Lucas 15
Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs ACF
1 Pãjãrã romano masã wiogʉre niyeru wapaseebosari masã, tojo nicã ñaꞌarõ weeri masã Jesú ucũsere tʉꞌorã nerẽcãrã niwã.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Narẽ fariseo masã, Moisé ojaꞌquere buꞌeri masã ñaꞌarõ wãcũcãrã niwã. Tojo weerã Jesú tiro waꞌacã ĩꞌarã, ucjacãrã niwã.
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Na tojo nicã tʉꞌogʉ, Jesú narẽ aꞌtiro queose oꞌocʉ niwĩ:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 —Mʉsã cien oveja cʉorã, niꞌcʉ̃ bajuduticã, noventa y nuevere cãpũpʉ biꞌacũusaꞌa. Biꞌacũutoja, apĩ bajudutiꞌcʉre aꞌmarã waꞌasaꞌa. Bocarãpʉ, aꞌmaduꞌusaꞌa.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Boca, cʉ̃rẽ eꞌcatigʉ, cʉ̃rẽ miiwʉasaꞌa.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Wiꞌipʉ dajarã, mʉsã meꞌrãcjãrãrẽ, mʉsã ya wiꞌi pʉꞌtocjãrãrẽ neocũu, narẽ nisaꞌa: “Yagʉ oveja bajudutiꞌcʉre bocapʉ. Eꞌcatitamurã aꞌtia”, nisaꞌa.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Mʉsãrẽ diacjʉ̃ta weregʉti. Aꞌte weronojõ niꞌcʉ̃ ñaꞌarõ weesebʉcʉ cʉ̃ nisetisere dʉcayucã, ʉꞌmʉsepʉre eꞌcatise niyʉꞌrʉasaꞌa. Noventa y nueve añurã nitojaꞌcãrã yʉꞌrʉoro ñaꞌagʉ̃ dʉcayuꞌcʉ peꞌere eꞌcatise niꞌi, nicʉ niwĩ.
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Apeye Jesú aꞌte queose werenemocʉ niwĩ:
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Beꞌro co meꞌrãcjãrãrẽ, co pʉꞌto nirãrẽ neocũu, aꞌtiro nisamo: “Yʉꞌʉre eꞌcatitamuña. Niyeru cuji bajudutica cujire bocapʉ”, nisamo.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Aꞌtigo weeꞌcaro weronojõ niꞌcʉ̃ cʉ̃ ñaꞌarõ weeꞌquere bʉjaweti dʉcayucã, Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌterã ʉꞌmʉsecjãrã eꞌcatiyʉꞌrʉmajãsama, nicʉ niwĩ Jesú.
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Jesú queose meꞌrã buꞌenemocʉ niwĩ:
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Dʉꞌsagʉ peꞌe cʉ̃ pacʉre aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Pacʉ, yé tojatjere mʉꞌʉ wẽrĩgʉ̃ cũuatjere oꞌoweꞌoya”, nicʉ niwĩ. Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, cʉ̃ cʉose diꞌtare na pʉarãpʉre dʉcawaacʉ niwĩ.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Pejeti nʉmʉrĩacã cʉ̃rẽ oꞌóca beꞌro dʉꞌsagʉ peꞌe cʉ̃ ya diꞌtare duacãꞌcʉ niwĩ. Cʉ̃ duaꞌque wapa niyeru meꞌrã ape diꞌta yoaropʉ waꞌacʉ niwĩ. Topʉ te niyerure cʉ̃ noꞌo ʉaro ñaꞌarõ wee bajuriopeꞌocãꞌcʉ niwĩ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Cʉ̃ bajuriopeꞌoca beꞌro ti diꞌtapʉre baꞌase peꞌtiyʉꞌrʉa waꞌacaro niwʉ̃. Titare cʉ̃ pũrõ ʉjaboagʉ, piꞌeticʉ niwĩ.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Tojo weegʉ ti diꞌtacjʉ̃rẽ daꞌrase sẽrĩmaꞌgʉ̃ waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃rẽ yesea coꞌtesere sõrõcʉ niwĩ.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Cʉ̃ yapisĩꞌrĩgʉ̃, yesea na baꞌasepʉreta baꞌasĩꞌrĩdojacʉ niwĩ. Ne niꞌcʉ̃ cʉ̃rẽ baꞌase oꞌoticãrã niwã.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Beꞌro cʉ̃rẽ aꞌtiro wãcũse ejacaro niwʉ̃: “Yʉꞌʉ pacʉ ya wiꞌipʉre cʉ̃rẽ daꞌracoꞌterã pãjãrã nimicã, baꞌase dʉꞌsanoꞌwã. Yʉꞌʉ peꞌe aꞌtopʉre ʉjaboa, wẽrĩgʉ̃ weesaꞌa.
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Yʉꞌʉ pacʉ tiropʉ yʉꞌʉre tojaaroʉasaꞌa. Topʉ tojatagʉ, cʉ̃rẽ aꞌtiro nigʉ̃ti: ‘Pacʉ, Õꞌacʉ̃ meꞌrã ñaꞌarõ weeasʉ. Mʉꞌʉ meꞌrã quẽꞌrãrẽ tojota weeasʉ.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Yʉꞌʉ ñaꞌagʉ̃ nisaꞌa. Mʉꞌʉ macʉ̃ weronojõ nímasĩtisaꞌa majã. Niꞌcʉ̃ mʉꞌʉrẽ daꞌracoꞌtegʉre weronojõ yʉꞌʉre cʉoya’, nigʉ̃ti”, ni wãcũcʉ niwĩ.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Aꞌtere wãcṹca beꞌro cʉ̃ pacʉ ya wiꞌipʉ dajatojaacʉ niwĩ. Maꞌmʉ yesea ecasere baꞌasĩꞌrĩmiꞌque niꞌi|alt="Son with pigs - new picture" src="cn01759B.tif" size="col" ref="Lc 15.1-16"
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Tojo weeri cura cʉ̃ pacʉre nicʉ niwĩ: “Pacʉ, Õꞌacʉ̃ meꞌrã ñaꞌarõ weeasʉ. Mʉꞌʉ meꞌrã quẽꞌrãrẽ tojota ñaꞌarõ weeasʉ. Yʉꞌʉ ñaꞌagʉ̃ nisaꞌa. Mʉꞌʉ macʉ̃ weronojõ nímasĩtisaꞌa majã”, nicʉ niwĩ.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, pacʉ cʉ̃rẽ daꞌracoꞌterãrẽ aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Quero, suꞌti añuse warore miiti, cʉ̃rẽ sãaña. Tojo nicã niꞌcã beꞌto omopica tuusãarĩ beꞌtore, sapatu quẽꞌrãrẽ sãaña.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Wecʉ wĩꞌmagʉ̃ baꞌa diꞌiyojadutiꞌcʉre miiti, wẽjẽña. Cʉ̃rẽ baꞌa, yʉꞌʉ macʉ̃rẽ bosenʉmʉ weepeorã.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Ãꞌrĩ apaturi ‘Yʉꞌʉ macʉ̃ wẽrĩa waꞌasami’ níꞌcʉ dajami. Cʉ̃ yoaro waꞌa bajudutiꞌcʉre marĩ apaturi ĩꞌaꞌa”, nicʉ niwĩ. Beꞌro bosenʉmʉ nʉꞌcãcãrã niwã.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 »Na tojo weeri cura masã maꞌmi cãpũpʉ nicʉ niwĩ. Cʉ̃ dajatojatigʉ wiꞌi pʉꞌtopʉ ejagʉ, ʉpʉtʉ basase bʉsʉcã tʉꞌocʉ niwĩ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Tere tʉꞌogʉ, niꞌcʉ̃ cʉ̃ pacʉre daꞌracoꞌtegʉre pijio, sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ: “¿Deꞌro waꞌati wiꞌipʉre?” nicʉ niwĩ.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Cʉ̃ pacʉre daꞌracoꞌtegʉ yʉꞌticʉ niwĩ: “Mʉꞌʉ acabiji tojatami. Cʉ̃ dutimarĩgʉ̃ tojatami. Tojo weegʉ mʉꞌʉ pacʉ wecʉ wĩꞌmagʉ̃ baꞌa diꞌiyojadutiꞌcʉre wẽjẽdutiami”, nicʉ niwĩ.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Tere tʉꞌogʉ, masã maꞌmi uayʉꞌrʉgʉ, sãjãasĩꞌrĩticʉ niwĩ. Tojo weegʉ cʉ̃ pacʉ cʉ̃rẽ pijigʉ waꞌacʉ niwĩ.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Cʉ̃ pacʉre aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Pacʉ, peje cʉ̃ꞌmarĩ mʉꞌʉrẽ ne niꞌcãti yʉꞌrʉnʉꞌcãrõ marĩrõ daꞌrawãꞌñawʉ̃. Yʉꞌʉ tojo weemicã, ne cãꞌrõ niꞌcʉ̃ marĩ ecagʉre, wapamarĩgʉ̃acãnojõrẽ yʉꞌʉ meꞌrãcjãrã meꞌrã bosenʉmʉ weedutigʉ oꞌomaꞌatiwʉ.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Niꞌcãrõacãrẽ aꞌtiro weeꞌe. Ãꞌrĩ mʉꞌʉ macʉ̃ numia ñaꞌarã numia meꞌrã mʉꞌʉ oꞌoꞌque niyerure bajurio sijacʉ niwĩ. Cʉ̃ peꞌema wecʉ wĩꞌmagʉ̃ baꞌa diꞌiyojadutiꞌcʉre wẽjẽecaꞌa”, nicʉ niwĩ.
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Tere tʉꞌogʉ, cʉ̃ pacʉ cʉ̃rẽ yʉꞌticʉ niwĩ: “Macʉ̃, mʉꞌʉ yʉꞌʉ meꞌrã ninuꞌcũcãꞌa. Nipeꞌtise yʉꞌʉ cʉose mʉꞌʉ ye diaꞌcʉ̃ niꞌi.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Marĩ mʉꞌʉ acabijire bosenʉmʉ weepeo eꞌcaticã, añu niꞌi. Aꞌtiro niꞌi. ‘Cʉ̃ wẽrĩa waꞌasami’ níꞌcʉ apaturi tojatami. Cʉ̃ bajudutiꞌcʉre marĩ apaturi ĩꞌaꞌa. Tojo weerã marĩ bosenʉmʉ wee, eꞌcatiroʉaꞌa”, nicʉ niwĩ, ni werecʉ niwĩ Jesú.
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.