Gênesis 21

Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Õꞌacʉ̃ cʉ̃ níꞌcaronojõta Sarare añurõ weecʉ niwĩ. Cʉ̃, “Mʉꞌʉ wĩꞌmagʉ̃ cʉogosaꞌa”, níꞌque queoro waꞌacã weecʉ niwĩ.
1 De acordo com a sua promessa, o Senhor Deus abençoou Sara.
2 Tojo weego nijĩpaco tojaco niwõ. Beꞌro Abrahã cʉ̃ bʉcʉ waro nimicã, wĩꞌmagʉ̃rẽ wʉabosaco niwõ. Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ “Ape cʉ̃ꞌma mʉsãrẽ ĩꞌagʉ̃ aꞌtigʉti tja; yʉꞌʉ tocãꞌrõ aꞌticã, mʉꞌʉ nʉmo niꞌcʉ̃ wĩꞌmagʉ̃ põꞌrãtigosamo” níꞌquere queoro waꞌacã weecʉ niwĩ.
2 Ela ficou grávida e, na velhice de Abraão, lhe deu um filho. O menino nasceu no tempo que Deus havia marcado,
3 Sara Abrahãrẽ põꞌrãtibosaꞌcʉre, Isaa wãme õꞌocʉ niwĩ.
3 e Abraão pôs nele o nome de Isaque.
4 Beꞌro Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ dutíꞌcaronojõta wĩꞌmagʉ̃ cʉ̃ ocho nʉmʉrĩ bajuáca beꞌro Abrahã cʉ̃ õꞌrẽcjʉ yapa caserore yejecõꞌacʉ niwĩ.
4 Quando Isaque tinha oito dias, Abraão o circuncidou , como Deus havia mandado.
5 Cʉ̃ macʉ̃ Isaa bajuácaterore Abrahã cien cʉ̃ꞌmarĩ cʉocʉ niwĩ.
5 Quando Isaque nasceu, Abraão tinha cem anos.
6 Tojo weego Sara aꞌtiro wãcũco niwõ: “Õꞌacʉ̃ yʉꞌʉre eꞌcati, bujicã weeami. Tojo weerã ‘Sara wĩꞌmagʉ̃ wʉapo’ nise quetire tʉꞌorã, nipeꞌtirã yʉꞌʉre eꞌcatitamurãsama.
6 Então Sara disse: — Deus me deu motivo para rir . E todos os que ouvirem essa história vão rir comigo.
7 ¿Noa Abrahãrẽ, ‘Sara wĩꞌmagʉ̃ wʉabosagosamo’ nibopari? Ne niꞌcʉ̃ tojo nitimicã, cʉ̃ bʉcʉ waro nigʉ̃rẽ yʉꞌʉ niꞌcʉ̃ wĩꞌmagʉ̃ põꞌrãtibosawʉ”, ni wãcũco niwõ.
7 E disse também: — Quem diria a Abraão que Sara daria de mamar? No entanto, apesar de ele estar velho, eu lhe dei um filho.
8 Isaa bʉcʉa, cʉ̃ miꞌrĩduꞌuri nʉmʉrẽ Abrahã pajiri bosenʉmʉ weecʉ niwĩ.
8 O menino cresceu e foi desmamado. E, no dia em que o menino foi desmamado, Abraão deu uma grande festa.
9 Tojo weeri curare Sara Agar macʉ̃ Abrahãrẽ wʉabosaꞌcʉ Isaare bujicãꞌcã ĩꞌaco niwõ.
9 Certo dia Ismael, o filho de Abraão e da egípcia Agar, estava brincando com Isaque, o filho de Sara.
10 Tojo weego co Abrahã tiro waꞌa, aꞌtiro nico niwõ:
10 Quando Sara viu isso, disse a Abraão: — Mande embora essa escrava e o filho dela, pois o filho dessa escrava não será herdeiro junto com Isaque, o meu filho.
11 Co tojo nicã tʉꞌogʉ, Abrahã cʉ̃ macʉ̃ Ismaere maꞌígʉ̃, pũrõ bʉjaweticʉ niwĩ.
11 Abraão ficou muito preocupado com isso, pois Ismael também era seu filho.
12 Õꞌacʉ̃ peꞌe cʉ̃rẽ nicʉ niwĩ: “Narẽ sõꞌowaro wãcũqueꞌtiticãꞌña. Sara dutiꞌcaronojõta weeya. Isaa meꞌrã mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarãsama.
12 Mas Deus disse: — Abraão, não se preocupe com o menino, nem com a sua escrava. Faça tudo o que Sara disser, pois você terá descendentes por meio de Isaque.
13 Daꞌracoꞌtego macʉ̃ peꞌere aꞌtiro weegʉti. Cʉ̃ quẽꞌrãrẽ, pãjãrã cʉ̃ pãrãmerã nituriacã weegʉsaꞌa. Mʉꞌʉ macʉ̃ niyucã, pajiri diꞌtacjãrã nirãsama”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃.
13 O filho da escrava é seu filho também, e por isso farei com que os descendentes dele sejam uma grande nação.
14 Ape nʉmʉ ñamiñaꞌcũrõ Abrahã Agare pã́, aco ajuro waꞌicʉ casero meꞌrã wééca ajurore co sẽꞌemapʉ miiõꞌocʉ niwĩ. Core, co macʉ̃ meꞌrã weꞌriti, narẽ waꞌaduticʉ niwĩ. Co waꞌa, noꞌo ʉaro yucʉ marĩrõ, masã marĩrõpʉ Beerseba wãmetiropʉ sijabaqueꞌatico niwõ.
14 No dia seguinte Abraão se levantou de madrugada e deu para Agar comida e um odre cheio de água. Pôs o menino nos ombros dela e mandou que fosse embora. E Agar foi embora, andando sem direção pelo deserto de Berseba.
15 Aco peꞌticã ĩꞌagõ, co macʉ̃rẽ yucʉsti docapʉ cũuco niwõ.
15 Quando acabou a água do odre, ela deixou o menino debaixo de uma arvorezinha
16 “Cʉ̃ wẽrĩcã ĩꞌasĩꞌrĩtisaꞌa” nígõ, yoacureropʉ waꞌa, dujico niwõ. Co topʉ dujiri cura cʉ̃ utinʉꞌcãcʉ niwĩ.
16 e foi sentar-se a uns cem metros dali. Ela estava pensando: “Não suporto ver o meu filho morrer.” Ela ficou ali sentada, e o menino começou a chorar.
17 Õꞌacʉ̃ co macʉ̃ uticã tʉꞌocʉ niwĩ. Cʉ̃ tojo weecã tʉꞌogʉ, cʉ̃ basuta nimigʉ̃, cʉ̃rẽ werecoꞌtegʉ weronojõ upʉsãjãnʉꞌcã, ʉꞌmʉsepʉ ucũdijocʉ niwĩ: “¿Agar, deꞌro waꞌati? Uiticãꞌña. Õꞌacʉ̃ mʉꞌʉ macʉ̃ uticã tʉomi.
17 Deus ouviu o choro do menino; e, lá do céu, o Anjo de Deus chamou Agar e disse: — Por que é que você está preocupada, Agar? Não tenha medo, pois Deus ouviu o choro do menino aí onde ele está.
18 Wãꞌcãnʉꞌcãña. Mʉꞌʉ macʉ̃rẽ wejewãꞌcõnʉꞌcõña. Cʉ̃ meꞌrã pajiri diꞌtacjãrã waꞌacã weegʉti”, nicʉ niwĩ.
18 Vamos! Levante o menino e pegue-o pela mão. Eu farei dos seus descendentes uma grande nação.
19 Tojo níca beꞌro Õꞌacʉ̃ Agare niꞌcã pe aco wijari pe ĩꞌabocacã weecʉ niwĩ. Co waꞌicʉ casero meꞌrã wééca ajuropʉ aco poseye, co macʉ̃rẽ tĩaco niwõ.
19 Então Deus abriu os olhos de Agar, e ela viu um poço. Ela foi, encheu o odre de água e deu para Ismael beber.
20 Õꞌacʉ̃ co macʉ̃rẽ añurõ weetamucʉ niwĩ. Cʉ̃ bʉcʉa, yucʉ marĩrõ, masã marĩrõpʉ nicãꞌcʉ niwĩ. Topʉ nígʉ̃, bʉacatjẽ meꞌrã bʉemuꞌsigʉ̃ waꞌacʉ niwĩ.
20 Protegido por Deus, o menino cresceu. Ismael ficou morando no deserto de Parã e se tornou um bom atirador de flechas.
21 Cʉ̃ yucʉ marĩrõ, masã marĩrõpʉ Parán wãmetiropʉ nirĩ cura, cʉ̃ paco, Egiptocjõrẽ cʉ̃ nʉmo niacjore bocabosaco niwõ.
21 E a sua mãe arranjou uma mulher egípcia para ele.
22 Titare Abimelec Abrahã meꞌrã ucũgʉ̃ waꞌacʉ niwĩ. Tojo nicã cʉ̃ yarã surara wiogʉ Ficol wãmetigʉ meꞌrã waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ Abrahãrẽ nicʉ niwĩ:
22 Por esse tempo Abimeleque foi conversar com Abraão. Ficol, comandante do seu exército, foi com ele. Abimeleque disse a Abraão: — Deus está com você em tudo o que você faz.
23 Tojo weegʉ Õꞌacʉ̃ tʉꞌoropʉ mʉꞌʉ aꞌtiro weecã ʉasaꞌa. Yʉꞌʉre, yʉꞌʉ põꞌrãrẽ, yʉꞌʉ pãrãmerãrẽ ne mejẽcã weeticãꞌña. Yʉꞌʉ mʉꞌʉrẽ wééꞌcaronojõta yʉꞌʉre añurõ weeya. Mʉꞌʉ apesecjʉ̃ nimigʉ̃, ʉ̃sã ya diꞌtapʉ niꞌi. Aꞌti diꞌtacjãrã quẽꞌrãrẽ añurõ weeya. “Õꞌacʉ̃ wãme meꞌrã tojota weegʉti” niña, nicʉ niwĩ Abimelec.
23 Portanto, aqui neste lugar, jure por Deus que não vai enganar nem a mim, nem aos meus filhos, nem aos meus descendentes. Eu tenho sido sincero com você; por isso prometa que será sincero comigo e fiel a esta terra em que está morando.
24 Abrahã aꞌtiro ni yʉꞌticʉ niwĩ:
24 — Eu juro — disse Abraão.
25 Tojo níca beꞌro Abrahã Abimelere aꞌtiro nicʉ niwĩ:
25 Abraão fez uma reclamação a Abimeleque por causa de um poço que os empregados de Abimeleque haviam tomado à força.
26 Abimelec peꞌe cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, cʉ̃rẽ nicʉ niwĩ:
26 Abimeleque explicou: — Não sei quem fez isso. Você nunca me falou nada, e esta é a primeira vez que estou ouvindo falar desse assunto.
27 Tojo níca beꞌro Abrahã ovejare, wecʉare mii, Abimelere oꞌocʉ niwĩ. Cʉ̃ tojo oꞌóca beꞌro, ti nʉmʉta “Aꞌtiro weerãti”, ni aꞌmerĩ apocãrã niwã.
27 Aí Abraão pegou algumas ovelhas e alguns bois e deu a Abimeleque, e os dois fizeram um trato.
28 Na tojo wééca beꞌro Abrahã siete oveja numia wĩꞌmarãrẽ apesepʉ oveja marĩrõpʉ cũucʉ niwĩ.
28 Abraão separou sete ovelhinhas do seu rebanho,
29 Abimelec cʉ̃ tojo weecã ĩꞌagʉ̃, sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ:
29 e Abimeleque perguntou: — Por que você separou estas sete ovelhinhas?
30 Abrahã cʉ̃rẽ yʉꞌticʉ niwĩ:
30 Abraão respondeu: — Elas são um presente para você. Ao receber estas sete ovelhinhas, você estará concordando que fui eu quem cavou este poço.
31 Na pʉarã “Aꞌtiro weerãti” ni apoꞌcaro nitjĩarõ, na nirõpʉ Beerseba wãme õꞌonoꞌcaro niwʉ̃.
31 Por isso aquele lugar ficou sendo chamado de Berseba , pois ali os dois fizeram um juramento.
32 Na aꞌmerĩ apóca beꞌro Beerseba wãmetiropʉ níꞌcãrã Abimelec, Ficol filisteo ya diꞌtapʉ dajatojaacãrã niwã.
32 Depois de fazerem esse trato em Berseba, Abimeleque e Ficol voltaram para a Filisteia.
33 Beersebapʉ Abrahã niꞌcãgʉ̃ yucʉgʉ tamarisco wãmeticjʉ otecʉ niwĩ. Topʉ Õꞌacʉ̃ catinuꞌcũgʉ̃rẽ sẽrĩcʉ niwĩ.
33 Abraão plantou uma árvore em Berseba e ali adorou o Senhor , o Deus Eterno.
34 Abrahã yoacã filisteo ya diꞌtapʉ nicʉ niwĩ.
34 E Abraão ficou morando muito tempo na Filisteia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 21, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.