Atos 27
Ǝlinjil ǝn Ɣaysa Ǝlmǝsix Itawann-as deɣ Arkawal wa Aynayan (TTQ) vs NAA
1 As itawanna ad nǝggǝz aɣlal n aman nakku akal n Italǝya, itawagga Bulǝs ǝnta ǝd wiyyad imǝskǝsa daɣ ǝfus ǝn kabtan iyyan igân esǝm Yulǝyus ihân egan ǝn sojitan as itawannu «Wa n Qaysara».
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Tǝzzar nǝggaz aɣlal n aman n ǝɣrǝm n Adramutenǝs ikkân ikallan n Asǝya win ǝwarnen efay n agaraw. Ih-âna Aristarxus imosan awedan n ǝɣrǝm ǝn Tesalonik n akal wa n Masedonǝya.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 As ǝzǝl wa dǝffǝr wen, nǝzzǝbbat daɣ ǝɣrǝm ǝn Sidon. Yulǝyus imosan awedan isâknin Bulǝs ǝlluɣ, ikf-ay turagat n ad akku imidawan-net win ǝhanen aɣrǝm wen fǝl a daɣ-as ǝssǝnan.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 As dǝr-naɣ igmad ǝɣlal n aman Sidon, nǝllil ǝsǝlim n agaraw daɣ nǝha ifi n akal imosan gǝrwǝtlan as itawannu Qibrus fǝlas aḍu dǝr nǝmmǝqqas.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Dǝffǝr awen, nǝššokal fǝl agaraw was iwar akal ǝn Kilikǝya ǝd wa n Banfilǝya tama-net, newad-in aɣrǝm ǝn Mira ihân akal wa n Lukǝya, nǝzzǝbbat daɣ-as.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Igraw daɣ-as kabtan wa dǝr nǝddew iyyan aɣlal n ǝɣrǝm n Alaskandrǝya, itakkin akal n Italǝya, ig-ana daɣ-as.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Nǝga adan aggotnen nǝsilalam fǝl aman sollan, gǝrrid as din-nǝhoz aɣrǝm ǝn Kǝnidos. Tǝgdal-ana assahat n aḍu ad naglu daɣ anamod wen, tǝzzar nǝnnamad akal imosan gǝrwǝtlan as itawannu Kǝret. As nokay fǝl Salmone, nǝmmodaɣ i Kǝret, nǝggaz ifi-net.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Gǝrrid as nǝllil ǝsǝlim n agaraw har newad edag igân esǝm «Izǝzzǝbba win Hossaynen n ǝɣlalan» inimahazan d ǝɣrǝm ǝn Lasaya.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Isiḷalat-ana ǝšikǝl wen wǝllen, ǝšikǝl daɣ ǝɣlal n aman deɣ ǝmǝrǝdda iggaz-tu alɣarar, fǝlas wala ǝzum ǝn Kǝl-Ǝlyǝhud wa n ɣarat okay. Adi a fǝl iga Bulǝs y aytedan win ǝnnodanen daɣ ǝɣlal n aman ǝnnǝsixa, inn-asan:
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 «Meddan, hannayaɣ as ǝšikǝl-nana ad t-iggǝz iba ǝn taɣara d ǝɣšud zǝwwǝran. Wǝrgeɣ aɣlal n aman ɣas ǝd lalan-net a zʼǝhlǝknen, kalar nakkanay da, ad nǝggǝz tazak ten.»
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Mišan issof kabtan iduf ǝn batu ta dasan-iga alǝs wa ewayan aɣlal n aman ǝd wa t-ilan, iduf n ǝnnǝsixa wa dasan-iga Bulǝs.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Dad imos as azazzabbaw n ǝɣlalan n aman wen wǝr daɣ-as oleɣ ikus ǝn tǝgrǝst, tǝnkar taššam n aytedan win maššaɣalan n ǝɣlal ǝgan tanat ad aglin, ǝgmǝyan d aggad n iyyan aɣrǝm imosan azazzabbaw n ǝɣlalan n aman igân esǝm Fenikǝs ihân akal imosan gǝrwǝtlan as itawannu Kǝret, ǝkkǝsan tagrǝst daɣ ɣayanɣayan-net s iyyan iswâd sa sǝr agala daɣ ataram, wa hadan sa sǝr tamasna daɣ ataram.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Ǝllan den da as d-igar arat n aḍu wa n agala, tǝzzar ǝkkasan y ǝɣlal anaday, ǝglan, sammaḍaɣan y akal imosan gǝrwǝtlan ǝn Kǝret daɣ ǝhozan tǝšǝšwit-net, ǝɣilan ad ǝfrǝgan ǝmǝrǝdda igi n awa ǝran.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Mišan wǝr ǝhogan ǝd teklay as fall-asan du-tǝgar tazafa tǝssohet as itawannu ta n tamasna daɣ dǝnnǝg, tǝgât esǝm Yurakilon, a dasan-du-tǝgât iguz wa n akal ǝn Kǝret.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Tǝzzar ibat aḍu aɣlal n aman, indar-ana iduf-net, igla dǝr-naɣ ibât-tu aḍu.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 As nǝggaz ifi n arat n akal imosan gǝrwǝtlan, igân esǝm Kawda, nǝga y arat ǝn tǝɣlalt n aman ilwây aɣlal wa nǝha, tǝmǝwit ta nǝra gǝrrid.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Ǝdkalan-tat-du maššaɣalan n ǝɣlal, ǝgan-tat daɣ ammas n ǝɣlal, tǝzzar ǝssǝɣlayan-du aɣlal n aman ketnet iɣunan zawwarnen otaban-as sǝr-san fǝl a tu-wǝr-zǝmmǝzzǝyan aman. Ǝssǝrasan afǝr wa isakaf aḍu isǝlulǝm fǝl aman fǝl ad agu sollan, fǝlas ǝksudan ad istǝb ǝɣlal y amaḍal daɣ adag igân esǝm Surtis a daɣ gǝzzul agaraw, igla ǝɣlal ibât-tu dǝr-naɣ aḍu.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Awa tǝga tazafa en daɣ assahat, as ǝzǝl wa hadan a din-ǝggaran maššaɣalan n ǝɣlal ilalan daɣ agaraw fǝl ad ifsas ǝɣlal.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 As ǝzǝl wa n karad, ǝgaran-in daɣ aman ǝs fassan win-da-nasan isǝssǝkna n ǝɣlal.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Tǝfuk wala etran nǝgâ adan aggotnen wǝr tan-nǝnay. Awa tǝga tazafa en daɣ assahat, nǝkkas fadda attama ǝn man-nana.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Adan en nǝg-en wǝr t-illa i itšan arat, tǝzzar ibdad Bulǝs daɣ ammas n aytedan, inna: «Meddan, ǝnnar tǝttâfam ǝnnǝsixa wa dawan-ǝgeɣ, taqqamim da wǝr du-tǝgmedam akal wa n Kǝret; ǝddi wǝr kawan-z-igrǝw iba n taɣara wa d ǝhluk wa.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Amaran ǝmǝrǝdda ǝgmâya daɣ-wan ad wǝr tǝkkesam attama, fǝlas wǝr kawan-iha i zʼǝgmǝdan man-net, mišan ya aɣlal n aman ǝnta a danaɣ-igmǝd.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ǝndod a di-inafalal angalos ǝn Mǝššina wa di-ilan, ǝheɣ ǝššǝɣǝl-net,
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 inn-i: "Bulǝs, a kay-wǝr-tǝggǝz tasa, Qaysara wa n ǝmǝnokal wa zǝwwǝran, kundaba tǝbdǝda dat-ǝs išrǝɣ-ak. Amaran ǝnǝy, Mǝššina ig-ak arraxmat tǝmosat aggaz n aytedan kul win dǝr tǝnamaha aɣlal n aman da."
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Daɣ adi meddan ad wǝr tǝkkǝsam attama, fǝlas ǝzzigzanaɣ ǝs Mǝššina. Awa di-inna den, ad agu s ǝmmǝk en da.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Amaran kundaba istab dǝr-naɣ ǝɣlal n aman i tǝšǝšwit n akal iyyan imosan gǝrwǝtlan.»
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 As iga adawannay n ahad n ǝzǝl-nana wa n maraw d ǝkkoz tǝgâr fall-ana tazafa, ibât dǝr-naɣ aḍu aɣlal fǝl agaraw igân esǝm Adrǝyatik, ǝnnǝfrayan maššaɣalan n ǝɣlal n aman d as amaḍal wǝr iggug.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Tǝzzar ǝgaran daɣ aman aɣan y sǝr-ǝs ǝḳǝtan tǝzzǝgrǝt n agaraw. Tǝqqal tǝzzǝgrǝt n aman daɣ adag wen ǝssayat tǝmǝrwen n ǝɣil d ǝkkoz. As ǝgan amazay, ǝlasan taḳḳot, osan-in edag wen tǝmos tǝzzǝgrǝt-net sǝmmosat tǝmǝrwen n ǝɣil ǝd sǝdis.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Tǝggaz-tan tasa n ad infǝl ǝɣlal n aman i tǝhun, tǝzzar ǝgaran daɣ aman daɣ ǝlǝqqam n ǝɣlal ǝkkozat tǝzoliyawen šin as tu-naddayan, amaran ad tattaran a tan-issǝknan ezal.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Ad gammayan maššaɣalan n ǝɣlal n aman ad addaggagan. Tǝzzar ǝssǝrasan taɣlalt n aman ta ǝndǝrrat daɣ agaraw, ǝgan ǝsaru âs a ǝran ad ǝndǝyan eɣaf n ǝɣlal ǝs šiyyad šizoliyawen.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Mišan inna Bulǝs i kabtan ǝd sojitan: «Meddan en, as ǝgmadan aɣlal wa, wǝdi wǝr dawan-t-illa agamad ǝd man-nawan.»
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Tǝzzar olayan sojitan iɣunan win ǝqqannen taɣlalt, ǝglan dǝr-ǝs aman.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 As ibuk azal y igi, igmay Bulǝs daɣ awedan kul ad atšu, inn-asan: «Azalada, ǝzǝl-nawan wa n maraw d ǝkkoz d aššawaša labasan, wǝr t-illa arat as tǝrâm tettay-net, wala iyyan iggâzan imawan-nawan.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Daɣ adi ǝgmâya daɣ-wan ad tatšim fǝl ad tǝrǝgam, fǝlas wǝr kawan-iha i daɣ in-z-iba wala anzad iyyanda n aɣaf-net.»
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 As inna Bulǝs awen, idkal-du tagǝlla iga igodan i Mǝššina dat-san ketnasan, amaran ikarammat daɣ-as, ad itattu.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Tǝgmad-tan tasa ketnasan, ǝtšan ǝntanay da.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Awa nǝmos daɣ ǝɣlal en ketnana, sanatat tǝmad n awedan d ǝssayat tǝmǝrwen ǝd sǝdis.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 As ǝyyǝwanan a din-naqqalan alkama daɣ agaraw fǝl ad ǝssǝfsǝsan aɣlal n aman.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 As iga azal, ǝnayan maššaɣalan n ǝɣlal as akal wa din-ǝhozan den wǝr t-ǝzdayan. Oggan ǝzazǝl daɣ tǝšǝšwit, ǝnnan ad ǝgmǝyan d a sǝr-ǝs awǝyan aɣlal har das-t-ǝssǝstǝban kud ad ǝfrǝgan awen.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ǝkkasan šizoliyawen šin ǝndaynen aɣlal, oyyan-tanat-in s aman, oran deɣ iɣunan ǝn katakawtan win sanamadnen aɣlal. Dǝffǝr adi ǝkkasan aḍḍa y ǝfǝr wa ihan dat ǝɣlal fǝl ad t-issǝkǝf aḍu, amaran sannamawalan-tu ǝd tǝgadamayt iha ǝzazǝl.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Mišan ǝnfalan i tageft n ǝzazǝl tǝhât agaraw, ittitay daɣ-as aɣaf n ǝɣlal, imǝzzay d ǝmǝtǝkwǝy; tǝzzar ad tǝrazzu assahat [n tǝnazzamaren] ǝlǝqqam-net.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Ǝnayan sojitan awen ɣas, namannakan fǝl ad ǝkkǝsan iman daɣ mǝskǝsa fǝl ad wǝr iššǝf waliyyan daɣ-san, addaggag.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Mišan igdal-asan kabtan-nasan igi n awen, fǝlas a ira ad agǝz Bulǝs. Tǝzzar omar kabtan aytedan win ǝsannen ewet n aman, ad tǝrǝggen daɣ agaraw izaran-in ǝs tǝgadamayt.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Amaran aytedan win hadatnen, ǝntanay omar-tan s ad ǝwǝran katakawtan ǝd gannatan n ǝɣlal win du-nassarnen. Ǝmmǝk en da as ewadan ketnasan tagadamayt n agaraw ǝragan-du.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.