꞌan nara karon dale reu. Ma mbeda falik esa-esak doin neu sira karon bafon. Ana oo nadenu hatahorir raa fee sara lepa-nggees boe. De hatahorir raa tao tungga Yusuf parendan.
25 Em seguida, José deu ordem para que enchessem de trigo suas bagagens, devolvessem a prata de cada um deles, colocando-a nas bagagens, e lhes dessem mantimentos para a viagem. E assim foi feito.
26 Basa boe ma Yusuf kaꞌan nara fua basa karon hader raa reni sira keledein reu. De ara laꞌo fali reu sara.
26 Eles puseram a carga de trigo sobre os seus jumentos e partiram.
27 Neu ara hahae taak numa dalak, boe ma esa numa sira mai sefi ndia karon talin, fo nae fee keledein naꞌa. Tehuu ana mete-nita ndia doin numa hader bafon.
27 No lugar onde pararam para pernoitar, um deles abriu a bagagem para pegar forragem para o seu jumento e viu a prata na boca da bagagem.
28 Ana nggengger nalan seli! Boe ma ana nanggou kaꞌan nara nae, “Awii! Ei mai mete sudik ia dei! Ara fee falik au doing nai au karong dale. De ita soe ia ena maa!”
28 E disse a seus irmãos: "Devolveram a minha prata. Está aqui em minha bagagem". Seus corações se encheram de pavor e, tremendo, disseram uns aos outros: "Que é isto que Deus fez conosco? "
29 Basa boe ma ara laꞌo rakandoo losa Kanaꞌan, de ara tui sira aman basa hata fo dadi ena.
29 Ao chegarem à casa de seu pai Jacó, na terra de Canaã, relataram-lhe tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Ara rafada rae, “Papa, ee! Manek Masir lima konan naa, ana sudi selik kana. Ndia kokolan barakai ndoos. Ana nakasasaꞌek salak neu ai nae, ai miu mamaꞌu ndia nusan.
30 "O homem que governa aquele país falou asperamente conosco e nos tratou como espiões da terra.
31 Tehuu ai maselu mae, ‘Taa! Ai kokolak tungga kada ndoon. Air ia ta mana mamaꞌuk kara.
31 Mas nós lhe asseguramos que somos homens honestos e não espiões.
32 Ai hatahori neulauk kara. Ai basa ngga toranook salahunu dua. Ai ama bonggik esa. Tehuu esa ta sana ena, ma muri anak nahani no papa nai Kanaꞌan.’
32 Dissemos também que éramos doze irmãos, filhos do mesmo pai, e que um já havia morrido e que o caçula estava com o nosso pai, em Canaã.
33 Boe ma papa naa nae, ‘Au ae soba, eir ia ndoos sara do taa! Ei esa muste nahani nai ia. Ei laen fali, meni hader fee ei nufanelum mara, mita fo ara boso mate nahuu ndoes.
33 "Então o homem que governa aquele país nos disse: ‘Vejamos se vocês são honestos: um dos seus irmãos ficará aqui comigo, e os outros poderão voltar e levar mantimentos para matar a fome das suas famílias.
34 Ei muste mia ei fadim mai dei. No dalak naa, dei fo au bubuluk ei ta mana mamaꞌur, tehuu memak ei hatahori ndoos sara. Dei fo au bisa akamboꞌik ei toranoom fo au oka elak naa ena. Boe ma au fee luas fo ei bole sudi bee miu, nai nusak ia.’ ”
34 Tragam-me, porém, o seu irmão caçula, para que eu comprove que vocês não são espiões, mas sim, homens honestos. Então lhes devolverei o irmão e os autorizarei a fazer negócios nesta terra’ ".
35 Ara tui rateꞌe, boe ma ara mulai sai sira karon nara isin. Medak neu ma, ara mete-rita esa-esak doin bei nai sira karon dale. Yakob mete-nita talo naa, boe ma ana no basa anan nara ramataꞌu ralan seli.
35 Ao esvaziarem as bagagens, dentro da bagagem de cada um estava a sua bolsa cheia de prata. Quando eles e seu pai viram as bolsas cheias de prata, ficaram com medo.
36 Basa boe ma Yakob kokolak no sara nae, “Eir ia tao mamopo au anang nggara ena. Yusuf ta sana ena. Simeon oo leo naak boe. Hatematak ia oo ei mae mia Benyamin bali boe? Eir ia tebe-tebe kada mae tao doidoso au!”
36 E disse-lhes seu pai Jacó: "Vocês estão tirando meus filhos de mim! Já fiquei sem José, agora sem Simeão e ainda querem levar Benjamim. Tudo está contra mim! "
37 Boe ma Ruben kokolak mbali aman nae, “Papa, ee! Loo lima Benyamin neu au leo. Au ndia ataa. Au helu-bartaa, neu ko au ua falik kana neu papa. Tehuu mete ma taa, na, elan fo papa hala heni au ana tou kaduang nggara.”
37 Então Rúben disse ao pai: "Podes matar meus dois filhos se eu não o trouxer de volta. Deixa-o aos meus cuidados, e eu o trarei".
38 Tehuu Yakob naselu falik kana nae, “Ta bisa! Ei ta bole mia Benyamin. Huu kaꞌan Yusuf maten ena. Hatematak ia ela kada mesa kana. Mete ma ana oo hambu sosoek nai dalak boe, na, ei tao susa-sonak tamba nai au langgang losa au konda uni rates uu.”
38 Mas o pai respondeu: "Meu filho não descerá com vocês; seu irmão está morto, e ele é o único que resta. Se qualquer mal lhe acontecer na viagem que estão por fazer, vocês farão estes meus cabelos brancos descerem à sepultura com tristeza".

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.