2 Coríntios 7
Maaron Saveeŋ Tooni Patabuyaaŋ (TUC-T) vs NAA
1 Yam zeran tsiei, lolomai igheen tsiam kat. Aghita. Maaron igham leen saveeŋ mbuaaŋ popoia naol tane. Tauvene ŋgar isov tau ivaghamunia anoŋaan ma anunuun, ve igham ghiit tasaghat ila Maaron maata na, tapuliir zi tileplez. Ve taroi pa Maaron, ve taghur tauun tamin i le kat, ve tataghon ŋgar patabuyaaŋ mon imin i tauu.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Yam toŋvetaz, apoon lolomim payei muul sov. Akaak lolomim payei lak! Pa yei nigham sosor pa tamtamon eta, ma nivaghamunia tamtamon eta, ma nigham karom to nium gabua to tamtamon eta, ene mako.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 Saveeŋ tsiau tane, yau nasavia to nasees matamim mako. Naghe napaduduuŋ gham mon. Yau nasaav payam wa. Lolomai igheen tsiam kat. Tauvene isaav ighe talepleep, ma tamaat, ene gabua eta irau irav motin lupuuŋ toit mako.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 Yau nasaav ghazooŋa payam. Lolog ruru payam mako. Yau naghit gham naghe yam arao kat. Tauta agham ghau tintinig. Onoon, pataŋani naol ighamgham ghei. Eemon ŋgar tau yam aghamghamu na, ene ipalot ghau, ve igham ghau lolog poia le poia kat.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Saawe tau nila nivot taan sirivu to Masedonia, yei lemai sooso eta to mariaoŋ mako. Pasaa, pataŋani maata maata iŋarui ghei. Yeŋa tamtamon nivavazorai ghei. Ve nigham ŋgar naol ila lolomai ve roiŋ tiina igham ghei.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Eemon Maaron toit, i Ŋeer to palotiiŋ yes tau pataŋani itatan zi na. Tauta igham Titus ilam peria tsiei izi Masedonia, leso ipalot ghei, ve irav atemai.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Ve tane mon mako. Gabua ite tau ipalot ghei, ene vene: Saawe tau Titus ilam, i ipaesia varumim payei ighe saawe tau ilat peria tsiam, yam apaloti ve arav aate. Ve ipaes payei ighe lolomim ipataŋan kat pa pataŋani tau muuŋ ivot ila sosoon, ve apasawal aghe le aghit ghau muul, ve ŋgar tsiam iyaryaaŋ kat aghe apaak ghau pa ŋgar tsiau. Saveeŋ tooni tawe igham ghau lolog poia le poia kat.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Yau nawatagh: Rau tau naboode payam na, aat igham gham lolomim isaghat. Eemon lolog ipataŋan pa gabua tawe mako. Onoon, muuŋ lolog ipataŋan pani. Ve aazne mako. Pasaa, naghita naghe lolomim ipataŋan rigmon, ve isov.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Tauta aazne lolog poia. Eemon lolog poia pa lolomim tau isaghat na mako. Yau lolog poia pasaa, saawe tau lolomim isaghat, yam atoor ŋgar tsiam. Ŋgar to loloon ipataŋan pa sosor toit ve tatoor ŋgar toit, ene itaghon Maaron ŋgar tooni. Tauta rau tsiei tana ivaghamun gham mako.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Isaav ighe loloon ipataŋan itaghon Maaron ŋgar tooni, ene igham ghiit tatoor loloon, leso Maaron igham mulin ghiit. Ŋgar tauvene, sei irau loolo ipataŋan pani? Mako. Eemon isaav ighe loloon ipataŋan imin yes tau titaghon ŋgar to taan, ene aat igherev ghiit pa mateegh.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Aghita. Saawe tau agham rau tsiau ve lolomim isaghat itaghon Maaron ŋgar tooni, yam irau asaŋan mako. Rekia ve agharaat taumim. Pasaa, ŋgar tsiam iyaryaaŋ aghe apaghazoŋai taumim, leso yau nawatagh: Pataŋani tau ivot na, yam aleep ila loolo mako. Yam aroi pa Maaron, ve aghe ataghon duduŋai ŋgar tooni. Tauta aghur atuya pa ŋeer tau igham sosor na. Ve aazne, apasawal aghe le aghit ghau muul. Ŋgar tsiam isov tana itotoi ighe pataŋani tau ivot na, yam sosor tsiam mako.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Saawe tau nabood rau tana payam, yau nagham ŋgar tiina pa ŋeer tau igham sosor tana, ma tamtamon tau i igham sosor pani na mako.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Tauvene ŋgar tau yam aghamu na, ene ipalot ghei, ve irav atemai. Ve gabua ite. Titus ipaes payei ighe i loolo poia kat pasaa, saawe tau i ilat, yam asov aghamu toman lolomim poia. Tauta aate izi, ve igham ŋgar naol muul mako. Ŋgar tsiam tana ipalot ghei paam, ve igham lolomai poia kat.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Muuŋ, yau nasavia varumim pa Titus ve napait gham pa ŋgar tsiam. Saveeŋ tsiau tawe igham ghau mayag mako. Pasaa, aliŋamai tau nisavia pani imin paitooŋ gham na, ene onoon. I tauu ighita wa. Tauvene saveeŋ tsiei tawe onoon, raraate imin saveeŋ isov tau yei nisasavia payam na paam, ene onoon mon.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Titus paam loolo igheen tsiam kat. Pasaa, maata iŋgalŋgal saawe tau i ilat tsiam. Yam atandagh pani ve aghamu toman lolomim poia, ve yam asov alooŋ aliiŋa. Pasaa, aroi pa Maaron ve aghe ataghon ŋgar tooni.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Tauvene aazne, yau lolog poia le poia kat. Pasaa, yau naghur ila ariaaŋ naghe yam aat ataghon katin Maaron ŋgar tooni.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.