Gênesis 42

Rote Tii Alkitab (TXQ) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Lelek naa, papa Yakob namanene hatahorir rae hambu hade nai Masir, boe ma ana kokolak no anan nara nae, “Ana nggara ein, ee! Tao hata de ei nggua-nggua mamananauk kana talo kada naa!
1 Quando Jacó soube que havia mantimento no Egito, disse a seus filhos: — Por que vocês estão aí olhando uns para os outros?
2 Au amanene ena rae, nai Masir hambu nanaꞌak. Malole lenak ei miu hasa nai naa dei, mita fo ita boso mate nahuu ndoes.”
2 E acrescentou: — Ouvi dizer que há cereais no Egito. Vão até lá e comprem cereais, para que vivamos e não morramos.
3 Basa boe ma Yusuf kaꞌa kasalahunun nara rahehere fo rae reu hasa nanaꞌak nai Masir.
3 Então dez dos irmãos de José foram, para comprar cereal do Egito.
4 Tehuu Yakob ta nau mboꞌi Yusuf fadi muri anan Benyamin fo neu sama-sama no sara. Ana duꞌa nae, “Boso losak kanak naa hambu sosoek bali!”
4 Mas Jacó não enviou Benjamim, o irmão de José, na companhia dos irmãos, porque dizia: “E se lhe acontecer algum desastre?”
5 Huu hatahorir sudi rai bee ramanene ena hambu nanaꞌak nai Masir, de hatahori noꞌuk ka reu hasa nai naa. Fai ndoe-laꞌas naa oo losa dae Kanaꞌan boe. De Yakob anan nara oo tungga reu hasa nai naa boe.
5 Entre os que iam, pois, para lá, foram também os filhos de Israel, pois havia fome na terra de Canaã.
6 Lelek naa, Yusuf dadi neu manek lima konan nai Masir ena. Mete ma hatahorir ruma sudi bee mai fo rae hasa hade, na, Yusuf ndia seꞌo neu sara. Huu naa de neu kaꞌan nara losa, ara reu sendek luu-langgan nara fee hada-horomatak neun, losa idu-matan nara laꞌe daer.
6 José era governador daquela terra; era ele quem vendia a todos os povos da terra. Os irmãos de José vieram e se prostraram com o rosto em terra, diante dele.
7 — ausente —
7 Quando José viu os seus irmãos, reconheceu-os, porém não se deu a conhecer. Foi ríspido com eles e lhes perguntou: — De onde vocês vêm? Responderam: — Da terra de Canaã, para comprar mantimento.
8 — ausente —
8 José reconheceu os irmãos, mas eles não o reconheceram.
9 Boe ma Yusuf nasaneda ndia meꞌin fai bakahulun naa. De ana nakatataꞌuk kasa nae, “Au ta amahere! Ei basa ngga ia mana mamaꞌur. Ei mai fo sangga bubuluk dae Masir nemeninon, fo basa naa fali mai nggafu fee ai, hetu!”
9 Então José se lembrou dos sonhos que teve a respeito deles e lhes disse: — Vocês são espiões e vieram para ver os pontos fracos da terra.
10 Tehuu ara raselu rae, “Taa, papa! Air ia kada papa hatahori neondan. Tebe-tebe ai mai kada mae hasa nanaꞌak.
10 Eles responderam: — Não, meu senhor. Estes seus servos vieram só para comprar mantimento.
11 Ai basa ngga ia amak esa. Ai ta mana mamaꞌur, papa! Ai hatahori neulauk kara.”
11 Somos todos filhos de um mesmo homem; somos homens honestos; estes seus servos não são espiões.
12 Tehuu Yusuf kokolak tamba nahere haran bali nae, “Weeh! Kokola bafa rouk! Boso pepeko-leleko au! Memak tebe eir ia mana mamaꞌur. Ei mai fo mae sangga bubuluk nusak ia nemeninon nara!”
12 Ele, porém, lhes respondeu: — Nada disso! Pelo contrário, vocês vieram para ver os pontos fracos da terra.
13 Boe ma ara rasabara rae, “Taa, papa! Air ia kada papa hatahori neondan! Ai numa dae Kanaꞌan mai. Ai kaꞌa-fadik hatahori salahunu dua. Ai basa ngga amak esa. Ai fadi muri anan nahani no papa. Ma ai fadim esa ta sana ena.”
13 Eles disseram: — Nós, seus servos, somos doze irmãos, filhos de um homem na terra de Canaã. O mais novo está hoje com o nosso pai, outro já não existe.
14 Boe ma Yusuf naselu nasafali nae, “Taa! Hata fo au afadak bebeik kara ia tebe naa ena! Eir ia memak mana mamaꞌur.
14 Então José lhes disse: — É como já falei: vocês são espiões.
15 De ei muste fee bukti dei, fo au bubuluk ei kokolam bebeik kara ia, memak tebe do taa. Au sumba-soo! Mete ma ei fadi muri anam naa ta neni ia mai, na, ei ta bisa laꞌo ela nusak ia!
15 Nisto vocês serão provados: juro pela vida de Faraó que vocês não sairão daqui, sem que primeiro venha o irmão mais novo de vocês.
16 De ei here mala hatahori esa fo neu nala fadi muri anak naa ia mai. Laen nara, au oka sara. Au nau mete-ita ei kokolak tebe do taa. Mete ma taa, na, memak tebe ei mana mamaꞌur.”
16 Enviem um de vocês, que busque o seu irmão. Vocês ficarão detidos para que sejam provadas as palavras de vocês, se há verdade no que dizem; ou se não, juro pela vida de Faraó que vocês são espiões.
17 Basa boe ma Yusuf nadenu oka sara ruma bui dale faik telu.
17 E deixou todos presos por três dias.
18 Neu fai katelun, boe ma Yusuf neu kokolak no sara ruma bui nae, “Au ia, hatahori esa fo mana namataꞌu Manetualain. Ma au soa tungga Ndia hihii-nanaun. Au nau akamboꞌik ei, mita fo ei bisa masoda. Tehuu ei muste tao matetu dedeꞌak esa.
18 No terceiro dia, José lhes disse: — Façam o seguinte e viverão, pois temo a Deus.
19 Mete ma ei kokolak tungga ndoon, na, ei muste matudu bukti neu au. Dalan talo ia: au oka hatahori esa neu bui dale. Ei laen nara fali fo meni nanaꞌak fee ei nufanelum. Huu ara rahani ei fali meni nanaꞌak.
19 Se são homens honestos, que um de vocês fique detido aqui onde estão presos; os outros podem ir, levando cereal para matar a fome das suas famílias.
20 Basa naa ei mia ei fadim naa mai, fo dadi neu bukti nae ei hatahori ndoos sara. Mita fo au boso hukun mates neu ei.”
20 E tragam-me o seu irmão mais novo, com o que serão verificadas as palavras de vocês, e vocês não morrerão. E eles se dispuseram a fazê-lo.
21 Basa boe ma esa kokolak no esa nae, “Hatematak ia ita hambu babalak numa ita sala-singgon ndia fai maneuk kara, fo ita taon neu ita fadin ena. Ita mete-tita ana doidoso nalan seli ena, losa ana noke tutulu-fafalik, tehuu ita ta tao matak neun. Huu naa de hatematak ia ita doidoso talo ia.”
21 Então disseram entre si: — Na verdade, estamos sendo castigados por causa de nosso irmão, pois vimos a angústia de sua alma, quando nos pedia, e não lhe demos ouvidos; por isso, nos sobrevém agora esta ansiedade.
22 Boe ma Ruben fee nesenedak neu sara nae, “Fadi nggara ein! Fai bakahulun au kaꞌi ei ena, fo boso tao hata esa boe na neu kanak naa, hetu! Tehuu ei ta nau nenene au kokolang. Huu naa de hatematak ia ita lemba-tasaa tala Yusuf daan ena maa.”
22 Rúben respondeu-lhes: — Não é verdade que eu disse: “Não pequem contra o jovem”? Mas vocês não quiseram me ouvir. Pois agora estão vendo que o sangue dele está sendo requerido de nós.
23 Sira esa kola-kola mbali esa talo naa, tehuu ara ta bubuluk rae Yusuf oo nalela sira dedeꞌan boe. Huu neu Yusuf kokolak no sara, ana pote pake dedeꞌa Masir, dei fo mana kokolak salin neni dedeꞌa Ibrani neu.
23 Eles, porém, não sabiam que José os entendia, porque lhes falava por meio de um intérprete.
24 Yusuf namanene sira esa kola-kola no esa talo naa, boe ma ana nambadeik laꞌo ela sara, de neu buꞌi mesa kana numa mamana laen. Neu ana buꞌi basa ena, boe ma ana fali neni toranoon nara neu. De ana nadenu hatahori paꞌa Simeon numa toranoon nara matan.
24 E, retirando-se deles, José chorou. Depois, voltando para junto deles, lhes falou outra vez. Escolheu Simeão e o algemou na presença deles.
25 Basa boe ma Yusuf fee parenda neu ndia hatahorin nara, fo radai hader reni kaꞌan nara karon dale reu. Ma mbeda falik esa-esak doin neu sira karon bafon. Ana oo nadenu hatahorir raa fee sara lepa-nggees boe. De hatahorir raa tao tungga Yusuf parendan.
25 José ordenou que lhes enchessem de cereal os sacos, e lhes restituíssem o dinheiro, a cada um no saco de cereal, e os suprissem de comida para o caminho. E assim foi feito.
26 Basa boe ma Yusuf kaꞌan nara fua basa karon hader raa reni sira keledein reu. De ara laꞌo fali reu sara.
26 E carregaram o cereal sobre os seus jumentos e partiram dali.
27 Neu ara hahae taak numa dalak, boe ma esa numa sira mai sefi ndia karon talin, fo nae fee keledein naꞌa. Tehuu ana mete-nita ndia doin numa hader bafon.
27 Quando um deles abriu o saco de cereal, para dar de comer ao seu jumento na estalagem, encontrou o dinheiro na boca do saco de cereal.
28 Ana nggengger nalan seli! Boe ma ana nanggou kaꞌan nara nae, “Awii! Ei mai mete sudik ia dei! Ara fee falik au doing nai au karong dale. De ita soe ia ena maa!”
28 Então disse aos irmãos: — Devolveram o meu dinheiro. Está aqui na boca do saco de cereal. O coração dos irmãos se encheu de medo, e, tremendo, entreolhavam-se, dizendo: — O que é isto que Deus nos fez?
29 Basa boe ma ara laꞌo rakandoo losa Kanaꞌan, de ara tui sira aman basa hata fo dadi ena.
29 E vieram para Jacó, seu pai, na terra de Canaã, e lhe contaram tudo o que lhes havia acontecido, dizendo:
30 Ara rafada rae, “Papa, ee! Manek Masir lima konan naa, ana sudi selik kana. Ndia kokolan barakai ndoos. Ana nakasasaꞌek salak neu ai nae, ai miu mamaꞌu ndia nusan.
30 — O homem, o senhor da terra, falou conosco de maneira ríspida e nos tratou como espiões da terra.
31 Tehuu ai maselu mae, ‘Taa! Ai kokolak tungga kada ndoon. Air ia ta mana mamaꞌuk kara.
31 Dissemos a ele: “Somos homens honestos e não espiões.
32 Ai hatahori neulauk kara. Ai basa ngga toranook salahunu dua. Ai ama bonggik esa. Tehuu esa ta sana ena, ma muri anak nahani no papa nai Kanaꞌan.’
32 Somos doze irmãos, filhos de um mesmo pai; um já não existe, e o mais novo está hoje com o nosso pai na terra de Canaã.”
33 Boe ma papa naa nae, ‘Au ae soba, eir ia ndoos sara do taa! Ei esa muste nahani nai ia. Ei laen fali, meni hader fee ei nufanelum mara, mita fo ara boso mate nahuu ndoes.
33 Então o homem, o senhor da terra, respondeu: “Nisto saberei que vocês são homens honestos: deixem comigo um de seus irmãos, peguem o cereal para remediar a fome de suas casas e vão embora.
34 Ei muste mia ei fadim mai dei. No dalak naa, dei fo au bubuluk ei ta mana mamaꞌur, tehuu memak ei hatahori ndoos sara. Dei fo au bisa akamboꞌik ei toranoom fo au oka elak naa ena. Boe ma au fee luas fo ei bole sudi bee miu, nai nusak ia.’ ”
34 Mas tragam-me o seu irmão mais novo. Assim saberei que vocês não são espiões, mas homens honestos. Então entregarei o irmão de vocês, e vocês poderão negociar na terra.”
35 Ara tui rateꞌe, boe ma ara mulai sai sira karon nara isin. Medak neu ma, ara mete-rita esa-esak doin bei nai sira karon dale. Yakob mete-nita talo naa, boe ma ana no basa anan nara ramataꞌu ralan seli.
35 Aconteceu que, quando foram despejar o cereal que havia nos sacos, cada um tinha a sua trouxinha de dinheiro no saco de cereal. Ao ver as trouxinhas com o dinheiro, eles e o seu pai ficaram com medo.
36 Basa boe ma Yakob kokolak no sara nae, “Eir ia tao mamopo au anang nggara ena. Yusuf ta sana ena. Simeon oo leo naak boe. Hatematak ia oo ei mae mia Benyamin bali boe? Eir ia tebe-tebe kada mae tao doidoso au!”
36 Então Jacó, o pai deles, disse: — Vocês vão me deixar sem filhos. José se foi. Simeão se foi. Agora querem levar Benjamim! Todas essas coisas acontecem contra mim.
37 Boe ma Ruben kokolak mbali aman nae, “Papa, ee! Loo lima Benyamin neu au leo. Au ndia ataa. Au helu-bartaa, neu ko au ua falik kana neu papa. Tehuu mete ma taa, na, elan fo papa hala heni au ana tou kaduang nggara.”
37 Mas Rúben disse a seu pai: — O senhor pode matar os meus dois filhos, se eu não trouxer Benjamim de volta. Deixe que eu tome conta dele, e o trarei de volta para o senhor.
38 Tehuu Yakob naselu falik kana nae, “Ta bisa! Ei ta bole mia Benyamin. Huu kaꞌan Yusuf maten ena. Hatematak ia ela kada mesa kana. Mete ma ana oo hambu sosoek nai dalak boe, na, ei tao susa-sonak tamba nai au langgang losa au konda uni rates uu.”
38 Mas Jacó respondeu: — O meu filho não irá com vocês. O irmão dele está morto, e ele é o único que ficou. Se lhe acontece algum desastre no caminho, vocês farão descer os meus cabelos brancos com tristeza à sepultura.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 42, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.