Gênesis 42

Rote Tii Alkitab (TXQ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Lelek naa, papa Yakob namanene hatahorir rae hambu hade nai Masir, boe ma ana kokolak no anan nara nae, “Ana nggara ein, ee! Tao hata de ei nggua-nggua mamananauk kana talo kada naa!
1 Sabedor Jacó de que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: Por que estais aí a olhar uns para os outros?
2 Au amanene ena rae, nai Masir hambu nanaꞌak. Malole lenak ei miu hasa nai naa dei, mita fo ita boso mate nahuu ndoes.”
2 E ajuntou: Tenho ouvido que há cereais no Egito; descei até lá e comprai-nos deles, para que vivamos e não morramos.
3 Basa boe ma Yusuf kaꞌa kasalahunun nara rahehere fo rae reu hasa nanaꞌak nai Masir.
3 Então, desceram dez dos irmãos de José, para comprar cereal do Egito.
4 Tehuu Yakob ta nau mboꞌi Yusuf fadi muri anan Benyamin fo neu sama-sama no sara. Ana duꞌa nae, “Boso losak kanak naa hambu sosoek bali!”
4 A Benjamim, porém, irmão de José, não enviou Jacó na companhia dos irmãos, porque dizia: Para que não lhe suceda, acaso, algum desastre.
5 Huu hatahorir sudi rai bee ramanene ena hambu nanaꞌak nai Masir, de hatahori noꞌuk ka reu hasa nai naa. Fai ndoe-laꞌas naa oo losa dae Kanaꞌan boe. De Yakob anan nara oo tungga reu hasa nai naa boe.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel; porque havia fome na terra de Canaã.
6 Lelek naa, Yusuf dadi neu manek lima konan nai Masir ena. Mete ma hatahorir ruma sudi bee mai fo rae hasa hade, na, Yusuf ndia seꞌo neu sara. Huu naa de neu kaꞌan nara losa, ara reu sendek luu-langgan nara fee hada-horomatak neun, losa idu-matan nara laꞌe daer.
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra; e os irmãos de José vieram e se prostraram rosto em terra, perante ele.
7 — ausente —
7 Vendo José a seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer, e lhes falou asperamente, e lhes perguntou: Donde vindes? Responderam: Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 — ausente —
8 José reconheceu os irmãos; porém eles não o reconheceram.
9 Boe ma Yusuf nasaneda ndia meꞌin fai bakahulun naa. De ana nakatataꞌuk kasa nae, “Au ta amahere! Ei basa ngga ia mana mamaꞌur. Ei mai fo sangga bubuluk dae Masir nemeninon, fo basa naa fali mai nggafu fee ai, hetu!”
9 Então, se lembrou José dos sonhos que tivera a respeito deles e lhes disse: Vós sois espiões e viestes para ver os pontos fracos da terra.
10 Tehuu ara raselu rae, “Taa, papa! Air ia kada papa hatahori neondan. Tebe-tebe ai mai kada mae hasa nanaꞌak.
10 Responderam-lhe: Não, senhor meu; mas vieram os teus servos para comprar mantimento.
11 Ai basa ngga ia amak esa. Ai ta mana mamaꞌur, papa! Ai hatahori neulauk kara.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; os teus servos não são espiões.
12 Tehuu Yusuf kokolak tamba nahere haran bali nae, “Weeh! Kokola bafa rouk! Boso pepeko-leleko au! Memak tebe eir ia mana mamaꞌur. Ei mai fo mae sangga bubuluk nusak ia nemeninon nara!”
12 Ele, porém, lhes respondeu: Nada disso; pelo contrário, viestes para ver os pontos fracos da terra.
13 Boe ma ara rasabara rae, “Taa, papa! Air ia kada papa hatahori neondan! Ai numa dae Kanaꞌan mai. Ai kaꞌa-fadik hatahori salahunu dua. Ai basa ngga amak esa. Ai fadi muri anan nahani no papa. Ma ai fadim esa ta sana ena.”
13 Eles disseram: Nós, teus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã; o mais novo está hoje com nosso pai, outro já não existe.
14 Boe ma Yusuf naselu nasafali nae, “Taa! Hata fo au afadak bebeik kara ia tebe naa ena! Eir ia memak mana mamaꞌur.
14 Então, lhes falou José: É como já vos disse: sois espiões.
15 De ei muste fee bukti dei, fo au bubuluk ei kokolam bebeik kara ia, memak tebe do taa. Au sumba-soo! Mete ma ei fadi muri anam naa ta neni ia mai, na, ei ta bisa laꞌo ela nusak ia!
15 Nisto sereis provados: pela vida de Faraó, daqui não saireis, sem que primeiro venha o vosso irmão mais novo.
16 De ei here mala hatahori esa fo neu nala fadi muri anak naa ia mai. Laen nara, au oka sara. Au nau mete-ita ei kokolak tebe do taa. Mete ma taa, na, memak tebe ei mana mamaꞌur.”
16 Enviai um dentre vós, que traga vosso irmão; vós ficareis detidos para que sejam provadas as vossas palavras, se há verdade no que dizeis; ou se não, pela vida de Faraó, sois espiões.
17 Basa boe ma Yusuf nadenu oka sara ruma bui dale faik telu.
17 E os meteu juntos em prisão três dias.
18 Neu fai katelun, boe ma Yusuf neu kokolak no sara ruma bui nae, “Au ia, hatahori esa fo mana namataꞌu Manetualain. Ma au soa tungga Ndia hihii-nanaun. Au nau akamboꞌik ei, mita fo ei bisa masoda. Tehuu ei muste tao matetu dedeꞌak esa.
18 Ao terceiro dia, disse-lhes José: Fazei o seguinte e vivereis, pois temo a Deus.
19 Mete ma ei kokolak tungga ndoon, na, ei muste matudu bukti neu au. Dalan talo ia: au oka hatahori esa neu bui dale. Ei laen nara fali fo meni nanaꞌak fee ei nufanelum. Huu ara rahani ei fali meni nanaꞌak.
19 Se sois homens honestos, fique detido um de vós na casa da vossa prisão; vós outros ide, levai cereal para suprir a fome das vossas casas.
20 Basa naa ei mia ei fadim naa mai, fo dadi neu bukti nae ei hatahori ndoos sara. Mita fo au boso hukun mates neu ei.”
20 E trazei-me vosso irmão mais novo, com o que serão verificadas as vossas palavras, e não morrereis. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Basa boe ma esa kokolak no esa nae, “Hatematak ia ita hambu babalak numa ita sala-singgon ndia fai maneuk kara, fo ita taon neu ita fadin ena. Ita mete-tita ana doidoso nalan seli ena, losa ana noke tutulu-fafalik, tehuu ita ta tao matak neun. Huu naa de hatematak ia ita doidoso talo ia.”
21 Então, disseram uns aos outros: Na verdade, somos culpados, no tocante a nosso irmão, pois lhe vimos a angústia da alma, quando nos rogava, e não lhe acudimos; por isso, nos vem esta ansiedade.
22 Boe ma Ruben fee nesenedak neu sara nae, “Fadi nggara ein! Fai bakahulun au kaꞌi ei ena, fo boso tao hata esa boe na neu kanak naa, hetu! Tehuu ei ta nau nenene au kokolang. Huu naa de hatematak ia ita lemba-tasaa tala Yusuf daan ena maa.”
22 Respondeu-lhes Rúben: Não vos disse eu: Não pequeis contra o jovem? E não me quisestes ouvir. Pois vedes aí que se requer de nós o seu sangue.
23 Sira esa kola-kola mbali esa talo naa, tehuu ara ta bubuluk rae Yusuf oo nalela sira dedeꞌan boe. Huu neu Yusuf kokolak no sara, ana pote pake dedeꞌa Masir, dei fo mana kokolak salin neni dedeꞌa Ibrani neu.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por intérprete.
24 Yusuf namanene sira esa kola-kola no esa talo naa, boe ma ana nambadeik laꞌo ela sara, de neu buꞌi mesa kana numa mamana laen. Neu ana buꞌi basa ena, boe ma ana fali neni toranoon nara neu. De ana nadenu hatahori paꞌa Simeon numa toranoon nara matan.
24 E, retirando-se deles, chorou; depois, tornando, lhes falou; tomou a Simeão dentre eles e o algemou na presença deles.
25 Basa boe ma Yusuf fee parenda neu ndia hatahorin nara, fo radai hader reni kaꞌan nara karon dale reu. Ma mbeda falik esa-esak doin neu sira karon bafon. Ana oo nadenu hatahorir raa fee sara lepa-nggees boe. De hatahorir raa tao tungga Yusuf parendan.
25 Ordenou José que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho; e assim lhes foi feito.
26 Basa boe ma Yusuf kaꞌan nara fua basa karon hader raa reni sira keledein reu. De ara laꞌo fali reu sara.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Neu ara hahae taak numa dalak, boe ma esa numa sira mai sefi ndia karon talin, fo nae fee keledein naꞌa. Tehuu ana mete-nita ndia doin numa hader bafon.
27 Abrindo um deles o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, deu com o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Ana nggengger nalan seli! Boe ma ana nanggou kaꞌan nara nae, “Awii! Ei mai mete sudik ia dei! Ara fee falik au doing nai au karong dale. De ita soe ia ena maa!”
28 Então, disse aos irmãos: Devolveram o meu dinheiro; aqui está na boca do saco de cereal. Desfaleceu-lhes o coração, e, atemorizados, entreolhavam-se, dizendo: Que é isto que Deus nos fez?
29 Basa boe ma ara laꞌo rakandoo losa Kanaꞌan, de ara tui sira aman basa hata fo dadi ena.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes acontecera, dizendo:
30 Ara rafada rae, “Papa, ee! Manek Masir lima konan naa, ana sudi selik kana. Ndia kokolan barakai ndoos. Ana nakasasaꞌek salak neu ai nae, ai miu mamaꞌu ndia nusan.
30 O homem, o senhor da terra, falou conosco asperamente e nos tratou como espiões da terra.
31 Tehuu ai maselu mae, ‘Taa! Ai kokolak tungga kada ndoon. Air ia ta mana mamaꞌuk kara.
31 Dissemos-lhe: Somos homens honestos; não somos espiões;
32 Ai hatahori neulauk kara. Ai basa ngga toranook salahunu dua. Ai ama bonggik esa. Tehuu esa ta sana ena, ma muri anak nahani no papa nai Kanaꞌan.’
32 somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com nosso pai na terra de Canaã.
33 Boe ma papa naa nae, ‘Au ae soba, eir ia ndoos sara do taa! Ei esa muste nahani nai ia. Ei laen fali, meni hader fee ei nufanelum mara, mita fo ara boso mate nahuu ndoes.
33 Respondeu-nos o homem, o senhor da terra: Nisto conhecerei que sois homens honestos: deixai comigo um de vossos irmãos, tomai o cereal para remediar a fome de vossas casas e parti;
34 Ei muste mia ei fadim mai dei. No dalak naa, dei fo au bubuluk ei ta mana mamaꞌur, tehuu memak ei hatahori ndoos sara. Dei fo au bisa akamboꞌik ei toranoom fo au oka elak naa ena. Boe ma au fee luas fo ei bole sudi bee miu, nai nusak ia.’ ”
34 trazei-me vosso irmão mais novo; assim saberei que não sois espiões, mas homens honestos. Então, vos entregarei vosso irmão, e negociareis na terra.
35 Ara tui rateꞌe, boe ma ara mulai sai sira karon nara isin. Medak neu ma, ara mete-rita esa-esak doin bei nai sira karon dale. Yakob mete-nita talo naa, boe ma ana no basa anan nara ramataꞌu ralan seli.
35 Aconteceu que, despejando eles os sacos de cereal, eis cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal; e viram as trouxinhas com o dinheiro, eles e seu pai, e temeram.
36 Basa boe ma Yakob kokolak no sara nae, “Eir ia tao mamopo au anang nggara ena. Yusuf ta sana ena. Simeon oo leo naak boe. Hatematak ia oo ei mae mia Benyamin bali boe? Eir ia tebe-tebe kada mae tao doidoso au!”
36 Então, lhes disse Jacó, seu pai: Tendes-me privado de filhos: José já não existe, Simeão não está aqui, e ides levar a Benjamim! Todas estas coisas me sobrevêm.
37 Boe ma Ruben kokolak mbali aman nae, “Papa, ee! Loo lima Benyamin neu au leo. Au ndia ataa. Au helu-bartaa, neu ko au ua falik kana neu papa. Tehuu mete ma taa, na, elan fo papa hala heni au ana tou kaduang nggara.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: Mata os meus dois filhos, se to não tornar a trazer; entrega-mo, e eu to restituirei.
38 Tehuu Yakob naselu falik kana nae, “Ta bisa! Ei ta bole mia Benyamin. Huu kaꞌan Yusuf maten ena. Hatematak ia ela kada mesa kana. Mete ma ana oo hambu sosoek nai dalak boe, na, ei tao susa-sonak tamba nai au langgang losa au konda uni rates uu.”
38 Ele, porém, disse: Meu filho não descerá convosco; seu irmão é morto, e ele ficou só; se lhe sucede algum desastre no caminho por onde fordes, fareis descer minhas cãs com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.