Lucas 15

Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Pãjãrã romano masã wiogʉre niyeru wapaseebosari masã, tojo nicã ñaꞌarõ weeri masã Jesú ucũsere tʉꞌorã nerẽcãrã niwã.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Narẽ fariseo masã, Moisé ojaꞌquere buꞌeri masã ñaꞌarõ wãcũcãrã niwã. Tojo weerã Jesú tiro waꞌacã ĩꞌarã, ucjacãrã niwã.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Na tojo nicã tʉꞌogʉ, Jesú narẽ aꞌtiro queose oꞌocʉ niwĩ:
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 —Mʉsã cien oveja cʉorã, niꞌcʉ̃ bajuduticã, noventa y nuevere cãpũpʉ biꞌacũusaꞌa. Biꞌacũutoja, apĩ bajudutiꞌcʉre aꞌmarã waꞌasaꞌa. Bocarãpʉ, aꞌmaduꞌusaꞌa.
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Boca, cʉ̃rẽ eꞌcatigʉ, cʉ̃rẽ miiwʉasaꞌa.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Wiꞌipʉ dajarã, mʉsã meꞌrãcjãrãrẽ, mʉsã ya wiꞌi pʉꞌtocjãrãrẽ neocũu, narẽ nisaꞌa: “Yagʉ oveja bajudutiꞌcʉre bocapʉ. Eꞌcatitamurã aꞌtia”, nisaꞌa.
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Mʉsãrẽ diacjʉ̃ta weregʉti. Aꞌte weronojõ niꞌcʉ̃ ñaꞌarõ weesebʉcʉ cʉ̃ nisetisere dʉcayucã, ʉꞌmʉsepʉre eꞌcatise niyʉꞌrʉasaꞌa. Noventa y nueve añurã nitojaꞌcãrã yʉꞌrʉoro ñaꞌagʉ̃ dʉcayuꞌcʉ peꞌere eꞌcatise niꞌi, nicʉ niwĩ.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Apeye Jesú aꞌte queose werenemocʉ niwĩ:
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Beꞌro co meꞌrãcjãrãrẽ, co pʉꞌto nirãrẽ neocũu, aꞌtiro nisamo: “Yʉꞌʉre eꞌcatitamuña. Niyeru cuji bajudutica cujire bocapʉ”, nisamo.
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Aꞌtigo weeꞌcaro weronojõ niꞌcʉ̃ cʉ̃ ñaꞌarõ weeꞌquere bʉjaweti dʉcayucã, Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌterã ʉꞌmʉsecjãrã eꞌcatiyʉꞌrʉmajãsama, nicʉ niwĩ Jesú.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jesú queose meꞌrã buꞌenemocʉ niwĩ:
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Dʉꞌsagʉ peꞌe cʉ̃ pacʉre aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Pacʉ, yé tojatjere mʉꞌʉ wẽrĩgʉ̃ cũuatjere oꞌoweꞌoya”, nicʉ niwĩ. Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, cʉ̃ cʉose diꞌtare na pʉarãpʉre dʉcawaacʉ niwĩ.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Pejeti nʉmʉrĩacã cʉ̃rẽ oꞌóca beꞌro dʉꞌsagʉ peꞌe cʉ̃ ya diꞌtare duacãꞌcʉ niwĩ. Cʉ̃ duaꞌque wapa niyeru meꞌrã ape diꞌta yoaropʉ waꞌacʉ niwĩ. Topʉ te niyerure cʉ̃ noꞌo ʉaro ñaꞌarõ wee bajuriopeꞌocãꞌcʉ niwĩ.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Cʉ̃ bajuriopeꞌoca beꞌro ti diꞌtapʉre baꞌase peꞌtiyʉꞌrʉa waꞌacaro niwʉ̃. Titare cʉ̃ pũrõ ʉjaboagʉ, piꞌeticʉ niwĩ.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Tojo weegʉ ti diꞌtacjʉ̃rẽ daꞌrase sẽrĩmaꞌgʉ̃ waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃rẽ yesea coꞌtesere sõrõcʉ niwĩ.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Cʉ̃ yapisĩꞌrĩgʉ̃, yesea na baꞌasepʉreta baꞌasĩꞌrĩdojacʉ niwĩ. Ne niꞌcʉ̃ cʉ̃rẽ baꞌase oꞌoticãrã niwã.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Beꞌro cʉ̃rẽ aꞌtiro wãcũse ejacaro niwʉ̃: “Yʉꞌʉ pacʉ ya wiꞌipʉre cʉ̃rẽ daꞌracoꞌterã pãjãrã nimicã, baꞌase dʉꞌsanoꞌwã. Yʉꞌʉ peꞌe aꞌtopʉre ʉjaboa, wẽrĩgʉ̃ weesaꞌa.
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Yʉꞌʉ pacʉ tiropʉ yʉꞌʉre tojaaroʉasaꞌa. Topʉ tojatagʉ, cʉ̃rẽ aꞌtiro nigʉ̃ti: ‘Pacʉ, Õꞌacʉ̃ meꞌrã ñaꞌarõ weeasʉ. Mʉꞌʉ meꞌrã quẽꞌrãrẽ tojota weeasʉ.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Yʉꞌʉ ñaꞌagʉ̃ nisaꞌa. Mʉꞌʉ macʉ̃ weronojõ nímasĩtisaꞌa majã. Niꞌcʉ̃ mʉꞌʉrẽ daꞌracoꞌtegʉre weronojõ yʉꞌʉre cʉoya’, nigʉ̃ti”, ni wãcũcʉ niwĩ.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Aꞌtere wãcṹca beꞌro cʉ̃ pacʉ ya wiꞌipʉ dajatojaacʉ niwĩ. Maꞌmʉ yesea ecasere baꞌasĩꞌrĩmiꞌque niꞌi|alt="Son with pigs - new picture" src="cn01759B.tif" size="col" ref="Lc 15.1-16"
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Tojo weeri cura cʉ̃ pacʉre nicʉ niwĩ: “Pacʉ, Õꞌacʉ̃ meꞌrã ñaꞌarõ weeasʉ. Mʉꞌʉ meꞌrã quẽꞌrãrẽ tojota ñaꞌarõ weeasʉ. Yʉꞌʉ ñaꞌagʉ̃ nisaꞌa. Mʉꞌʉ macʉ̃ weronojõ nímasĩtisaꞌa majã”, nicʉ niwĩ.
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, pacʉ cʉ̃rẽ daꞌracoꞌterãrẽ aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Quero, suꞌti añuse warore miiti, cʉ̃rẽ sãaña. Tojo nicã niꞌcã beꞌto omopica tuusãarĩ beꞌtore, sapatu quẽꞌrãrẽ sãaña.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Wecʉ wĩꞌmagʉ̃ baꞌa diꞌiyojadutiꞌcʉre miiti, wẽjẽña. Cʉ̃rẽ baꞌa, yʉꞌʉ macʉ̃rẽ bosenʉmʉ weepeorã.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Ãꞌrĩ apaturi ‘Yʉꞌʉ macʉ̃ wẽrĩa waꞌasami’ níꞌcʉ dajami. Cʉ̃ yoaro waꞌa bajudutiꞌcʉre marĩ apaturi ĩꞌaꞌa”, nicʉ niwĩ. Beꞌro bosenʉmʉ nʉꞌcãcãrã niwã.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 »Na tojo weeri cura masã maꞌmi cãpũpʉ nicʉ niwĩ. Cʉ̃ dajatojatigʉ wiꞌi pʉꞌtopʉ ejagʉ, ʉpʉtʉ basase bʉsʉcã tʉꞌocʉ niwĩ.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Tere tʉꞌogʉ, niꞌcʉ̃ cʉ̃ pacʉre daꞌracoꞌtegʉre pijio, sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ: “¿Deꞌro waꞌati wiꞌipʉre?” nicʉ niwĩ.
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Cʉ̃ pacʉre daꞌracoꞌtegʉ yʉꞌticʉ niwĩ: “Mʉꞌʉ acabiji tojatami. Cʉ̃ dutimarĩgʉ̃ tojatami. Tojo weegʉ mʉꞌʉ pacʉ wecʉ wĩꞌmagʉ̃ baꞌa diꞌiyojadutiꞌcʉre wẽjẽdutiami”, nicʉ niwĩ.
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Tere tʉꞌogʉ, masã maꞌmi uayʉꞌrʉgʉ, sãjãasĩꞌrĩticʉ niwĩ. Tojo weegʉ cʉ̃ pacʉ cʉ̃rẽ pijigʉ waꞌacʉ niwĩ.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Cʉ̃ pacʉre aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Pacʉ, peje cʉ̃ꞌmarĩ mʉꞌʉrẽ ne niꞌcãti yʉꞌrʉnʉꞌcãrõ marĩrõ daꞌrawãꞌñawʉ̃. Yʉꞌʉ tojo weemicã, ne cãꞌrõ niꞌcʉ̃ marĩ ecagʉre, wapamarĩgʉ̃acãnojõrẽ yʉꞌʉ meꞌrãcjãrã meꞌrã bosenʉmʉ weedutigʉ oꞌomaꞌatiwʉ.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Niꞌcãrõacãrẽ aꞌtiro weeꞌe. Ãꞌrĩ mʉꞌʉ macʉ̃ numia ñaꞌarã numia meꞌrã mʉꞌʉ oꞌoꞌque niyerure bajurio sijacʉ niwĩ. Cʉ̃ peꞌema wecʉ wĩꞌmagʉ̃ baꞌa diꞌiyojadutiꞌcʉre wẽjẽecaꞌa”, nicʉ niwĩ.
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Tere tʉꞌogʉ, cʉ̃ pacʉ cʉ̃rẽ yʉꞌticʉ niwĩ: “Macʉ̃, mʉꞌʉ yʉꞌʉ meꞌrã ninuꞌcũcãꞌa. Nipeꞌtise yʉꞌʉ cʉose mʉꞌʉ ye diaꞌcʉ̃ niꞌi.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Marĩ mʉꞌʉ acabijire bosenʉmʉ weepeo eꞌcaticã, añu niꞌi. Aꞌtiro niꞌi. ‘Cʉ̃ wẽrĩa waꞌasami’ níꞌcʉ apaturi tojatami. Cʉ̃ bajudutiꞌcʉre marĩ apaturi ĩꞌaꞌa. Tojo weerã marĩ bosenʉmʉ wee, eꞌcatiroʉaꞌa”, nicʉ niwĩ, ni werecʉ niwĩ Jesú.
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.