Lucas 14

Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ǝzǝl iyyan ǝn tǝsanfawt, iggaz Ɣaysa ehan n iyyan daɣ muzaran n Farisaytan fǝl a ɣur-ǝs atšu. Ǝgaran daɣ-as Farisaytan ǝllânen den šittawen.
1 Aconteceu que, ao entrar ele num sábado na casa de um dos principais fariseus para comer pão, eis que o estavam observando.
2 Illa alǝs iyyan den as ibǝyaɣat alam-net ketnet, iqqîm dat Ɣaysa.
2 Ora, diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Issǝstan Ɣaysa imusanan n Ǝttawret ǝd Farisaytan, inn-asan: «Awak ǝzuzǝy n awedan daɣ ǝzǝl wa n tǝsanfawt xalâl, meɣ wǝr xalal?»
3 Então, Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou-lhes: É ou não é lícito curar no sábado?
4 Mišan wǝr das-ǝnnen wala. Amaran idas Ɣaysa ǝmiran en, izzozay-tu, issǝgl-ay.
4 Eles, porém, nada disseram. E, tomando-o, o curou e o despediu.
5 Tǝzzar inn-asan: «Mǝni daɣ-wan was zʼihannayan barar-net madeɣ azgar-net har iqqǝl daɣ anu ǝzǝl wa n tǝsanfawt, aqqam wǝr t-id-ikkes daɣ-as tamazayt tǝdi da?»
5 A seguir, lhes perguntou: Qual de vós, se o filho ou o boi cair num poço, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Wǝr ǝssenan a das-ǝnnan daɣ batuten šin iga da.
6 A isto nada puderam responder.
7 Igr-in Ɣaysa ǝsǝnnǝfran wa ǝgan naftaɣan idaggan win taggazan aytedan win tawasaɣmarnen tǝzzar ig-asan ahol, inn-asan:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes uma parábola:
8 «As daɣ-ak igmay awedan izazlayan a das-in-tǝmǝgureɣ, ad wǝr tǝsǝnnǝfrǝnaɣ edag wa taggazan aytedan win tawasaɣmarnen fǝlas mijas igmây daɣ awedan iyyan a kay-ogaran almaqam a das-in-imǝgurǝt,
8 Quando por alguém fores convidado para um casamento, não procures o primeiro lugar; para não suceder que, havendo um convidado mais digno do que tu,
9 tǝzzar as-ik-du mǝššis n ahan wa kawan-d-iɣran ǝs mǝgura-net, ann-ak: "Ǝgmǝd edag y alǝs wa." Tǝbǝz-kay tǝkarakit, takkaɣ dǝffǝr aytedan taqqama.
9 vindo aquele que te convidou e também a ele, te diga: Dá o lugar a este. Então, irás, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Kalar as daɣ-ak itawagmay a din-tasaɣ imǝgura, takka dǝffǝr aytedan taqqama. Ǝddi, as d-osa mǝššis n ahan, a dak-annu: "Ǝmidi-nin, zǝnkǝz-du s adag ofân wǝdi." Akf-ik adi ǝtǝwǝsǝɣmar ɣur naftaɣan kul win hadatnen.
10 Pelo contrário, quando fores convidado, vai tomar o último lugar; para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, senta-te mais para cima. Ser-te-á isto uma honra diante de todos os mais convivas.
11 Fǝlas awedan kul wa idkalan iman-net, ad itǝwǝsǝrǝs, wa issǝrǝsan iman-net deɣ ad itǝwǝdkǝl.»
11 Pois todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Dǝffǝr awen inna Ɣaysa i Farisay was innǝftaɣ: «As du-tǝɣarraɣ aytedan y a tan-taššatšaɣ ezal madeɣ ehad, a du-wǝr-taɣra imidawan-nak, wala imǝdrayan-nak wala išǝqqaɣan-nak wala imahharagan-nak ǝn mǝggǝrgas, fǝl a kay-du-wǝr-aɣrin ǝntanay da, ǝzǝl iyyan, ǝrzǝman-ak awa dasan-tǝgeɣ.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não convides os teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem vizinhos ricos; para não suceder que eles, por sua vez, te convidem e sejas recompensado.
13 Kalar as iqqal as tǝšatšaɣ aytedan, šatšu šilǝqqawen ǝd nǝbdan ǝd mǝggudal ǝd mǝddǝrɣal.
13 Antes, ao dares um banquete, convida os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos;
14 Tǝbbilalaɣ as tǝgeɣ adi, fǝlas ǝntanay wǝr ǝfregan a dak-ǝrzaman. Ǝrruzmatan-nak a tan-tǝgrǝwa ǝzǝl wa n tanakra n alɣadilan.»
14 e serás bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensar-te; a tua recompensa, porém, tu a receberás na ressurreição dos justos.
15 As isla iyyan daɣ naftaɣan i batu ten, inna i Ɣaysa: «Ibbilal awedan wa zʼatšin daɣ mǝgura win zʼaginen daɣ Taɣmar ta n Mǝššina.»
15 Ora, ouvindo tais palavras, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Inn-as Ɣaysa: «Alǝs iyyan a itaggan imǝgura zawwarnen, igmay daɣ aytedan aggotnen a t-id-asin.
16 Ele, porém, respondeu: Certo homem deu uma grande ceia e convidou muitos.
17 As d-ǝmmǝgnen mensewan, izammazal akli-net y ad annu i naftaɣan: "Asiwat-du, imensewan ǝmǝrǝdda ǝmmotagan."»
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: Vinde, porque tudo já está preparado.
18 «Mišan ǝggazan-tu ketnasan s iyyan iyyan ǝd sur. Inn-as wa azzaran: "Sǝket ǝzzǝnza tawagost, kundaba oseq-qat ǝnǝyaq-qat. A di-wǝr-tǝššǝkaɣ."
18 Não obstante, todos, à uma, começaram a escusar-se. Disse o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me tenhas por escusado.
19 Inn-as-du iyyan: "Sǝket d-ǝzzanza maraw zǝgran y agayak, amaran areɣ a tan-ǝrǝma. A di-wǝr-tǝššǝka."
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; rogo-te que me tenhas por escusado.
20 Inn-as-du iyyan: "Sǝket ǝzlafa, daɣ adi wǝr ǝfrega a kay-in-asaɣ."»
20 E outro disse: Casei-me e, por isso, não posso ir.
21 «As d-iqqal ǝkli, iga i mǝššis isalan kul win den. Iggaz alham labasan mǝššis n aɣaywan, amaran inn-as: "Aglu tarmad, tilalaɣ aɣrǝm, tidawa-du ǝd tǝlǝqqawen ǝd nǝbdan ǝd mǝddǝrɣal ǝd mǝggudal."»
21 Voltando o servo, tudo contou ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze para aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 «As d-iqqal ǝkli, inna i mǝššis: "Mǝšši, ǝgeɣ awa di-tǝnneɣ, mišan ehan harwa da ih-ay adag."
22 Depois, lhe disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 Inn-as mǝššis: "Ǝgmǝd aɣrǝm, tilalaɣ ǝd tarrayen ǝd tamawen ǝn fǝrgan, tǝšǝhhǝššǝlaɣ aytedan a d-asin fǝl ad idnǝy ahan-in.
23 Respondeu-lhe o senhor: Sai pelos caminhos e atalhos e obriga a todos a entrar, para que fique cheia a minha casa.
24 Illikan as aytedan win as ǝzzara ǝgmaya daɣ-san a di-d-asin, wǝr tan-iha i zʼirǝman imensewan-in."»
24 Porque vos declaro que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Imalallay-in Ɣaysa tamattay tǝknat igǝt ta dǝr-ǝs tǝddewat, inn-asan:
25 Grandes multidões o acompanhavam, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 «Awedan wa iran a di-ilkǝm, ǝnta wǝr di-iga tara togarat ta iga y abba-net, d anna-net ǝd tǝntut-net ǝd bararan-net ǝd mǝdrayan-net ǝd tǝmǝdrayen-net d ǝnta iman-net, wǝdi wǝr ifreg ad iqqǝl anattalib-in.
26 Se alguém vem a mim e não aborrece a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs e ainda a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 I wǝr nǝger iri y ad idkǝl tǝgǝttawt-net, agu imateran-net ilkǝm-i, wǝdi wǝr ifreg ad iqqǝl ǝnalkim-in.
27 E qualquer que não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Id nǝnna masalan ad ira iyyan daɣ-wan ad ikrǝs ehan imosan suru. Wǝrgeɣ tǝɣimit a itaggu, ixsǝb awa t-ikrasan tǝzzar, issǝn kud ila azrǝf a t-issindan wala?
28 Pois qual de vós, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 As wǝr iga awen, as t-issǝnta akaras har t-orna ǝsǝndi-net, a daɣ-as agin aytedan kul win t-ǝnaynen tamakkakkayt,
29 Para não suceder que, tendo lançado os alicerces e não a podendo acabar, todos os que a virem zombem dele,
30 annin: "Awedan wa, issǝnta akaras n ahan, orn-ay ad t-isǝkkǝsǝw."
30 dizendo: Este homem começou a construir e não pôde acabar.
31 Madeɣ nǝnna masalan, ǝmǝnokal iyyan as inkar ǝmǝgǝr gar-es d iyyan. Wǝrgeɣ tǝɣimit a zʼagu tǝzzar, isǝmmǝdrǝn, issǝn kud ǝnta wa ilan maraw ǝgim n alǝs, ifrâg terazay n ǝmǝnokal wa hadan ilân ǝnta sanatat tǝmǝrwen n ǝgim n alǝs?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 As inay as wǝr t-ifreg, harwa da iggug ǝmǝnokal wa hadan as tu-z-issuku inǝmmuzal, igmǝy daɣ-as alxer.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Kawanay da za ǝmmǝk di da, i daɣ-wan wǝr nǝmmǝzzay d awa ila kul, wǝr ifreg ad iqqǝl anattalib-in.
33 Assim, pois, todo aquele que dentre vós não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 Tesǝmt arat olâɣan a tǝmos, mišan as tat-tǝgmǝd tembay-net, mǝni tǝmǝwit tas tat-za-tǝtǝwǝsuɣǝl?
34 O sal é certamente bom; caso, porém, se torne insípido, como restaurar-lhe o sabor?
35 Ab-as tat-tǝha tǝnfa waliyyat y amaḍal wala deɣ tah-et tǝnfa i tamaqqost. Tanaɣla ɣas a din-za-tǝtǝwǝggu. Wa isallin, aslet!»
35 Nem presta para a terra, nem mesmo para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.